Column

Kids en klassiekers: de motorfiets

By  | 

Op een mooie zaterdagmiddag in de lente is het prettig om eens om je motorfiets heen te lummelen. Rijden doe ik wel buiten de weekenddrukte om. Ik ben eigen baas en bepaal zelf wel op welke dag mijn zondag valt. Soms heb ik wel twee zondagen in de week.

Een overbuurvrouw komt met haar zoontje het garagepad oplopen

Het jongetje is helemaal in de ban van motorrijden had de buuv’ me al eens eerder verteld. Maar toen durfde hij nog niet dicht bij mijn motorfiets te komen. Of bij mij. Het kind keek me wel altijd volledig gebiologeerd als ik weg ging of aankwam.

Maar nu was hij er aan toe om gewoon eens heel dicht bij een motorfiets te zijn. Het jongetje stond in volle aanbidding naast mijn motorfiets. En of hij er op wilde zitten? “Jaaahh” zuchtte hij.

Dan zie je dat wij als motorrijders toch best wat vaardigheden hebben

Zo kunnen we opstappen door een been over de buddy te zwaaien. Bij Nick ging dat nog niet door een nadrukkelijk gebrek aan centimeters in de lengte. Maar via een voetsteun opstappen? Dat leek een optie. Het bleek dan wel listig om de linkervoet op de steun te zetten. De eerste insteek was er op uitgelopen dat de motorheld in spé achterstevoren op de buddy terecht was gekomen. Een soort ‘tribute to Dik Trom’.

Dat ging hem niet worden

Eenmaal, met wat hulp, op de buddy van de motorfiets aangeland lukte het het schaalmodel van een motorrijder gestrekt bij de stuuruiteinden te komen. Toen ik het stuur voorzichtig bewoog meldde de grote stuurman dat hij het nu eng vond worden. Kijk, dat heb ik ook altijd achter het stuur van mijn motor! Daarom rijd ik doorgaans zo snel mogelijk en met mijn ogen dicht. Dan ben ik er voorbij voordat er wat gebeurt en zie ik er niets van.

Ik legde die insteek aan de trots stralende jonge moeder uit

Ze geloofde het maar half. Zelf was ze geen motorrijdster. Ze had paardgereden. Dat is ook meer een meisjesding. Toch? Zoonlief die met vaste grond onder de voeten weer onderzoekender was geworden kreeg uitgelegd dat hij van uitlaatbochten en dempers af moest blijven.

Ik vertelde hem iets waar ik zelf na pijnlijke ervaring achter ben gekomen: als je iets onbekends aan raakt, doe dat dan met de rug van je hand. Als het heet is of onder stroom staat, dan minimaliseer je op die manier de gevolgschade en blijft het bij een welgemeend “AU!!!”of “G**ver!!!”.

Omdat ik nog wat boodschapjes wilde doen werd de kennismakingsessie gestopt. Maar Nick wilde wel blijven kijken hoe ik wegreed. Hij zwaaide naar me zoals geen collega-motorrijder ooit gedaan heeft. Misschien is dat wel zo goed. Voor ons is het immers niet onhandig om in elk geval één hand aan het stuur te houden.

Na het boodschappen doen liep ik met een volle rugzak en een stokbrood in de halsopening van mijn T shirt tevreden terug naar mijn brave werkpaard. Een volle rugzak en een stokbrood zijn net zo veilig als CE protectoren in een dure textiele outfit.

De andere insteek

Een moeder van zo ongeveer dezelfde leeftijd als mijn buurvrouw en een qua lengte vergelijkbare peuter aan de hand waarschuwde me vriendelijk dat ik erg onveilig bezig was. Haar man reed ook motor en mocht de deur niet uit zonder passend gekleed te zijn voor een veilige valpartij. Haar dochtertje keek intussen bang naar mijn motor.

Ik gaf de jonge vrouw passend gelijk

Want als haar man van ongeveer haar leeftijd was, dan was hij een best jonge motorrijder. Een soort die we moeten koesteren. En als de dochter aan haar hand tweede- of derde leg van de motorrijder was, dan had hij alle verantwoordelijkheid om voorzichtig te zijn.

Ik zwaaide mijn been over de buddy en knikte geruststellend naar mijn bezorgde gespreksgenote. Mijn brave motorfiets startte met zijn kenmerkende, doffe, brom. Het dochtertje hield haar handen voor haar oren en keek oprecht bang uit haar opengesperde ogen.

De toekomst

Ik heb geen enkel talent voor helderziendheid en een pinlockje werkt niet als kristallen bol. Maar ik heb toch het idee dat mijn buurjongetje wel, en het meisje op het parkeerterrein van het winkelcentrum geen motorrijder m/v wordt.

En intussen heeft de moeder van een locale basisscholier al een rit in het zijspan voor haar zoon gereserveerd. Ze wilde zelf trouwens ook wel een rondje mee…

motorfiets

Dolf Peeters, automotive journalist, tekstschrijver, vertaler, lid van de Heeren van Arnhem

    3 Comments

    1. Ed van der Meulen

      30 april, 2019 at 14:39

      Geweldig hoe je een kind blij kan maken met zoiets als open staan voor iemand en wat vriendelijkheid ! Topverhaal ! 👍👍👍

    2. barry kamp

      27 april, 2019 at 20:25

      Je bent een kanjer, Dolf.

    Hoe denk jij erover? Ik hoor het graag!

    X
    X