De Yamaha GTS 1000, een geheide klassieker

De Yamaha GTS 1000, gemaakt om lange, snelle reizen te maken en absoluut probleemloos te zijn. En met een uniek rijwielgedeelte. Een rijwielgedeelte dat voor de van oudsher behoudende motorliefhebbers net een brug te ver was. Want anders. Dus raar.

De GTS was in zijn tijd een hoogst moderne klassieker met brandstofinjectie en een katalysator. Plus natuurlijk met die vreemde naafbesturing van het Omega rijwielgedeelte. Na de presentatie van de GTS, eind 1992, werden er hele bladen vol geschreven over het – voor een motor voor op de openbare weg – revolutionaire besturingssysteem. Maar gek genoeg was daar weinig kritiek over te horen. Waar over gemopperd werd, dat was over het idee dat hij te sportief voor een toerfiets, en te toeristisch voor een sportfiets was.

Een heerlijke allemansvriend

Maar in praktijk bleek de Yamaha GTS 1000 een dynamische, goed uitgebalanceerde machine met een heerlijk draaiend motorblok. Daarbij was het stuurgedrag levendig indien dat gevraags werd en voorbeeldig stabiel op lange, snelle ritten.

Buiten de futuristische voorpartij was de Yamaha een gedegen stuk bewezen technologie. De watergekoelde vier-in-lijn krachtbron is geleend uit de toen al befaamde FZR 1000. In oorlogskleuren levert dat blok 145 pk, maar voor het ‘toergebruik’ in de GTS is het terug getuned naar 100 pk. De karakteristiek van het blok is daarbij zo gemasseerd dat de kracht hem in het lage en middengebied zit. Er zijn daarbij overigens zoveel modificaties aan het blok gedaan dat Yamaha liever spreekt over een totaal nieuwe krachtbron. Tijdens testsessies op de rollenbak bleek het krukas vermogen overigens zo tussen de 105-107 pk te liggen.

De GTS 1000 na 40.000 km

En hoe goed zo’n Yamaha GTS 1000 was? Het blad Moto 73 zette zo’n Yamaha in voor een keiharde 40.000 km test. Buiten het reguliere onderhoud waren daar verder geen investeringen bij nodig. Nou ja: de veertigduizend harde kilometers hadden de koppelingsplaten aardig versleten. De ketting en tandwielen waren na die 40.000 km ook aan vervanging toe.

Was er dan helemaal niks mis met zo’n Yamaha?

Jazekers! De bijna perfecte GTS had een duidelijk minpunt! En wat voor één! Het waarschuwingslampje van het oliepeil ging al branden als het olieniveau 250-300 cc was verstookt. Rekentechnisch zat de GTS daarmee op een olieverbruik van 1 liter olie per 10.000 km, maar dat lampje was hinderlijk. Olie bijvullen was nog hinderlijker. Want daarvoor moest er een klepje in de kuip verwijderd worden!. Met een schroevendraaier! En de olie vuldop daar achter was ook nog eens slecht bereikbaar! Het lijken problemen om ’s nachts glimlachend van te dromen voor iemand die 1 liter olie per 1.000 kilometer nog een prima warde vindt. Het benzineverbruik van de GTS zat overigens zo tussen de 1 op 15- 1 op 20, naar gelang de haast van zijn berijder. Bij echt jagen dronk de GTS overigens zomaar een liter per tien kilometer.

De toekomst

Al met al blijkt de ooit zo futuristische Yamaha een zorgeloze, dynamische allemansvriend. Verkoop technisch waren de GTSsen geen succes. De geproduceerde aantallen vielen in elk geval Yamaha zwaar tegen. De intrinsieke waarde van deze geheide klassiekers is nog niet helemaal ingedaald.

We zagen al een net exemplaar voor een vraagprijs van 2250 euro. Maar hoe lang je een GTS 1000 nog voor die prijs kunt kopen?