in ,

Ford Granada 2.0 V6 L. Rijden met een sublieme klassieker

© Bart Spijker

In augustus 1977 presenteerde Ford de nieuwe troef voor de zakelijke markt. Meer specifiek: het publiek maakte kennis met de Ford Granada die onder regie van Uwe Bahnsen in een nieuw pak was gestoken. Onderhuids waren de wijzigingen ten opzichte van de eerste Granada generatie beduidend minder ingrijpend. Het onderstel bleef nagenoeg gelijk, de Britse Essex V6 motoren verdwenen. Ford leverde de Granada Mk2 opnieuw in tal van leveringsvarianten. Bovendien kon de koper weer kiezen uit een keur aan vier- en zescilinder motoren. Wij reden met de versie die in nooit in Nederland op het programma stond: de Granada met de 2.0 V6 motor.


Onze in Keulen geboren Ford bracht het leeuwendeel van zijn bijna 43 jarige bestaan door in zijn thuisland. De eerste eigenaar koos voor uitvoeringsniveau “L”. De uitrusting daarvan volstaat, zeker in retrospectief. Je vindt bijvoorbeeld een grote klok, een armsteun in de achterbank, tapijt, een verlicht dashboardkastje en hoofdsteunen. En dat alles binnen een puik afgewerkt interieur. In Duitsland was de Granada (net als in andere landen) wél met de 90 DIN-PK genererende 2.0 V6 motor leverbaar. De eerste eigenaar verkoos deze motor boven de sterkere viercilinder twee liter versie. Jaren later haalde Sicco Dijkstra deze Granada naar Nederland. Wanneer je de Granada ziet wéét je waarom hij dat deed. Voor ons staat een 100% smetteloze Ford met 112.000 kilometer levenservaring. Hij laat zien dat hij in zijn thuisland werd gekoesterd. In Friesland kreeg hij een cosmetische upgrade, de staat is van binnen en buiten haast als nieuw.

Overtreft verwachtingen

Rijden met deze Granada is een groot genoegen, dat de aangename verwachtingen vooraf overtreft. Na de entree in de Ford is het overigens even zoeken. Voor het gevoel zouden de stoelen een stukje verder naar achteren moeten kunnen, en het stuur is niet verstelbaar. Toch is het niet moeilijk om de juiste zitpositie te vinden, je behoudt in alle gevallen bewegingsvrijheid. De pook lijkt ver weg te staan, maar bevindt zich in de praktijk gewoon binnen normaal handbereik. De non-conforme bedieningsstructuur van de hendels en de knoppen vraagt ook een korte tijd om gewenning.

Op tijd insturen, geen centje pijn

De contactsleutel gaat twee trappen naar voren, en de Köln V6 start onmiddellijk, hij mist geen slag. De Ford voelt massief aan en dat gevoel wordt versterkt door de onbekrachtigde en indirecte besturing rond de middenstand. Bij het naderen van een bocht is het zaak om de stuurmanoeuvre op tijd in te zetten. De Granada wijzigt dan wel degelijk gehoorzaam van koers en dan blijkt dat indirect iets anders is dan wollig.

Handzamer dan gedacht

De Ford volgt de lijn die jij inzet, de besturing communiceert zeker bij rustige snelheden prima. Het stuurkarakter past bij de Granada. Het versterkt de comfortabele en koersvaste eigenschappen van de Duitser, die zich eigenlijk ook in nauwe straatjes gemakkelijk laat plaatsen. Dat verrast, want de specificaties vertellen dat de Granada een lock to lock heeft van vier-en een halve omwenteling. Ook de draaicirkel van 11.5 meter doet vrezen voor zijn handzaamheid. Maar die blijkt in de praktijk prima te zijn. In alle omstandigheden helpen het zicht rondom en de markeringspunten aan het einde van het veelvuldig aangebrachte plaatwerk daar uitstekend bij.

Uitgewogen souplesse

Ook de vering- en demping karakteristiek liegen er bepaald niet om. Geen moment wordt het week, de souplesse is uitgewogen. Dat geldt ook voor de vermogensontplooiing van de stille V6, waarvan de fijne klanken ook nog eens worden gedempt dankzij een voortreffelijke geluidsisolatie. De Granada leent zich voor relaxt cruisen, maar wanneer je het gaspedaal verder indrukt versnelt de grote Ford gestaag, mede door het al bij 3000 toeren per minuut intredende maximum koppel van 149 Nm, en dat is een  plus ten opzichte van de viercilinder twee liter (151 Nm bij 4,000 toeren per minuut). Mede dankzij die V6 souplesse zit je zo op snelheden van 110-120 kilometer per uur. Ook dan toont de Ford zijn fraaie koersstabiliteit. Dat is goed voor de veiligheidsbeleving, en die wordt versterkt door de uitstekend te doseren reminstallatie (schijven vóór, trommels achter).

Fluisterstil

De Ford is fluisterstil, en daarom schakel je in deze Ford ook op gevoel. In Keulen monteerde men op de L-versie bovendien geen toerenteller. Die had zijn nut in deze auto zeker bewezen. Hoe dan ook: de vier gesynchroniseerde versnellingen tonen een mooie overlap, de kordaat te bedienen versnellingsbak is uitstekend gespatieerd. Het samenspel met de goed te doseren koppeling is prima.

Gedecideerde kwaliteitsbeleving

Die kwalificatie geldt ook voor alles wat je tijdens het rijden aanpakt. Bovendien functioneert alles vlekkeloos, van bedieningshendels en knoppen tot de raamslingers. Je hebt letterlijk en figuurlijk continu kwaliteit in handen. Ook als je niet rijdt komt het aan de oppervlakte. Het plaatwerk maakt een massieve indruk. En de portieren vallen gedecideerd en met een prachtige ruis dicht. Het zijn pure blijken van kwaliteit en zelfs zodanig, dat deze Ford met recht aan de deur van het hogere echelon mag kloppen.

Sublieme buitenkans

Deze Ford heeft alles om iedere klassieker rit aangenaam te laten verlopen. Hij is overal inzetbaar, en komt overal gemakkelijk mee. Daarnaast is hij in déze uitvoering ook vandaag bijna een niche. Want buiten de Datsun Laurel was er in 1978 geen enkele tijdgenoot binnen de combinatie Granada-segment en prijsklasse leverbaar met een zescilinder twee liter motor. Voeg daarbij de voelbare kwaliteit en het uitnemende comfort van de Ford. Dan is de conclusie gerechtvaardigd dat deze Granada 2.0 V6 L op hoog niveau acteert, en een buitenkans voor de liefhebber is. Hij is subliem.

Met dank aan Dijkstra Classic Cars & Youngtimers, Sexbierum

Noot: het gebruikte kenteken is alleen voor fotografische doeleinden gebruikt


Help ons mee deze website en de aangeboden artikelen gratis te houden. Abonneer uzelf op Auto Motor Klassiek en ontvang daarbij ook het blad 12x per jaar in de bus. Of doneer een gewenst bedrag op onze betaalpagina via deze link. We zijn u er zeker dankbaar voor.


Beste Klassiekerliefhebber

Geniet van dagelijks gratis verhalen over oldtimers in uw email en schrijf gratis in. 


17 Comments

Leave a Reply
  1. In de jaren 90 heb ik een Granada 3.0 V6 i. Two Tone collour: antraciet grijs boven kant en de rest muisgrijs. (Recaro interieur erin). Ik weet niet hoeveel pk’s die had, maar was zeker behoorlijk snel. Wat een ongelooflijk lekker rijdende auto was dat. Ik zou zo weer een kopen. Echt een schitterende auto was dat.

  2. Heerlijke auto uit de jaren zeventig/ begin tachtig. Ik heb zowel een 2800 GL stationcar, een 2800 GL injectie en een (ex kon huis) 2800 Ghia gereden. Dat meerdere Granada’s rijden had wel te maken met mijn Ford verbintenissen maar ook “objectief” beoordeeld waren het heel fijne auto’s. Ik heb overigens met de 2800 injectie nooit een hogere snelheid kunnen bereiken dan 210. De 2800 van Duits oorsprong was een beduidend fijnere motor dan de Engelse 3 liter V6.

  3. Heerlijke auto uit de jaren zeventig/ begin tachtig. Ik heb zowel een 2800 GL stationcar, een 2800 GL injectie en een (ex kon huis) 2800 Ghia gereden. Dat meerdere Granada’s rijden had wel te maken met mijn Ford verbintenissen maar ook “objectief” war en het heele fijne auto’s. Ik heb overigens met de 2800 injectie nooit een hogere snelheid kunnen bereiken dan 210. De 2800 van Duits oorsprong was een beduidend fijnere motor dan de Engelse 3 liter V6.

  4. Ik had het volgens mij meest verkochte type, de 2.3 GL. Uiteraard zilvergrijs metallic, zwart vinyl dak en een blauw interieur. Of die veel verbruikte weet ik niet meer, benzine was toen goed betaalbaar. De auto reed lekker, geen problemen mee gehad.

  5. Inmiddels mocht ik 92 Granada’s taxeren vooral uit de regio Staphorst/Rouveen en Dalfsen/Nieuwleusen . Daar zitten ook Granada’s van de vml. Koninklijke Stallen en celebrities als Freddy Heineken tussen . Opmerkelijk relaxte mensen, de Granada rijders met een enorme passie voor het merk Ford .

  6. Ik heb goede herinneringen aan de ford granada
    Ik was slechts 6 jaar oud toen mijn vader thuis kwam met die prachtige auto
    Hij had de speciale versie gekocht een 3,0 liter in de speciale Koninglijke kleur blauw (kenners weten wat ik bedoel)
    Het was een monster op de snelweg snelheid van boven de 230 km/u
    Alleen dronk hij ook navenant 1:5/6
    Maar de luxe en comfort zal ik nooit vergeten
    Het was de mooiste auto tesamen met de cx 25 pallas die hij ooit heeft gekocht
    Helaas na een 2 jaar gereden te hebben weer verkocht
    En wat betreft ford ik persoonlijk vindt het een geweldig merk
    Heb zelf 9 jaar met een ford mondeo 1,6 rondgereden nooit olie verbruikt en dezelfde accu in al die jaren helaas vanwege de roest duivel weggedaan
    En wat betreft deze Granada een plaatje…. Houden zo koester het verleden.
    Want de toekomst brengt ons alleen electrische auto’s 😭
    Gr

    • ben zelf ook helemaal gek van Ford motoren 1,7 V4 in een NSU RO80 gezet en 2,3 V6 in VW T2 gebouwd en hebben ons nooit in de steek gelaten!
      wat de toekomst betreft zal het niet alleen bij Elektrisch blijven, in Duitsland is al een nieuwe versie
      waterstof auto ontwikkeld met grotere actieradius dan elektrisch en nog sneller tanken dan met benzine! Is allemaal wel weggelegd voor de zakelijke rijders met flinke subsidie uit de belastingspot!
      gr.

  7. Ik heb jaren lang een Scorpio 2,9 GL gereden.
    Buiten de ‚bruine pest‘ die op model specifieke plekken aan de carrosserie knaagde, was het een super auto. Oh ja…. de lagerschalen waren er om volstrekt onduidelijke reden bij 180.000km versleten. Even vervangen, en zo heb ik er nog heel lang mee gereden. Het ding had ik wat gekieteld en zo ging ie in 8 seconden van 0-100. Een Cosworth versie moest stampen om mij metertje voor metertje op de autoweg achter zich te laten. Zuinig was hij niet maar wel zeer comfortabel waardoor hij ons als gezinswagen perfect gediend heeft. Het smeuïge koppel van vet boven 200Nm zette al vroeg in. Rijden in de bergen was 1 GROOT feest en aanhangers verslond hij als ontbijt. Wat een trekkracht! Uiteindelijk heb ik hem tegen de 300.000km verkocht. En nog steeds was olieverbruik hem volstrekt vreemd. En de compressie was hoog en exact gelijk bij alle cilinders. Met wat toegewijde zorg (want er waren wel kleine dingetjes) was het onze trouwe vazal. Ik wil niet emotioneel worden maar heimwee naar hem heb ik wel.

  8. Ruilde eens een ’70 Chevrolet Townsman die ik niet kon verzekeringen met een ’78 Ford Taunus 2.0 V6. Reed heerlijk maar het verbruik was …bijna net zo hoog als van de Townsman! Snel weer verkocht.

  9. Met 4 vrienden een 2.0 4 cil. station speciaal voor de zomervakantie gehad (‘96)
    Was toen een 500 gulden auto
    Fantastische bak!
    Heel Frankrijk mee rondgereden.
    2 man sliepen in de wagen andere 2 in de tent.
    Nooit geweten dat de 2.0 ook in 6 cil verkrijgbaar was.
    Werd door de 4 cil wel

  10. Het was een gebruiksauto voor de zakelijke markt zonder bijzondere karaktereigenschappen. Niks bijzonders, een kind van zijn tijd. Speciale aandacht lijkt mij niet nodig. Vergetelheid is beter…

  11. Eerlijk gezegd een perfect voorbeeld van een auto die zijn voorganger niet kan laten vergeten.
    Het voorgaande model Granada was zo veel mooier en stak beter in elkaar. Deze is meer een verbrede en wat vergrote Taunus, zo is de rijbeleving ook. Al met al geeft het geen ” extra, super, speciaal ” gevoel. Het haalde het niet bij een Senator, dat was een betere en zeker fijnere rij auto.

  12. Heb zelf een hele nare bijsmaak aan deze Ford .
    Had een 1978 Ghia met een 2.8 V6 , met 60.000 km overgenomen van de directeur van Evag , Ford Dealer in Vlaardingen in die tijd .
    Toen ik hem kocht waren ze , naar zeggen , bezig de klepseals te vervangen , leek mij wat vroeg maar goed .
    De auto gekocht , maar na een 4000 km een raar rommelend geluid bij stationair draaien , Het normale V6 geluid volgens de werkplaats chef , naar andere dealer , kantelende zuiger . Niet 1 maar 4 , motor eruit , koppen eraf , draaiend gedeelte naar laatst genoemde dealer in Maasland . opboren , overmaat zuigers erin . rijden , perfect . Na zo,n 6000 km het zelfde gerommel . de auto met veel verlies verkocht en weer terug naar Peugeot 504 Ti . hoewel ik een Capri en Escort MK 1 nog altijd geweldig vind heb ik nooit meer de behoefte gehad en zal ik ook nooit meer hebben om een Ford te kopen . Wel nog , vrij recent , met een USA Ford Ltd gereden uit 1977 , dat was wel weer een verademing na een Cadillac coupe deVille uit 1975 , want voor USA geldt : liever Ford dan GM .

    • Volgens mij is het precies andersom: (veel) liever GM dan Ford. Ik heb op 1 Ford na, een 6 cyl. 1989 T-Bird, nog nooit een goede Ford gehad en gereden. Dat lag/ligt bij de GM-producten, zeker de Amerikaanse, toch echt wel anders/beter.

  13. Ik heb goede herinneringen aan mijn Capri 2.0 V6 (zelfde motor als in de Granada)
    Toch het comfort van een zescilinder maar wel een stuk zuiniger verbruik dan zijn grotere broers de 2.3, 2.8 en 3.0
    Vooral op de autobahn is het prettig en ontspannen rijden met deze motor, ondanks zijn (maar) 90 pk voor een tweeliter.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

The maximum upload file size: 8 MB. You can upload: image. Links to YouTube, Facebook, Twitter and other services inserted in the comment text will be automatically embedded. Drop files here

Honda DN-01

Honda DN-01. Nu al voorzichtig gezocht

Peugeot 504 Cabriolet (1971)

Peugeot 504 Cabriolet (1971). Gjalt’s wonder op wielen.