Sluitingsdatum julinummer -> we zijn aan het afsluiten
Vincent-HRD: De Vincent van mijn vader
De Vincent-HRD uit Miriams jeugd paste jarenlang in één gesloten kist. Op die kist stond BOVEN, met een pijl erbij, en bij elke verhuizing van het gezin ging hij mee. Miriam Schils wist als kind alleen dat haar vader daar iets belangrijks in bewaarde. Eerst had dat bijna iets sprookjesachtigs, later werd duidelijk dat het om een motor ging. Een motorfiets zelfs, al bleef dat bij zo’n vierkante kist moeilijk voorstelbaar.
Haar vader was techneut, een man van papier, potlood, berekeningen en ingevingen. In huis lagen tekeningen en aantekeningen; in Miriams herinnering hoorde daar ook de geur van sigaren bij. Voor de kist was lang geen tijd, maar er was wel een plan. Na zijn pensionering zou hij de motor in elkaar zetten. Toen het zover was, ging de kist open en kwam er een Vincent Rapide in onderdelen tevoorschijn. Geen kant-en-klaar uitgangspunt, maar een project dat geduld vroeg, net als onderdelen en eigen oplossingen.
Vincent-HRD als familieproject
Beneden richtte Miriams vader een werkplaats in. De kist kreeg een tweede leven als werkbank, terwijl het motorblok zijn plek vond tussen gereedschap, schroeven, bouten en onderdelen die vaak net niet de juiste waren. Hij zocht naar passende delen en maakte ook zelf onderdelen. Daarbij had hij uitgesproken opvattingen over de constructie van de Vincent. Bedrading, ophanging, remmen en mechanische details riepen commentaar op; ideeën voor verbetering kwamen vanzelf.
De Rapide was intussen niet de enige machine in zijn wereld. Omdat rijden met de Rapide voorlopig niet aan de orde was, kwam er een Vincent Comet om mee te rijden. Daarna volgden andere klassieke motoren. Ook mechanische rekenmachines en technisch tekenmateriaal kregen zijn aandacht. De werkplaats groeide mee: meer rekken, meer gereedschap, meer techniek. Uiteindelijk stonden er onder meer twee Vincents, een Hudson, een Nash en een MGB uit 1968. Met die MGB maakten Miriams vader en moeder ritten, waarna koffie en wijn bij Miriam thuis een vertrouwd vervolg konden zijn.
De Rapide zelf bleef in Miriams herinnering vooral aanwezig als motor die wachtte. Zij heeft hem nooit zien rijden. Haar vader reed er naar haar herinnering één keer mee, toen hij de motor als wrak kocht en er nog net van Helmond naar Eindhoven mee kwam. Later, toen de Rapide klaar was, kwam rijden met zijspan er niet van. Wel stond de motor nog één keer nadrukkelijk in beeld: op het feest ter ere van het 60-jarig huwelijk van haar ouders.
De kist blijft, de Vincent gaat verder
Na het overlijden van Miriams vader bleef er naast leegte ook een verzameling techniek achter. De auto’s en de meeste motoren kregen een nieuwe bestemming. Miriam verdiepte zich in mechanische rekenmachines, zodat ook die bij passende nieuwe eigenaren terecht konden komen. Kompasdozen uit de verzameling vonden via Catawiki hun weg verder. De Vincents gingen naar liefhebbers. Eén ding bleef bij Miriam: de kist.
De Vincent is inmiddels van John Searle en zijn ouders. John werkt bij Catawiki, waar hij veilingen van klassieke motorfietsen coördineert. Op motoren die daar worden aangeboden mag hij contractueel niet bieden, maar deze Vincent kwam op een andere manier op zijn pad. Hij wilde er graag met zijn vader op gaan rijden, en Miriam liet de motor met een goed gevoel adopteren.
Na zoveel jaren stilstand was de eerste startpoging geen kwestie van benzine erin en trappen. Er was bovendien bekend dat in de tank een verkeerde coating was gebruikt die had losgelaten. Voor de poging werd Johns tank op de Vincent gezet. Na enkele uren samen sleutelen startte de motor. Voor Miriam, die de Rapide vooral had zien wachten, kreeg een lang familiehoofdstuk daarmee een nieuw vervolg.
Een Rapide met een lange schaduw
De technische achtergrond van Vincent geeft het verhaal extra laag, zonder de familiegeschiedenis te verdringen. Philip Vincent kocht HRD in 1927 van Howard R. Davies en verhuisde de productie naar Stevenage in Hertfordshire. De Rapide-lijn kreeg al vroeg bijzonderheden als cantilever-achterwielophanging, voetversnelling en een vierversnellingsbak. Later bracht de Series B onder meer inwendige olieleidingen, een versnellingsbak als deel van het motorgietwerk en een motor die als belast onderdeel van het frame werd gebruikt. Het zijn details waar een techneut zich in kan vastbijten.
De volledige versie van het verhaal van de Vincent Rapide staat in Auto Motor Klassiek 5-2026, nu in de kiosk.
Er zijn hieronder nog meer foto’s te zien.
Mechanische rekenmachines naast een Vincent, dat past wel bij zo’n man. Niet lullen maar tekenen, rekenen en vijlen. Tegenwoordig noemen we dat een project, toen was het gewoon doorzetten.
Die Comet erbij om toch te kunnen rijden, dat snap ik wel. Anders blijf je jaren naar een blok op de werkbank kijken en wordt het nooit wat.
Zelf onderdelen maken klinkt mooi, maar bij een Vincent zou ik toch drie keer meten voor ik iets verbeter. Die Engelsen deden rare dingen, maar niet alles was dom.
Prachtige Vincent, en dat verhaal maakt het nog mooier. Ik zag deze zijspan staan op Central Classics op de stand van Catawiki met het ingelijste en mooi geschreven verhaal erbij van Mirjam en haar eigen “Vincent”. Het leek mij zeer geschikt voor AMKlassiek dus heb ik dit doorgestuurd.
Leuk om het uitgebreide verhaal te lezen in het blad, en nu nogmaals in deze column.
Mijn vader had ook van die projecten voor later. Later kwam er alleen steeds iets tussen. Herkenbaar, al zat er bij ons geen Vincent in de kist helaas.
Die kist met BOVEN erop, daar zou ik dus helemaal gek van worden als kind. Je weet dat er iets bijzonders in zit en niemand doet hem open.