Sluitingsdatum augustusnummer -> 16 juni
Fiat Ritmo Abarth 130 TC Groep N – Verhoogde hartslag
We bouwen een feestje met een gloeiend heet kanon van Italiaanse makelij. We pakken een Fiat Ritmo Abarth 130 TC in Alitalia-trainingspak eens lekker bij zijn nekvel en stampen ermee door de grensstreek.
Dat er pret te beleven valt, straalt de Fiat Ritmo Abarth 130 TC in Groep N-uitmonstering aan alle kanten uit. Je moet dan wel even een serie worstelingen overwinnen, allereerst door jezelf over de buizen van de rolkooi en de hoge, stugge wangen van de kuipstoelen heen te hijsen.
Van het ooit zo huiselijke personenwageninterieur zie je weinig terug; al die wolligheid heeft toch geen functie. De aanwezigheid van elektrische raambediening wekt dan weer enige verbazing, gekoppeld aan universele tuimelschakelaars, waarvan we er nog heel wat meer in de cockpit vinden.
De meters, gelijk aan die in de straatversie, slaan uit: toerental, voltage en oliedruk. Snelheid, water- en olietemperatuur liggen nog op nul, maar niet lang meer, als het aan de zenuwachtig brabbelende motor van de Fiat Ritmo Abarth 130 TC ligt. Hoewel het meeste isolatiemateriaal wel weggesnoeid is in de cabine, word je niet doofgeschreeuwd en hoor je zelfs de metalige ‘klang’ waarmee de tandwielen van de vijfbak in elkaar grijpen.
Schadelijke gevolgen
Wat Italiaans temperament inhoudt? Bloednerveus, deze Fiat Ritmo Abarth 130 TC, ook in zijn vlijmscherpe besturing. Haal je een keer hard uit met je hand, dan schudt hij onmiddellijk met zijn kont, mede het effect van een ontzagwekkende carrosseriestijfheid.
Met een beetje pech verschijnen subiet de achterlichten in je ooghoeken en mag je bidden dat je onbedoelde dwarse actie zonder schadelijke gevolgen blijft. In de basis reageert de Fiat Ritmo Abarth 130 TC gewoon onderstuurd wanneer je de voorwielen overspoelt met een massa pk’s, duidelijk meer dan er bij de burgermans-Abarth in zitten, naar schatting minstens 160.
Ben je bedacht op het hitsige karakter van de Fiat Ritmo Abarth 130 TC en weet je hem gedoseerd te bespelen, dan reageert hij toch best betrouwbaar, zonder dat we ook maar een moment het woord ‘goedmoedig’ in de mond zouden willen nemen. Ondertussen gaat het hard, verdomd hard, waarbij de lage zit en de vreselijk stugge vering de beleving versterken. We knetteren door De Kempen, stijf van de adrenaline, feestend in de hoogste witte zone van de toerenteller. Aan dit razendsnelle ritme kunnen we wel wennen.
In 1986 gekocht een zwarte 130 tc, wat een racemonster. Hem laten tunen bij Frank Schreur in neede 4 weber’s laten vervangen door 4 delorto’s met open luchtfilters en nieuwe spitsere nokkenassen laten plastsen. Getest op de vermogensbank met 168 pk schoon aan de haak. Ik ken de mijn eigen abarth niet meer terug wat een vermogen onderin. Deze auto was vooral leuk bij de stoplichten, vooral omdat de meeste mensen geen besef hadden hoe snel deze auto was( maar wel eerst netjes warm rijden). Naar 7 jaar afstand gedaan van dit autootje, maar met nog steeds pijn in mijn hart. Soms denk ik nog wel eens had ik hem maar nooit weggedaan, maar ja soms gaan die dingen zo.
…. maar de DOHC’s hadden ook (menselijke) afwerkingsvautjes. De dekplaat van de oliepomp aan het uiteinde van de krukas zat niet goed bevestigd. De borging van de boutjes welke de oliepompplaat die dus de pomp-tandwielen opsloot en de behuizing afdichtte, kwamen los. Gevolg: lage oliedruk, de olie werd linea recta terug t carter ingepompt en daar waar het moest, kreeg het geen/nauwelijks smering meer. De balansassen waren slagroomkloppers.
Geweldig, helemaal als je in oogschouw neemt dat qua onderstel de Ritmo een doorontwikkeling was van de 128…. mijn 6 maanden in 1989 met een 130TC staan nog duidelijk in mijn geheugen gegrift, zeker ook de dagen dat -ie het niet deed en ik dus de bus naar Rotterdam mocht pakken. Eindigde later als een zwarte in plaats van rode circuitracer. Partsshop Nowee in Rotterdam deed al het werk en volgens de RDW hield het geheel (origineel eind 1983) tot 2009 uit. Voorwaar een prima prestatie voor een Italiaanse familiehatchback.
Altijd een prachtige auto gevonden, de Fiat Ritmo Abarth, zowel de 105.pk,als de 130 pk.Hoe is dat mogelijk dat ze niet meer in het straatbeeld te zien zijn. Alfa Romeo Sud klavertje4. Ook zo prachtige verschijning.
Gaaf autootje!
Een zenuwachtige kont, kaal, basic, een vering die je wakker houdt en een motor die gelijkenis toont met een giftig serpent. Ik zou wel eens willen weten hoe men 160+pk uit een basis van 130pk heeft weten te peuteren. Als ik lees dat hij zenuwachtig ‘brabbelt’, dan lijken de de nokkenstokken al vast niet origineel te wezen. Interessant vehikel, dat moet gezegd! 👍🏼
Die Lampredi DOHCs zijn gewelige blokken, een van de beste die de Italianen (naast de Alfa Nord, Ferrari Colombo V12, MultiJet en Ferrari/Maserati/Alfa F154) ooit gebouwd hebben. Intern oersterk en bijna eindeloos te tunen tot astronomische waarden…. deze krachtbron eindigde ook in de Lancia Integrale, Alfa 155Q4, Lancia Thema en ook de Kappa.