Motoren

Een Honda CBF 125. Vroeger was alles beter

By  | 

Vroeger was natuurlijk niet echt alles beter. Maar soms kun je niet anders concluderen dat de kreet toch wel waarheid draagt. Zoals bij de vanaf 2009 geproduceerde Honda CBF 125. Want die steekt na een paar jaar gebruik toch wel heel sneu af bij zijn oude broer uit – zeg maar – de seventies.

Mijn zoon studeert en heeft de lesmotor overgenomen waarop hij afgereden is.

Dat is ook weer een vroeger en nu dingetje. Want aan het begin van de jaren zeventig waren 125 cc rijders doorgaans geen 2+ meter noch 100+ kilo. En er was geen hele reeks aan ‘A’ rijbewijzen. Maar voor een student is de economie het enige dat telt. En dat de lak van het motorblok af komt? Dat het ding erg roestgevoelig is en dat het kuipje er alleen maar op zit om het onderhoud moeilijker te maken? Ach…

Het mag niets kosten

En als je dan het kwaliteitsvergelijk maakt tussen dit Hondaatje van vier jaar oud en een net zo keurig gebruikt exemplaar uit –  zeg maar –  1970? Dan zie je dat zo’n nieuwe Honda eigenlijk maar een scharrig gebakje is. Je zou zeggen: ‘De naam Honda nauwelijks waardig’ is. Dat komt omdat deze lichte Honda’s tegenwoordig in India en Thailand, Verweggistan, Bokkiebokkieland  en mogelijk andere wingewesten gemaakt worden. Het hele concept is dat zo’n ding niets mag kosten. Waar vroeger een 13 mm zeskant op een bout zat, daar zit nu een 12 mm exemplaar. Want in de massa helpen alle kleine beetjes.

Daarom wordt er slecht materiaal gebruikt dat ook nog eens liefdeloos wordt bewerkt. En dat dan tegen een uurloon van twee keer niks plus een hap rijst. Toch is het motorfietsje niet slecht. Maar bij echt gebruik wel wat sneu. Maar de Honda CBF 125’s zijn wel ongelooflijk zuinig. En voor wat mijn zoon betreft is het eenvoudig: “Als ik straks werk heb, dan koop ik een auto”.

De CB125’s uit mijn jeugd, toen Honda’s nog uit Japan kwamen

De Honda CB 125-serie bestond uit 125cc-motorfietsen die Honda produceerde van 1964 tot 1991. De serie kende zowel één- als tweecilinder motoren. Vanaf 1971 ging Honda naast de 125cc-tweecilinders ook eencilinders produceren. Als basis diende het 100cc-blokje van de CB 100/CL 100. De eerste eenpitter was CB 125 S. Ondanks de ‘S’ in de type-aanduiding plus het feit dat de machine verscheen toen de Honda CB 125 SS uit productie ging, was de CB 125 S echt geen sportmotor, maar een goedkoop alternatief voor de tweecilinders en puur gedacht als motorfiets voor woon-werkverkeer.

Mijn herinneringen beginnen in de hoek van de CB 93 /K1. Het eerste model had nog 4 versnellingen en ze werden verkocht onder de namen ‘CB 125’, ‘CB 125 Benly’, en ‘CB 93’. Vanaf 1966 werden ze onofficieel ook als ‘CB 125 K1’ aangeduid. De Honda CB 125 K4 uit 1970 en de tot 1976 gemaakte CB 125 B6 modellen waren voor mij ‘nieuwe ’motorfietsjes. Die kleine Honda’s waren indertijd niet erg veel aangeboden, maar als je er eentje vond, dan was hij of erg netjes of hij had een geel plaatje op het spatbord. En kostte hij weinig of bijna niets.

Maar een originele CB 125 is vertederend

Klein, rank en mooi afgewerkt. De eencilindertjes liepen met een normaal geboetseerde Nederlander erop doorgaans net 100 km/u en hielden er van om op toeren gereden te worden. En ze waren ook toen al zuinig en betrouwbaar.

Momenteel is het aanbod van dat soort lichtgewichten net zo beperkt als in de seventies

Het aanbod aan twinnetjes is groter dan dat aan eencilinders. Denk voor de eencilinders aan bedragen tot net € 2.000+ voor perfectie. Twinnetjes zijn doorgaans een paar- tot € 500 duurder. De onderdelenvoorziening is voorbeeldig. Het restaureren van zo’n Hondaatje is economisch natuurlijk een matig verstandige investering. Maar veel goedkoper dan de restauratie van een CBX. En een mooi gerestaureerd CB 125’je past in de hal of woonkamer. En ook dat wordt doorgaans moeilijker met een CBX.

Maar of zo’n  recente Honda CBF 125 ooit een klassieker wordt?

“Dachtet niet!”

Of de Honda CBF 125 ooit een klassieker wordt?

Maar dat is er wel eentje geworden

Dolf Peeters, huurwoordenaar, automotive journalist, lid van de Heeren van Arnhem

4 Comments

  1. Haling Lejo

    13 november, 2018 at 20:40

    Wat u zegt over het 13 mm boutje klopt helemaal niet. Honda heeft net als andere Japanners nooit bouten gebruikt met een 13 mm kop, wegens bijgeloof. De Jappen gebruiken steeds 12 of 14 mm bouten en als er een 13 mm bout inzit, is er een onverlaat aan bezig geweest. Dit even ter info.

    • Dolf Peeters

      14 november, 2018 at 09:21

      Bedankt voor deze aanvulling. En nu zit ik met de vraag hoe bijgelovig Russen zijn. Want mijn Ural heeft ook 12- en 14 mm boutkoppen 🙂

  2. Pascal

    13 november, 2018 at 09:54

    India (en andere Zimboektoe-oriënten) kunnen best fatsoenlijke motorfietsen maken, denk Royal Enfield.
    De meeste fabrikanten, waaronder ook H-D die er zijn ‘Sport 500’en 750 laat produceren, gaan helaas voor de knakenvariant.
    Dus niet alleen Honda maakt zich er schuldig aan.
    Uiteindelijk zijn wij, de consument, er schuldig aan: wij willen voor het bekende duppie op de eerste rij…

    • Dolf Peeters

      14 november, 2018 at 09:27

      Dag Pascal, Als Uralrijder heb ik de kwaliteits lat ook niet overdreven hoog liggen, maar ik heb toch dikke pret. En alle waar is naar zijn geld. Maar voor mij is het antwoord op de vraag: “Wat is het verschil tussen een 125 cc Honda? ” Toch: “De kwaliteit”. Doet verder niks aan dat nieuwe ding af hoor. Hij loopt 1 op 50…

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

X
X