Motoren

Een Aermacchi Ala Verde 250

By  | 

Vliegtuigbouwer Aeronautica Macchi dook in ‘The Fifties’ in de opkomende markt voor massa motorisering ging en ging eerst scooters en daarna ook motorfietsen maken. Het eerste resultaat van die insteek waren de Aermacchi Corsaro 150, uit 1955 en de uitbundig van beplating voorziene  Chimera 175. In 1957 was het dus tijd voor nieuwe tijden. Er kwam een 250 cc uitvoering van de Chimera plus drie ‘naked bikes’: de Ala Bianca 175, de AlaRossa 175 en in 1959 de Ala Azzurra 250 en de Ala Verde 250.

Gekocht door Harley-Davidson

Doordat Harley-Davidson in de jaren zestig aandelen kocht en het Italiaanse bedrijf uiteindelijk overnam, werden de motorfietsen ook bekend als “Aermacchi-Harley-Davidson” en uiteindelijk als “Harley-Davidson”. In 1971 kocht AMF Harley en werden de Aermacchi Harley-Davidsons AMF/Harley-Davidsons. De greep naar de macht van de Amerikanen kwam Aermacchi op dat moment niet slecht uit. De Italianen hadden ruimte gebrek omdat ze de fabriek moesten delen met hun vliegtuigmakende collega’s. Met meer ruimte konden er meer motorfietsen gemaakt worden. En dat een deel daar van naar de States ging? En dat de motorfietsen in de States alleen nog maar ‘Harley-Davidson op de tanks hadden? “Nessun problema !”. “Geen probleem!”.Het verstandshuwelijk liep natuurlijk stuk op de ongelijkwaardigheid van de deelnemers en het verschil in passie tussen de Italianen en de Amerikanen.

Productieracers bij uitstek

Na de komst van de Ala Rossa en de Ala Verde waren Aermacchi’s zeer gewild als racemotorfietsen voor amateurs en in nationale wedstrijden door heel Europa kwamen Aermacchi’s aan de start. De Ala Verde was de sportieve uitvoering van de toeristische Ala Azzurra. Net als de Chimera had de Ala Verde een luchtgekoelde eencilinder kopklepmotor met stoterstangen. De cilinder van het blok lag vrijwel vlak voor een optimaal zwaartepunt en de ideale koeling.

Aan het linker uiteinde van de krukas zat een meervoudige natte platenkoppeling en de primaire transmissie naar de vier versnellingsbak gebeurde met tandwielen. Die versnellingsbak was eerst aan de linkerkant hak-teen geschakeld. Ademhalen deed het blok door een Ø 24mm Dell’Orto carburateur en in de benzinetank ging 17 liter. De machine had een ruggengraatframe met een centrale buis en aan de voorkant was er een telescoop voorvork gemonteerd. Achter zat een normale swingarm met twee veer/demper elementen.

Meer updates

In 1963 kwam er een serieuze update. Het smeersysteem werd verbeterd en er kwam een optionele vijfbak beschikbaar De koppeling werd verzwaard, de elektrische installatie werd verbeterd en de voorvork werd sterker. Ook het stuur, de zijdeksels en de uitlaat werden opnieuw vorm gegeven. Voor het modeljaar 1964 werd de nieuwe korte slag motor gepresenteerd.

In 1967 volgden nieuwe wijzigingen aan de tank, de spatborden, het duozadel, de koplamp en de voorvork. De wielen, die bij alle “klantenmotoren” tot dat moment 17 inch maten, werden vervangen door 18 inch exemplaren. Dat was meteen de handigste oplossing van het probleem dat snelle rijders hadden aangetekend: het hak/teenpedaal beperkte de grondspeling in bochten.

De laatste verandering volgde in 1970, waarbij weer een nieuwe tank werd gemonteerd, terwijl de elektrische bedieningselementen ook vernieuwd werden. Het vermogen steeg naar 18 pk en de vijfde versnelling was nu standaard. Het voorwiel werd nog groteren groeide naar 19 inch.

In juli 1972 werd de productie van de Ala Verde 250 beëindigd. De nieuwe “sportieve” Aermacchi werd de TV (“TurismoVeloce”) 350.

Ons fotomodel

Deze huiveringwekkend mooie Aermacchi vonden we in Brummen en komt uit een buitenlandse privé collectie. Het motorblok is compact en straalt kracht uit. De 24 mm Dell’Orto carburateur staat parmantig op de cilinderkop.de vlotterkamer heeft een zweempje oude benzinenevel van het overstromen bij het vlotteren voor de koude start. De aluminium inlaatkelk staat hongerig open als de bek van een koekoeksjong dat op zijn eten wacht. De uitlaatbocht ziet er ook niet anorex uit. De uitlaatdemper oogt net zoals hij klinkt: rond en stoer.

Is die rem origineel?

De voorrem van een Ala Verde was indertijd doorgaans een 180 mm trommel met een oplopende- en een aflopende remschoen. Onze Ala Verde heeft voor een 2LS –twin leading shoe, een rem met twee oplopende schoenen – rem. Of hij zo uit de fabriek is gekomen of dat hij ooit ‘opgewaardeerd’ is? Dat weet je nooit bij Italiaanse productie. Voor en achter pronkt de ranke Italiaan met zijn beeldschone aluminium velgen. De borgdraadjes aan de kettingspanners aan de achtervork zijn een gedicht waard.

Zo’n Aermacchi is dus klein en rank

Maar toch een heel echte motorfiets. Een sportieve motorfiets waarmee de eigenaar nog best snelle tijden kan zetten op de Posbank of de Vaalserberg. Het is niet voor niets dat veel ‘Ala’s’ ergens in hun leven op een circuit hebben rond gerend. Er gestoven zijn… En wat het meest verslavend dynamisch is? Dat is het in- en uitlaatgeluid.

De prijzen

Aermacchi’s vind je ook In Italië niet meer voor het befaamde ‘weinig’. Denk inmiddels aan bedragen tussen de € 5.000-10.000.

 

Dolf Peeters, automotive journalist, tekstschrijver, vertaler, lid van de Heeren van Arnhem

    Leave a Reply

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *