Nieuws

Suzuki’s fantastische T500

By  | 

Suzuki T500 logoVan krachtpatser tot stuntaanbieding. De Suzuki T500 heeft die hoedanigheden allemaal gehad.

En in AMK nummer twee van dit jaar alweer staat een liefdevolle tekst over zo’n dikke tweetakttwin die ooit, bij inruil bij de eerste leverancier gewoon achter in de zaak werd gezet omdat hij, hoe mooi hij ook was, bijna niets meer zou opbrengen bij verkoop.

De motor is er in de tussentijd niet minder waard op geworden.

Maar tijdens het maken van het verhaal kwam er een herinnering boven uit de tijd dat zo’n T500 nog niks waard was…

Lees maar:

T500 blokHeel lang geleden kocht een zakelijke relatie op mijn advies een Suzuki T500. De eenenzeventiger stond in een erg nette staat op de Vehikel en aangezien het zondagmiddag was, was de prijs te bespreken.

De eigenaar vermeldde foute vlotterniveau ‘s. Na een maand of drie zag ik voor mijn werk de Alphense eigenaar weer terug. Zijn smartelijke gelaatstrekken werden niet eens veroorzaakt door de bij zijn werkgever op handen zijnde bedrijfsreorganisaties maar door zijn Suzuki. ALLES was er al aan gedaan en het ding deed het nog niet Via een vrij onoverzichtelijke transactie via de lokale tweewielermaffia had ik opeens een zo goed als niet lopende T500.

Tweetakten zijn dom en technisch niet veel gecompliceerder dan een Big Mac dus trok ik de Suzuki vaag geïnteresseerd open. De voormalige Alphense eigenaar had niet gelogen. De motor had nieuwe bobines, nieuwe punten, nieuwe condensatoren en verse bougies. Daar schuin achter stond een accu waar de prijssticker nog op zat.

SUZUKI T500 wphbWat voorzichtig trapwerk liet zien dat de punten vonkten en de bougies natte neuzen kregen. Na zo’n twintig trappen gaf de motor één vette, wat obsceen klinkende klap. De vlotternivo’s werden gecontroleerd en klopten niet, het ontstekingstijdstip werd gecontroleerd en klopte niet, één van de nieuwe condensators was opgeblazen en werd vervangen. De motor liep één paar minuten stationair, pikte één keer goed op en hervatte zijn oosters stilzwijgen.

Tijdens het nadenken zag ik onder de lak op de tank één rimpelige blaas verschijnen die op een gegeven moment mistroostig en weinig energiek begon te lekken.

Bij het verzetten van de motor om de zaak eens van een andere kant te kunnen bekijken werd het achterlichtglas geplet met hetzelfde geluid als dat drie minuten later klonk toen ik op m’n bril ging zitten. Goddank heb ik, geroutineerd motorrijder, altijd een heupflacon in m’n borstzak.

Terwijl ik narrig naar de roze olifantjes schopte besloot ik nog een startpoging te wagen… Rustig pruttelend draaide de twin volmaakt op nullast. Een achterdochtig draaitje aan het gas gaf een korte tweetaktblèr. De motor draaide daarna weer rustig stationair.

Eén voorzichtig rondje op het parkeerterrein liet aan de hele buurt een voorbeeldige klassieker zien. “Ja ja, ’t is een oud beestje,  maar kijk eens hoe mooi dat nog rijdt…”

Suzuki T500 De tevreden reutelende Suzuki werd voor het huis op de stoep op de bok gezet en ik ging blij m’n helm en handschoenen halen. Effe lekker uitwaaien op m’n brommertje. Af bokken, zitten, gas open en de koppeling laten komen. Bij het opschakelen was het ‘game over’. Na het bijvullen en leegmaken van de heupflacon bleek de achteras schuin in de vork te staan, de ketting lag achter naast het tandwiel en zat voor als een wat slordige prop tussen de diverse uitgaande assen.

Het geheel was gegarneerd met de zo kenmerkend verkruimelde aluminiumbrokjes die je krijgt wanneer een carter het weer eens heeft verloren van een ketting.

Ik kocht een vers ViaVia krantje op en oriënteerde me op tweedehands BMW-prijzen en grotere heupflacons.

Maar dat is allemaal water onder de brug en oud zeer. Pech kun je altijd hebben. Maar de Suzuki T500 is een wereldfiets

 

Dolf Peeters, automotive journalist, tekstschrijver, vertaler, lid van de Heeren van Arnhem

    Leave a Reply

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *