Historie

Austin Allegro. In de herkansing

By  | 

De Austin Allegro dus. “Laten we eens iets anders dan de concurrentie doen. We bedenken een USP, een Unique Selling Point!” Een goed plan. Maar als ‘dat’ anders voornamelijk neerkomt op de montage van een vierkant-achtig stuur? Het zou meer bovenbeenruimte voor de bestuurder geven. Het werd geen succes.

De hele Allegro werd geen succes

Dat ondanks de Hydragas-gasbolvering. Deze gasvering maakte het mogelijk de vering van voor- en achterzijde van de auto met elkaar te verbinden, hetgeen betere rijeigenschappen opleverde.

Dat Hydragas-systeem werd ontwikkeld door Alec Issigonis in samenwerking met Alex Moulton van Moulton Design Ltd. De man die ook de Triumph TR7 tekende. Het systeem van BL was een vereenvoudigde versie van de hydropneumatische vering van Citroën.

De styling van de Allegro was een gemiste kans.

In de tijd dat hatchbacks helemaal hot waren, had de Allegro alleen de lijn van een hatchback. Hij had een gewoon kofferdekseltje. Eigenlijk zijn bij de Austin Allegro, projectnummer ADO 67, alle goede eigenschappen van zijn voorganger, de Glider overboord gezet. Uitgerekend het meest kenmerkende  punt van die auto blijft wel behouden: de Hydragas-vering. Verder is de Austin Allegro in alles een stap terug. Hij is langzamer dan de 1100, hij heeft een minder goede wegligging én hij biedt minder ruimte. Behalve dan aan de bovenbenen van de bestuurder dus. Nog sneuer: De schetsen uit de beginfase van het project lieten een messcherpe, mooie auto zien.

In de tests van toen sprak het voorzichtige adverteerdersbelang al door. De auto ‘leek een goede aanschaf’ en ‘De Allegro serie mag zich in een behoorlijke belangstelling van kopers verheugen’.

Plussen en minnen

Aan de pluskant: de Nederlandse modellen hadden standaard een verwarmde achterruit (grapje: comfortabel bij het duwen) en die ruit bleef tijdens het rijden ook lekker schoon. De 45 pk ‘sterke’ 1,098cc A-Series motor was een dingetje om de instapprijs laag te houden. Het was en is een lief torretje. Maar daar hield het wel mee op in de Allegro. De 1.300 cc uitvoering was een beduidend betere optie. Later kwamen er ook een 1500 cc en een 1750 cc versie. En er zat een vol jaar garantie op. En dat hebben ze geweten bij Austin.

Het succes kwam ook niet met het latere ronde stuur. En in Duitsland sprak men over de ‘Austin Ellendro’. Thuis was dat ‘All Agro”. Toch liep de productie van 1973-1983.

In de herkansing

Van de Austin Glider / Morris 1100-1300 werden in alle verschijningsvormen meer dan 2 miljoen stuks gebouwd. De Allegro komt in tien jaar niet verder dan zo’n 650.000 stuks. De laatste jaren groeit er een voorzichtige interesse voor deze ondergeschoven kinderen. De aanschaf ervan getuigt van nostalgie en vertedering. En de prijzen bewijzen dat nog niet alle klassiekers onbetaalbaar zijn.

Onder de streep gold en geldt voor de Austin Allegro’s natuurlijk wat ook geldt voor Citroën BXsen. Lada’s, Yugo’s, Ural en Dneprs. 99% van de verhalen die je erover hoort zijn verjaardagsverhalen van buren, ooms en kennissen die zelf nooit zo’n exemplaar hebben gehad.

Gaan voor de top!

En mensen die voor  buitenissig stijlvol & luxe willen gaan? Die zoeken natuurlijk naar een Allegro in VandenPlas uitvoering. Top! Of vindt u dat zijn chroomgrijns toch wat verdrietigs heeft. Kop op! Vanuit het luxe interieur ziet u daar niets van!

Austin Allegro

Voor de fijnproevers: De VandenPlas uitvoering

Dolf Peeters, automotive journalist, tekstschrijver, vertaler, lid van de Heeren van Arnhem

    7 Comments

    1. jP

      13 mei, 2019 at 13:58

      Allegro is Italiaans voor vrolijk….
      Hoezo gemiste kans? Ik kan bijna geen ‘zieliger kijkende’😣 auto verzinnen!?😛

      En de VandenPlas vind ik zo mogelijk nóg treuriger aandoen!
      Wat een gruwelijke design-missers waren dit toch….🤣

      • pierik

        14 mei, 2019 at 19:57

        ja de VANDEPLAS een vlag op een modderschuit niks meer en niks minder

    2. Johan

      13 mei, 2019 at 12:34

      was mijn 2de wagen éérst mini dik content kindje grotere wagen Allegro 1100
      20.000km op de teller hamertje om op de startmotor een tik te geven als hij niet starten 30.000km koppeling kapot en lichtjes dasbord moest er af en toe ne goede klop opgeven in de winter start problemen,ik heb weg moeten doen.

    3. Kees

      13 mei, 2019 at 10:54

      Met veel plezier denk ik terug aan onze Austin Allegro stationwagen. 8 Jaar heb ik hem gehad en zonder problemen. Dat was in 1976 of 77, dat weet ik niet meer. Hij was bijna nieuw toen ik hem kocht, een mooie rode. Doordat de wielen op de hoeken waren gepositioneerd was het een ruime auto. Op het laatst alleen het oliegebruik. Elke week standaard een liter olie bij de Hema kopen. Toen ook de vering problemen begon te geven heb ik de Allegro maar ingeruild.

    4. Max

      13 mei, 2019 at 09:11

      In 1978 door de remmen van mijn Austin Healey Sprite getrapt 1 dag voor wij zouden afreizen naar Zwitserland. Een maisgele 1100 overhaast gekocht van de Utrechtse Ford dealer die ook niet wist wat zij hiermee aan moesten.
      Ik zie nog bij de afdaling van de Sustenpas de agressief knipperende duitser achter ons blauwe pluimen rook inademend. Ons eenmaal voorbij stuivend kwam hij tot bijna zijn schouders uit het schuifdak boos gebarend. Olie verorberden deze Allegro’s met graagte. Net thuis weer gehaald maar daarna snel verkocht. Roesten deed deze niet maar technisch behoorlijk kreupel.

    5. T.Bootsma

      12 mei, 2019 at 22:32

      Van 1976 tot 1985 probleemloos in mijn eerste Allegro gereden ( een MK2 1300). Fijne auto, ruim en zuinig, daarna volgden nog diverse uitingen van BL, AustinRover en Rover. Uit nostalgie later weer een Allegro gekocht ( niet vanwege de beenruimte) en bezit die nog steeds, alhoewel deze enige TLC nodig heeft vanwege de leeftijd. Ik koester de eigenzinnigheid van het ontwerp en neem de ( kleine) gebreken voor lief.

    Leave a Reply

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

    X
    X