in

DAF 33 uit 1972 van Sytze.  Tastbare liefde. 

DAF 33 uit 1972 van Sytze.  Tastbare liefde. 

Een kleine waarschuwing vooraf. We schamen ons niet voor het enthousiasme voor de echte klassieke Nederlandse DAF. En ook wij maken geen excuses omdat we ons lieten meeslepen door het enthousiasme van de eigenaar van deze DAF 33 uit 1972 en zijn onstuitbare innerlijke kracht die ons een goed geval gaf. 

Door: Dirk de Jong


Sterker nog, de eigenaar houdt zelfs de passie niet voor hemzelf, maar deelt het dolenthousiast met vele andere liefhebbers. Variomatic is voor hem de naam van de patiëntenvereniging die de gezamenlijke kwaal als basis heeft en vier maal per jaar een tijdschrift uitgeeft, de DAF Club Nederland. 

Hoe ver kan liefde gaan? 

Wat de familie van Sytze aangaat moeten we terug naar de jaren 60/70. Zijn vader had een transportbedrijf wat dagelijks de velgen voor de DAF vervoerde vanaf de metaalfabriek Prins in Dokkum naar Eindhoven/Born. Het Friese bedrijf hield de DAF rollend en de geur van de klassieke DAF ruikt Sytze nog elke dag door zijn fraaie rode DAF 33 in de garage. Dat is eigenlijk de connectie met DAF, met het gevolg dat er verschillende types door hem en de familie werden gereden, een DAF 31, 32, 33. 

Alleen met twee pedalen

Bij de eerste DAF 32 was het besluit al gevallen om alleen maar met twee pedalen te rijden. Zijn vrouw kreeg les in een DAF 66 die hij vlak voor haar examen kocht van de rijschoolhouder, het was dus feitelijk afrijden in een eigen auto. In die tijd kreeg je zelfs nog een aantekening op je rijbewijs als automaatrijder. 

DAF 33 (55-27-TK, 1972)

De DAF 33 werd nieuw geleverd voor een mevrouw op Ameland die de wagen meer dan 25 jaar in bezit heeft gehad. In 1998 werd de DAF aangeboden vanwege het overlijden van de eigenaresse. De staat van de auto was subliem, twee kleine krasjes was de hele schade tijdens zijn leven op Ameland. Dat hij binnen sliep was ook een groot pluspunt voor behoud. Nu weer 25 jaar verder is de klassieker nog steeds onberispelijk, met een kilometerstand van maar 25.000! 

Schoonheidsprijs 

Sytze: “Kijk nu eens naar die rood gelakte bolide, mooi en sober van lijn, voor mij helemaal uniek en ik durf het rustig te zeggen: museumkwaliteit. Ook al is mijn dagelijkse auto ‘iets’ met een ster, mijn liefde is toch voor het pientere pookje. Het is voor mij ook pure schoonheid door de eenvoud, die verdient toch een schoonheidsprijs?”

De sleutel van voldoening

Met deze DAF 33 gaan oude tijden herleven, je voelt gewoon het leven van toen als je erin rijdt. Je merkt aan Sytze dat zijn sleutel van voldoening ligt in het enthousiasme. Hij spreekt met passie als het om zijn klassieke schoonheid gaat, je merkt het gewoon aan de klank in zijn stem en zijn houding als hij over zijn bezit spreekt. Het gaat over geluk, en als het daarover gaat dan is er een ding waarover we het allemaal eens zijn: Daar kun je nooit genoeg van hebben.  

Lees ook:
DAF 600 (1959) en Continenta caravan. De uitzonderlijke combinatie van Ron. 
DAF 55. Hollands glorie.
Kalmar-DAF. Een doelgerichte DAF
De laatste Dafs
DAF 55 Coupé (1972) en Graziëlle Caravan van Heino en Joke. Een stijlvolle combinatie.

8 Comments

Leave a Reply
  1. Enkele jaren na het overlijden van mijn vader kregen we mijn moeder toch zo ver dat zij haar rijbewijs ging halen. Toen dat gelukt was kocht zij een 33. De eerste keer dat zij daarmee bij ons op bezoek was geweest, werd ze op de terugweg naar huis door de politie aan de kant gezet omdat zij zonder licht reed. Gelukkig waren de agenten gevoelig voor haar uitleg en hebben mijn moeder verteld waar het knopje zat om de verlichting aan te doen en mocht zij, met brandende verlichting, het laatste stukje naar huis verder rijden.

  2. Het heeft erg lang geduurd voordat Nederland wist wat een juweeltje ze met het DAFje in handen hebben gehad. Met enkele kleine ingrepen door Volvo, zag de DAF er ineens veel volwassener uit maar toen was het te laat. We hebben thuis twee DAFjes gehad, maar moeder is er toch niet beginnen door autorijden. De kleine auto’s hebben toch leuke herinneringen achtergelaten, daar op het tuinpad van mijn vader.

  3. De 33 was niet snel, maar wel zuinig met de kostbare brandstof en bood opvallend veel ruimte, de koffer was zelfs groter dan die van een 44, 55 of 66.
    Toch liep dit model in 1972 al aardig op zijn laatste benen, de oer-600 van 1959 liet zich er nog in herkennen, met vinnetjes en al.

    In 1974 zou het doek vallen, de 33 en 44 werden opgevolgd door de 46, die de laatste naamdrager van Daf zou worden, ook nadat er al een Volvo 66 en 343 stond. Die 46 was volgens de tests van toen geen verbetering. Om aan de milieu-eisen te voldoen kreeg de geknepen tweecilinder een verhoogd toerental waardoor hij niet meer de rustige loop van de 33 en 44 had. En een halve Variomatic gekoppeld aan de superieure achteras van de 66.

    Uiteindelijk zijn er maar 19 jaren personenwagens onder de merknaam Daf gemaakt, voor zo’n korte looptijd zijn er enorm veel fans overgebleven.

  4. Op je rijbewijs staat nog altijd de aantekening automaat.
    Sterker, met die aantekening mag je niet in een schakel rijden…
    Geen rijbewijs voor het voertuig en dus ook onverzekerd.

      • Klopt.
        Mijn schoonmoeder had ook een 33, waar ze goed mee overweg kon. Toen er echter een 55 voor de deur kwam staan was de beer los. IK ben in elk geval nooit meer met haar meegereden en ik sluit niet uit dat dit ervoor heeft gezorgd dat ik dit nog kan typen.

        Inderdaad een juweeltje, zowel deze Daf als sowieso de Dafs.

  5. De Daf 77 (….Volvo 343, toch?) was niet bepaald een ‘truttenschudder’ meer en heeft het zelfs met variomatic nog de nodige jaartjes in diverse uitvoeringen volgehouden. De technische ontwikkelingen en inzichten in brandstofverbruik in relatie tot klantenwensen en milieu lijken mij eerder de truttenschudders buiten de deur gezet te hebben. Toen de 440 serie zich aandiende heeft dat het afscheid natuurlijk wat versneld en verzacht. Én er kwamen daarmee zuinigere automaten dan de variomatic. Ik deel wel de droevenis over het verdwijnen van de truttenschudders en de geniale en effectieve eenvoud van de oude garde. Oh…. En hoe ik die droevenis deel. Ogen dicht en ik hoor de 33, de 44, de 55 etc. Het is onderdeel van mijn jeugd en daar ben ik aan gehecht! De 33 van Sytze is een plaaaatje (!!!)

  6. Terecht trots, wat een plaatje.
    Na de overname door Volvo wisten we niet hóe snel we van de “truttenschudders” af moesten komen; er zijn er honderden in de door André van Duin- becommentaarde ‘Achteruit-rij-races’ om zeep geholpen….eeuwig zonde achterafdenkend.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

The maximum upload file size: 8 MB. You can upload: image. Links to YouTube, Facebook, Twitter and other services inserted in the comment text will be automatically embedded. Drop files here

Nu in de winkel

Bekijk de 40 pagina's tellende preview via deze link of een klik op de omslag.

Het oktobernummer, met daarin:

  • Citroën CX 25 Prestige Turbo 2
  • Framebouw in nederland
  • Friese Firebird liefhebbers
  • Lancia Fulvia
  • Toyota Corona RT40
  • BMW R90S
  • Classic Days Düsseldorf
  • Dubbel gebruikte typeaanduidingen- Deel XVIII
omslag 10 2022 300

Het perfecte leesvoer voor een avondje of meer ongestoord weg te dromen. Hij ligt nu in de winkels. Een abonnement is natuurlijk beter, want dan mist u geen nummer meer en u bent nog eens € 27 goedkoper uit ook. Niet verkeerd in deze dure tijden.

In the summertime…

In the summer time… – column

Jeepster: Terreinwagen in stadskledij. 

Jeepster. Terreinwagen in stadskledij.