in

Klassieke vrachtauto’s: een niche markt

Klassieke vrachtauto’s zijn ook pure nostalgie. Maar ze hebben hun beperkingen. De dingen zijn moeilijk op te bergen en niet erg inzetbaar. En er zijn er niet veel overgebleven. Net als de Griekse ezeltjes moesten ze te lang en te hard werken voor te weinig vreten.


Klassieke vrachtauto’s

De markt ervoor is tamelijk klein. Er zijn nogal wat transportondernemingen waarvan de eigenaar zo’n relikwie uit zijn bedrijfsverleden als ornament heeft. Dat soort auto’s komt alleen op de weg voor evenementen of reclamedoeleinden. Doorgaans zijn de ex-werkers van Europese – uitgezonderd – Engelse bodem. In Engeland had men allerlei afwijkende regels en merken die zich daarop richtten.

Dan zijn er nog wat gerestaureerde Kenworths en Macks. Die zijn hiernaartoe gehaald door liefhebbers van uiterlijk vertoon. De mensen die daar niet van onder de indruk zijn vinden de Amerikanen lomp en basaal.

Het is een kleine markt

Het restaureren van vrachtauto’s wordt volgens onze info maar door een paar bedrijven gedaan. De meeste eigenaars zijn extreem zelf redzaam en nemen vaak alle tijd voor de wedergeboorte. In dat traject is het vaak de opbouw die het meeste van de tijd vergt. We horen nogal eens dat veel technische componenten gewoon nog zo goed zijn dat ze alleen cosmetische aandacht nodig hebben.

Een merk dat we hier vooral kenden van de brandweerwagens is Magirus

En die waren gewild omdat ze door hun luchtkoeling heel lang stilstaand op ‘hoge’ toeren konden draaien, terwijl de motor de bluswaterpomp aandreef. De Magirus Deutz vrachtwagens waren uitgerust met verschillende varianten van luchtgekoelde dieselmotoren, van 4R tot V12. En dat hoorde je!

Toen ik tijdens mijn diensttijd mee moest doen aan een of andere heel grote oefening, inclusief een in brand gestoken fabriek, stonden er een stel Magirussen in ‘aanjaagverband’ het bluswater te verzorgen. Het gebrul van de motoren en het gehuil van de pompen geeft me nog kippenvel. De gerichte acties van de aanwezige ME tegen onduidelijk hinderlijke mensen zorgden daar ook voor. Het leek soms wel ballet. Alle respect voor de ME!

Het Duitse leger was ook grootafnemer van het merk

De auto op de foto’s moet een ex-militair zijn. Op een gegeven moment kwamen er veel van die exemplaren met heel lage kilometerstanden uit mobilisatiecomplexen. Ze werden gretig gekocht door avonturiers die er heel stevige campers van maakten. Het is bewezen dat je met zo’n ding in elk geval tot in Nepal kunt komen. Daarbij hielp het wel dat er dik 1100 liter diesel aan boord was. Het tanken trok altijd een hoop aandacht. Sommige pompbedienden dachten dat er wat mis was of dat ze gefopt werden.

Een afgezwaaide militair

En zo komen we bij de Magirus Deutz van Sander Buitink. Sander verkoopt doorgaans meer gangbare auto’s. Maar heeft een zwak voor vreemde eenden in zijn bijt… De Magirus Mercur is een Duitse 5 tons truck die tussen 1951 en 1972 door Magirus Deutz in Duitsland is gebouwd. Een Mercur 125 A. Die ‘A’ zal voor ‘Armee’ hebben gestaan. De keurige vierwieler heeft namelijk een dakluik waarop de koper optioneel een .50-machinegeweer kon monteren. De Magirus is een ‘Eck hauber’. Dit in tegenstelling tot zijn voorgangers. De ‘Rundhaubers’ met hun grandioze jaren vijftig lijnenspel. En de kiloprijs valt best mee.

Lees ook:
Magirus Deutz expeditievoertuig (1984). Privé bungalow
Prachtige HOGRA
Scania 80 vrachtwagen (1970). Voorrang aan nostalgie.
Campers kunnen ook klassiekers zijn
Mack JR. Van project tot perfect voor Jan Land

Een schone slaper

De ‘Rundhauber’. Niet van Magirus. Van Tamiya


Help ons mee deze website en de aangeboden artikelen gratis te houden. Abonneer uzelf op Auto Motor Klassiek en ontvang daarbij ook het blad 12x per jaar in de bus. Of doneer een gewenst bedrag op onze betaalpagina via deze link. We zijn u er zeker dankbaar voor.


Beste Klassiekerliefhebber

Geniet van dagelijks gratis verhalen over oldtimers in uw email en schrijf gratis in. 


 

 

11 Comments

Leave a Reply
  1. In 1952 zijn er door Duitsland Magirussen aan Nederland geschonken als weder goedmaking en die werden bij de toenmalige Burgerbescherming gebruikt als brandweer of manschappen wagen.

  2. Als kleine jongen in de jaren vijftig, kan ik me nog heel goed de stadsbussen van Eindhoven herinneren. De “Rundhaubers” in de prachtige kleuren wit/lichtblauw en zwart. Het waren een soort van 3/4 bussen met azuurblauwe skai bekleding en chromen interieur om je aan vast te houden. In de randen van het dak kwart-cirkelvormige plexiglas raampjes, waar je heerlijk naar boven kon kijken, zoals bij de VW Samba. Nooit meer een exemplaar gezien, ondanks mijn speurtochten. Zou er nog een exemplaar bestaan?

  3. Magirus is een echt brandweermerk, het is gestart in 1866 met de door Conrad Dietrich Magirus uitgevonden brandweerladder. Later gingen ze bluspompen en blusvoertuigen maken met Deutz-motoren, vandaar de merknaam Magirus-Deutz. De scherpe spits in het logo staat voor de toren van Ulm, de hoogste kerktoren ter wereld.

    Ook voor stationaire bluspompen van bijvoorbeeld sprinklers waren de Magirussen interessant. Ze waren ook spreekwoordelijk betrouwbaar, wat wel fijn is als de fabriek, de opslagtanks, het warenhuis of het ziekenhuis in de fik gaat. Dan moeten die dingen starten.

    Iveco nam Magirus over, gebruikte tot diep in de jaren ’90 zelf ook de luchtgekoelde diesels en nog steeds koop je een brandweervoertuig op Iveco-chasses als Magirus.

  4. ‘En er zijn er niet veel overgebleven…’ Dat heeft misschien nog wel een reden. Wij wonen nu sinds bijna twee jaar in Lagos, Nigeria. Het is net alsof je over de bedrijfsauto-RAI uit de jaren ’70-’80 loopt hier. Véél Mercedessen uit de jaren ’60 en ’70, IVECO’s en Scania’s uit de latere jaren ’80, oude Macks en zelfs af en toe een zware FIAT uit de jaren ’60.
    Veel van die trucks hebben nog telefoonnummers en adressen op de cabines of bak van West Europese bedrijven, maar rijden hier rond met een kentekenplaat uit Hongarije, Litouwen, Estland etc. Hier zijn ze dan al aan een derde leven toe: afgeschreven in Nederland, België of Duitsland, verkocht naar de Baltische staten en als ze het ook daar niet meer zien zitten met hun vehikel, verkocht naar Nigeria.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

The maximum upload file size: 8 MB. You can upload: image. Links to YouTube, Facebook, Twitter and other services inserted in the comment text will be automatically embedded. Drop files here

Renault 4. Herinneringen aan de jarige Franse evergreen

Instant klassieker rijden: Gewoon doorgaan