Column

De nieuwste Auto Motor Klassiek

By  | 

De actuele AutoMotorKlassiek is weer helemaal de moeite waard. Er staat zelfs een bericht over Russische motorfietsen in van onze auto minnende correspondent die heel vaak ik Engeland vertoeft. Hij kwam daar in contact met een man die zich gespecialiseerd heeft in klassieke Russische motoren en onderdelen daarvoor. Engeland was ooit – samen met het Nederlandse Vink Motoren – voorloper op het gebied van de import van – toen nog nieuwe – Russische motoren en unieke reclameteksten. Dat stukje historie pakt niemand ons meer af!

Russisch rijden?

Dat doe ik al 25 jaar. Maar met de Brexit in zicht ben ik blij dat ik niet afhankelijk ben van Britse onderdelen leveranciers. Zelf in de landen van oorsprong spullen kopen? Dat kun je tijdens een vakantie doen. Postorderen vanuit Oekraïense, Letse of wat voor ex oostlbloksites dan ook valt onder de wetten op de kansspelen. Bestellen in Duitsland is een optie. Maar het is allemaal niet nodig want er zitten sinds jaar en dag twee Russenspecialisten in eigen land. Hun activiteiten zijn niet zo groot dat ze advertentietarieven hebben. Maar ze zijn daar niet minder bevlogen om. Richard Busweiler uit Genemuiden en Jan Wassenaar uit Marsum leveren respectievelijk zijspancombinaties en Russische onderdelen en onderdelen. Grappig genoeg gaat veel van hun handel naar het buitenland.

En in de tussentijd is het een schitterende herfst. Op een zijspancombinatie is gevallen blad op de weg niet gevaarlijk en Russische zijspancombinaties zijn gebruiksvoorwerpen. En dan krijg je zoiets:

Een drie meter hoge boom transporten  in een zijspan? Het zitje uit de bak, de klont op de grond en gewoon rustig rijden. De boom moest naar een aanleunwoning aan de bosrand. Daar zijn drie invalidenparkeerplaatsen, en de plek op de hoek was pal waar ik de boom moest afleveren was vrij. Ik parkeerde de combinatie, stapte af en zette mijn helm af. De Grote Leider van het groepje  Nordic Zwalkers had intussen rechts om keert gemaakt en stoomde op me af. Op hoge toon vroeg hij waar ik allemaal mee bezig was.

“Mijnheer weet u dat het u 370 euro kost als ik de politie bel om te melden dat u wederrechtelijk op een invalideplek staat. “Wederrechtelijk”, dat had ik een poos niet gehoord. Een paar volgelingen knikten voorzichtig mee. Een paar anderen keken neutraal weg. De dragonder deed in een opborreling van oud testosteron een stap naar voren en trad zo mijn privé domein binnen. Dus zette ik mijn wijsvinger op zijn neus en zei hem dat hij de pech had dat hij twintig jaar te laat was geboren. Dat hij anders had kunnen genieten van het verraden van onderduikers. Maar dat hij het, voor wat het nu was, niet slecht deed.

Zijn gelaat kreeg de hoogrode kleur die kenners van een goed glas Bourgogne zo waarderen. Twee van zijn groepje hadden intussen al fysiek afstand genomen. De Grote Leidsman meldde dat het genoeg was geweest. Hij zou de politie bellen. Daar begon hij direct mee. Uit eigen ervaring weet ik dat de politie bij aangifte van zoiets doms als geweld door een minderjarige doorgaans pas op komt dagen wanneer de verdachte zijn eerste grijze haren heeft. Dat ligt niet aan de agenten, maar aan de protocollen en het sluiten van wijkburo’s.

Het mooie van servicewoningen is dat de bewoners doorgaans ook wat ruimer in hun tijd zitten. We kregen dus steeds meer publiek. Ook wat honden uitlaters voegden zich bij ons volksoploopje. De Grote Voerman kreeg  nu van uit verschillende hoeken commentaar en werd steeds bozer. Tussen zijn pogingen om me bij de politie aan te geven had hij nu ook verschillende discussies met de rest van de aanwezigen. Multitasken was niet zijn sterkste punt.

Hij werd warrig in zijn verwijten.  Onder het publiek waren mensen die mij en andere motorrijders kenden het steeds nadrukkelijker niet met hem eens. Intussen had zijn kudde hem verlaten, die stond wat los van de groep te overleggen en te bellen.

Het had mij lang genoeg geduurd. Samen met twee leden uit het publiek haalden ik de boom uit het zijspan en droegen die naar het al gegraven gat waar de nieuwe eigenares van de boom haar aanwinst in ontvangst kon nemen. Ze had de zaak van een afstandje bekeken. Ze had de oorlog mee gemaakt en was niet zo van de confrontaties.

Onze gastvrouw zag het mild: ”Ach, mannen kunnen er op latere leeftijd vaak niet zo goed tegen dat ze niet meer de baas kunnen zijn. Misschien was die mijnheer wel directeur of zo. En nu heeft hij te veel tijd en is hij ongelukkig”. Ik slenterde terug naar mijn driewieler. Als je maar driewieler blijft rijden, dan wordt je nooit volwassen. Dat leek me een goede insteek.

Ben je trouwens al AMK abonnee? Of lees je alleen gratis online mee? Dat rijmt niet onaardig maar doe ons dan een plezier: Lees AutoMotorKlassiek ook op papier!

Auto Motor Klassiek

Dolf Peeters, automotive journalist, tekstschrijver, vertaler, lid van de Heeren van Arnhem

    10 Comments

    1. Stefan

      23 september, 2019 at 12:10

      Door al die verhalen over zijspannen èn door mijn dealer die ook Ural verdeelt, begin ik er serieus over te denken mijn Harley te verkopen en een Ural zijspan te kopen. Enig echt probleem is dat ik hem niet kwijt kan in mijn motorhok (daar staan nog 6 andere motoren …).

    2. Maurice

      22 september, 2019 at 12:51

      Onder het motto: “ Hoe ouder, des te gekker”, kan men het relaas van de fulminerende, voorgeprogrammeerde, op leeftijd zijnde rechtsbetweter wel categoriseren.
      Heb wel eens iets gelijkaardigs meegemaakt en vraag mij nu nog af waarom mensen zich af en toe zo druk maken om letterlijk niets. Lang geleden verscheen een film, getiteld:
      “It’s a mad, mad, mad world”. Dat zal het wel zijn.
      Blij dat de boom zijn nieuwe verzorger veilig heeft bereikt dankzij jou en het zeer dienstbare Russisch zijspan. Top verhaal!

    3. L de Vos

      21 september, 2019 at 23:00

      Mooi verhaal weer .

    4. Toby Huizinga

      21 september, 2019 at 20:20

      De bedoelde motorzaak in het artikel heette ” Motorhome Henk Vink ” Maasland en Vlaardingen-Oost. Deze Henk Vink was de vader van Henk Vink jr Kawasaki importeur en de “grote man ” op de Big Spender.

    5. Bos T.J.M.

      21 september, 2019 at 18:52

      Een Dnepr met dezelfde kleur en zijspan is een jaar of 25 geleden in de reclame met de heer Mancini(ik zeg nog zo geen bommetje)gebruikt!Inclusief namaak koe.
      Het apparaat heeft jaren op een verhoging gestaan bij de firma Dankers in Heesch langs de A59.Of hij er nog staat is mij niet bekend!

      • Cees van Schilt

        21 september, 2019 at 20:48

        staat er nog steeds met koe in de bak

      • Dolf Peeters

        22 september, 2019 at 09:55

        Er zijn er een paar van gemaakt en e bestaat er iig nog eentje

    6. Peter Dijkstra

      21 september, 2019 at 18:04

      Dolf Peeters, deze column kende ik al van je. Wel trouwens één van je beste!

      • Dolf Peeters

        22 september, 2019 at 09:54

        @Peter: Gefeliciteerd met je goede geheugen en dank je. Hij staat ook in “Mannen, Motoren en (wat) meisjes” dacht ik. Maar het kan best dat ik hem eens eerder heb gebruikt. Maar hij paste nu mooi in het verhaaltje Dus heb ik hem wat ingekort ingezet.

    Leave a Reply

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *