Maico 500. Maico en de automobielbouw

Maico werd opgericht door Ulrich Maisch en consorten. Dat werd al snel Maico. In 1926 begon het bedrijf als fietsenfabrikant. En in 1934 begon de motorfietsproductie met ingekochte motorblokjes. Wij vonden een leuke Maico 500 als fotomodel voor deze reportage.

Tijdens WOII moest Maico spulletjes voor de Luftwaffe maken. Dat deden ze prima, maar zonder de ware Nazi Geest. Nadat de vrede was uitgebroken was Maico daarom een van de eerste Duitse fabrieken die weer motorfietsen mocht maken. Daarmee pakten de mensen bij Maico een ontwikkelingsvoorsprong op de concurrentie en de naam werd extra stevig in de markt gezet door de successen in de terreinsport.

Auto’s hebben de toekomst. “NOT!”

In 1955 nam Maico in het kader van het denken aan de toekomst de autofabrikant Champion over en ging tussen 1955 en 1957 auto’s maken. Want tegen die tijd werd duidelijk dat vierwielers de toekomst hadden.

Dat autogebeuren was geen overweldigend succes en Maico richtte zich weer helemaal op de motorfietsbouw, waarbij de Wehrmacht een heel goeie klant werd. Toch was de Wehrmacht niet genoeg en Maico struikelde met een bijna Italiaans aandoende hinkstapsprong, van de ene crisis naar de andere. De merknaam kwam daarbij in Nederlandse handen. En de plannen met het ooit zo sterke merk waren indrukwekkend. In 1997 waren er zelfs voorstellen om in Bunnik een serieuze motorfietsfabriek op te zetten met een gedroomde ‘uitstoot’ van 3000 stuks/jaar. Dat werd het hem ook niet…

Maico nu

Oude Maico motorfietsen zijn intussen geliefd. Oude Maico auto’s zijn zeldzaam, dus interessant, maar nog niet overdreven populair. Maar blijkbaar interessant en zeldzaam genoeg om aangeboden te worden als ‘project’. Dat is in een klassiekerwereld waarin ‘patina’ ‘totale restauraties’ de sleutelwoorden zijn een bemoedigende en vertederende situatie. En zo sta je dan bij wat ooit trots de showroom uitrolde als Maico 500.

De Maico 500

De Maico vierwielers waren gebaseerd op de Champion auto’s. Er was een 400 cc basisversie. Het publiek koos echter voor de 500 cc watergekoelde tweecilinder uitvoering. Maar er gingen bijvoorbeeld nogal wat stuurarmen stuk. Dat gebeurde zo vaak dat Maico een soort ruilsysteem bedacht. Je bracht je kapotte Maico naar de garage, en je kreeg een andere mee. De kapotte werd gerepareerd en ging naar de volgende inruiler. Maico ontwikkelde een heel nieuwe vooras om het probleem op te lossen, maar intussen raakten de centjes op. En de banken draaiden de geldkranen ook dicht. Maico had gewoon niet de massa om het op te nemen tegen de grote automakers en stopte de autoproductie in 1958.

Een uitdagend project

Het project dat we vonden bij Potomac Classics is… uitdagend. Nog maar een jaar of twintig geleden waren er nog voldoende autoliefhebbers met ambachtelijk vakmanschap die zo’n vondst direct in het hart zouden sluiten en in de werkplaats zouden zetten. Met een paar jaar rustig doorwerken hadden liefhebbers in die tijd dan een klassieker waarvan ze hielden en die ze tot aan de laatste bout en moer onderhanden hadden gehad.

Nu loopt het geen storm meer voor dit soort projecten. Dat heeft als prettig resultaat dat de aanschaf en restauratie niet direct in de zes cijfers lopen.
En met het huidige betaalbare aanbod van speciaalgereedschap is de restauratie van zo’n eenvoudige klassieker misschien de mooiste opstap om daarna eens iets groters aan te pakken.
En zo heb je voor je het weet over een jaar of zes een heel stel leuke klassiekers.

Lees ook:
– De Maico Taifun (1953-1958): Een topstuk op de valreep
– Dwergauto’s. Een nieuw begin na WOII
– Zündapp Janus. Dwergauto in spiegelbeeld.