Motoren

Uit een privé collectie: Een Aermacchi Ala Verde 250

By  | 

De Aermacchi Ala Verde 250

Vliegtuigbouwer Aeronautica Macchi dook dook in ‘The Fifties’ in de opkomende markt voor massa motorisering ging en ging eerst scooters en daarna ook motorfietsen maken. Het eerste resultaat van die insteek waren de Aermacchi Corsaro 150, uit 1955 en de uitbundig van beplating voorziene  Chimera 175. In 1957 was het dus tijd voor nieuwe tijden. Er kwam een 250 cc uitvoering van de Chimera plus drie ‘naked bikes’: de Ala Bianca 175, de Ala Rossa 175 en in 1959 de Ala Azzurra 250 en de Ala Verde 250.

En van zo’n Ala Verde vonden we een beeldschoon exemplaar in Brummen, bij Gallery Aaldering.

De huiveringwekkend mooie Aermacchi komt uit een buitenlandse privé collectie. Net zoals veel herboren klassiekers is dit exemplaar mooier dan dat het ooit uit de fabriek is gekomen. Zo’n glimmerdje van een restauratieklus doet Britse en Duitse motoren doorgaans geen goed. Want: ‘optisch en gevoelsmatig over the top’. Maar omdat Italianen nu eenmaal een onbegrijpelijk uitbundig volk zijn, is de staat van deze 1962’er gewoon hartveroverend. Want hij is gepefectioneerd en niet in een staat gebracht die we kennen van de Dames Brard en Paay of ten offer gevallen aan de uitzinnige verchroomlust die zo kenmerkend is voor Duitsers en Amerikanen.

Niet over de top gerestaurerd

 

Hij staat in de zon nog steeds heel duidelijk ‘motorfiets’ te zijn in plaats van ‘blingbling ding’ te wezen. Dat bewijst de kracht van zijn ontwerp: Ook in volle glans blijft de Aermacchi gewoon een lekker stoer ding. Het motorblok is van aluminium dat nog eerlijk glanst. Niet van een ziekelijk opgelegeerde mix van makkelijk gietbare bagger waar na een keer nat hoesten de bloemkolen op staan. Het motorblok is compact en straalt kracht uit. De 24 mm Dell’Orto carburateur staat parmantig op de cilinderkop.de vlotterkamer heeft een zweempje oude benzinenevel van het overtstromen bij het vlotteren voor de koude start.De aluminium inlaatkelk staat hongerig open als de bek van een koekoeksjong dat op zijn eten wacht. Mooi! De uitlaatbocht ziet er ook niet anorex uit. De uitlaatdemper oogt net zoals hij klinkt: rond en stoer.

Heel fraaie details

De voorrem van een Ala Verde was indertijd doorgaans een 180 mm trommel met een oplopende- en een aflopende remschoen. Onze Ala Verde heeft voor een 2LS –twin leading shoe, een rem met twee oplopende schoenen – rem. Of hij zo uit de fabriek is gekomen of dat hij ooit ‘opgewaardeerd’ is? Dat weet je nooit bij Italiaanse productie. Voor en achter pronkt de ranke Italiaan met zijn beeldschone aluminium velgen. De borgdraadjes aan de kettingspanners aan de achtervork zijn een gedicht waard. Ze getuigen van bijna perverse aandacht, liefde en zorg voor detail.

Wordt je hebberig van…

Zo’n Aermacchi is dus klein en rank. Maar toch een heel echte motorfiets. Een sportieve motorfiets waarmee de eigenaar nog best snelle tijden kan zetten op de Posbank of de Vaalserberg. Het is niet voor niets dat veel ‘Ala’s’ ergens in hun leven op een circuit hebben rond gerend. Er gestoven zijn… En wat het meest verslavend dynamisch is? Dat is het in- en uitlaatgeluid.

De technische gegevens

 

Motor: eencilinder lucht gekoelde stoterstangen motor. Eén onderliggende nokkenas, twee kleppen. Cilinderinhoud: 246 cc. Compressie verhouding: 1 op 8,5. Boring x slag: 66 x 72 mm. Max. vermogen: 16 pk bij 6.500 tpm. Topsneheid: 140 km/h.
Elektrisch systeem: 6 Volt, accu bobine ontsteking. 4- of 5 versnellingen, kickstarter. Remmen V/A: trommels, diameter 180 mm. Banden V/A: 2.50 x 17/3.00 x 17. Leeggewicht: 114 kg. Tank inhoud 17 l.

De onderdelenvoorziening

Geluksvondsten daar gelaten is dat allemaal matigjes. Maar Aermacchi clubleden boffen. Er is wel een restrictie om te voorkomen dan Jan en alleman uit hebzucht lid wordt.

 

 

Dolf Peeters, huurwoordenaar, automotive journalist, lid van de Heeren van Arnhem

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

X
X