Bijzonder

De Harley XLCR. Van onverkoopbaar tot onbetaalbaar

By  | 

Harley-Davidson heeft een legendarische reputatie. En in alle halleluja geroep valt doorgaans weg dat het bedrijf net zo’n wankelende bedrijfshistorie heeft doorleefd als menig Italiaanse motorfietsfabrikant en dat er onder de Harley vlag  een aardig stel fietsen de poort is gerold dat gewoon niet te slijten was. Echte Harley Rijders lachten om de Boattail en de Harley XLCR. Niet Harley rijders trouwens ook.

De Harley-Davidson XLCR

Gebaseerd op de Harley-Davidson Sportster, had de Harley XLCR Cafe Racer een nieuw frame dat wat leunde op dat van Harleys XR750 racers, dat minuscule kuipje, de markant vorm gegeven vier-gallon gastank, en een glasvezel kontje. Voetsteunen, rem- en schakelpedaal waren in ‘standje sportief’ gezet en dankzij het lage stuur hing de piloot dynamisch voorover. De Harley XLCR ’s waren ‘in elke kleur, zolang het maar zwart was” Zelfs het motorblok was in zwarte krimp (kreukel)lak gehuld.

De Harley XLCR specificaties

De Harley Cafe Racer deelde dezelfde V twin als andere 1977 Sportsters. De cilinderinhoud van 997 cc werd verkregen door een boring en slag van 80,8 x 96,8 mm. Met een compressieverhouding van 9.0: 1 leverde de V twin 57 pk bij 6.000 tpm. De siamese uitlaat was afwijkend van vorige Sportster modellen, maakte het de bereikbaarheid van het blok wat minder, maar compenseerde dat met het leveren van 5 pk extra. De kleptiming op de Harley Cafe Racer was overigens ook iets radicaler dan andere Sportster-modellen. De Harley XLCR modellen waren voorzien van alleen maar een startmotor. Sommige zijn retro-uitgerust met het kick-start mechanisme van de 1979 Sportster XLCH .

Een dubbele – wat basic ogende – schijfrem aan de voorkant en de gegoten lichtmetalen wielen, die in dat jaar bij andere Sportsters optioneel waren, waren standaard op de Cafe Racer. De zeven-spaaks wielen, gemaakt door Morris, waren 19 “voor en 18” aan de achterzijde. De Goodyear-banden hadden witte opstaande letters. Aan de achterkant zat ook een schijfrem, en die zou daarna ook verschijnen vanaf 1979. Harley XLCR modellen kregen ook een solid-state spanningsregelaar, zoals alle modellen uit 1978 en later.

“Als je alles van te voren weet, dan kun je met een duppie de wereld rond”

Dat was ooit een wijs gezegde. Alles weten doen we niet. Maar we hebben intussen wel gezien dat je je geld met het oog op de toekomst het best kan investeren in voertuigen die het in hun tijd niet al te best deden. Want die zijn toen weinig verkocht en nu schaars: dus duur. Wij kopen zelf trouwens geen klassiekers uit beleggings-overwegingen. Wij rijden voor ons plezier. En een hobby mag nu eenmaal wat kosten.

Maar dan toch

Er werden best wat Harley XLCR ’s verkocht. En daar werd blijkbaar erg weinig mee gereden. De paar exemplaren  – de echte, niet de replica’s – die we in de loop van de tijd tegen kwamen hadden allemaal lage kilometrages.

Dat komt natuurlijk omdat deze oer caféracer niet gedacht was om regelmatig coast2coastritten te doen in de US van A. Nog meer dan andere Harleys was de Harley XLCR bedoeld om er de aandacht mee te trekken. En tweedehands zaten ze in de States onder het prijsniveau van de gewone Sportsters.

Onverkoopbaar? Onbetaalbaar!

Reken voor een topper intussen maar op €24.000

Op de foto’s staan ook de XCLR’s van Thijs van Rhoon van CCR 95 Motorcycle & Mecanix. Die zijn niet allemaal even raszuiver. Maar ze zijn er niet minder mooi om.

Dolf Peeters, huurwoordenaar, automotive journalist, lid van de Heeren van Arnhem

2 Comments

  1. Dolf Peeters

    2 mei, 2018 at 09:41

    @ Daan. En we worden natuurlijk best makkelijk hebberig!

  2. Daan

    30 april, 2018 at 20:50

    Mooi zwart is niet lelijk

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

X
X