Bijzonder

De MG Metro Turbo. Dat was niet zo’n succes

By  | 

Want van af 1983  zijn er nog net geen 22.000 van gemaakt. Dat gebrek aan succes kwam voornamelijk door twee dingen: De hard core MG liefhebbers vonden het ding gewoon een nep MG. Een troosteloos, fantasieloos voorbeeld van BMC badge engineering. En de kwaliteit liet voor 1986 te wensen over.

Maar met dat eerste argument deed ‘de markt’ de kleine gifkikker geen recht

De ontwikkeling en re-engineering aan de MG Metro 1300, maakte de auto tot echt een andere auto dan ‘een Metrootje’. De MG Metro Turbo was had een enorme reeks veranderingen die hem toch vrij  uniek maakten. Het was een MG die sneller en levendiger was dan de MGB ooit was  Maar zelfs met al die moeite bleef de MG in zijn profiel niets meer dan… Een Metrootje. En dat was voor de klassieke MG liefhebbers meer dan storend.

Daarbij bewees de praktijk dat de bouwkwaliteit van de auto’s nogal variabel was

De voorzichtige trend naar verbetering werd heel voorzichtig omschreven als ‘van erg slecht naar acceptabel’ in de eerste paar jaar en eigenlijk pas rond 1986 werd de kwaliteit van de auto’s beter. Maar als alles goed ging, dan waren de prestaties van de auto’s over het algemeen goed en  concurrerend, maar beperkt door de A-serie motor met zijn vierversnellingsbak. Het hele concept gilde om een versnelling extra.

Een versnelling te weinig

Die extra versnelling was nodig voor het 1.300 cc blok dat na de uitgebreide hulp van Lotus Engineering voor 93 pk werd opgegeven, maar dat in praktijk vaak bijna 100 pk leverde. De motor was daarvoor aanzienlijk versterkt met onderdelen en materialen die gebruikelijk waren voor wedstrijdmotoren zoals de cilinderkop, de krukas, de met natrium gevulde uitlaatkleppen, enz. Dit resulteerde in een vrij unieke motor die er eenmaal in het vooronder helaas niet zo veel anders uit zag dan het standaard blok. Het mede door de Garret T3 turbo gegenereerde vermogen van de MG Metro Turbo was daarbij de reden dat er nogal wat versnellingsbakken sneuvelden.

Regelneefjes

Om de schade binnen de perken te houden/te voorkomen bedacht MG een elektronisch geregelde turbo druk regeling. En daarmee was MG een voorloper op het gebied van alle elektronische regelneefjes die moderne (turbo) auto’s aan boord hebben. De rijklaar maar 830 kilo wegende Metro MG werd qua topsnelheid op gegeven voor een vlotte, maar niet huiveringwekkende topsnelheid van 169 km/u. Om die snelheid in te tomen had de MG een bekrachtigd remsysteem met voor schijven, achter trommels. De vering werd verzorgd door een versimpelde variant van de Hydragas-vering.

In zijn tijd

Het is interessant dat kritische autojournalisten indertijd meldden dat de Metro MG uiterlijk wel een aardig autootje was, maar dat de prestaties tegen vielen. Maar de ‘Turbo’ aanduiding op de flanken werd als best stoer gezien en de prijs werd in een artikel omschreven als ‘niet eens zo gek’.

Heel erg roestgevoelig

Carrosserietechnisch werd de roestgevoeligheid van deze anabole Metro’s ooit omschreven als ‘IJs dat smelt in de zomer zon’. En dat maakt ze nu zeldzaam. Voor gewone Metro’s is hoegenaamd geen interesse. Voor de MG Metro Turbo is de interesse op zijn best matig.

Er is veel aan zo’n MG-Turbo blok gedaan. Maar het is zeker geen spektakel onder de kap

Dolf Peeters, huurwoordenaar, automotive journalist, lid van de Heeren van Arnhem

3 Comments

  1. Maarten Kempen

    16 september, 2018 at 00:29

    Leuk om weer eens een artikel over de MG Metro Turbo te lezen.
    Vergeleken met zijn tijdgenoten als de Ford Fiesta en Opel Corsa was het niet zo een verkeerd ontwerp. Zeer ruim van binnen en in de sportieve MG uitvoering ook nog comfortabel dankzij de hydragas vering. De 4 versnellingsbak bak was inderdaad het zwakke punt, maar door lagere gearing draaide de motor bij 120 KM net geen 4000 toeren.
    Als ik anno 2018 in mijn hedendaagse metro turbo rijd krijg ik hetzelfde gevoel dat ik eind jaren 80 had met mijn toenmalige metro turbo, beetje gooien en smijten terwijl ik door allerlei moderne kleine auto’s voorbij geblazen word…..
    Zin in een ritje Dolf ?

  2. Dolf Peeters

    10 september, 2018 at 12:20

    Dag Johan, Als eigenaar van een Russische zijspancombinatie zeik ik nooit iets of iemand af hoor. Want ik weet uit ervaring dat het allemaal nog veel ‘erger’kan. Maar hoe leuk ik mijn Rus ook vind, ik heb er vrede mee dat de rest van de wereld het daar niet altijd mee eens is.

    Maar ik denk dat we er niet omheen kunnen dat de Metro’s niet het hoogtepunt in de Britse automobielbouw waren. En dan moesten ze het ook nog eens opnemen tegen de erfenis van de legendarische Mini. Dat maakt de overlevenden er voor mij alleen maar leuker door. En ik denk dat de overlevenden hun liefhebbersstatus helemaal verdiend hebben. Ik mail je hier over.

    Met vriendelijke groet,

    Dolf Peeters

  3. Johan

    9 september, 2018 at 14:04

    Wat jammer dat de metro wederom weer afgezeken word, en dat terwijl het een zeer potentieel wagentje is.
    Ik heb al meer dan 11jaar een metro (non turbo) in m’n bezit, en het is altijd een plezier om in te rijden.
    Nee, 64pk is niet veel, maar het weegt ook maar 700kilo, heeft nog een grote oversized 4 pod klauwen op de voorassen.
    Hoewel ze in Nederland behoorlijk schaars zijn, is er in de uk nog steeds een behoorlijk grote fanbase voor de metro.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

X
X