Column

Vakantie herinnering: De XT500, Verdun, het slagveld

By  | 

Op vakantie gaan doe je zo: je staat op, pakt je papieren en een tandenborstel, stapt op en gaat op weg. Er was geen GSM. Er was geen GPS. Ergens in de middag is er dan – nadat er in de buitenwijken van Verdun zelf overnachtingsplek is geregeld – een stop op een dorpsterras.

We publiceren deze artikeltjes gratis, en willen dat natuurlijk ook blijven doen. Maar u begrijpt dat dat voor ons niet gratis is. Ondersteunt u dit initiatief en waardeert u het? Overweeg dan eens een abonnement op Auto Motor Klassiek. U helpt ons dan niet alleen de gratis initiatieven betaalbaar te houden, maar ontvangt als bonus ook nog eens elke keer een AMK in de bus. En u betaalt nog maar € 3,30 per nummer in plaats van € 4,99. Elke maand goed voor uren leesplezier.

Het slagveld van Verdun

De Fransen noemen WOI nog steeds ‘La Grande Guerre’. In die jaren botsten de oude militaire tactieken met de nieuwste krijgsstrategieën. Zo marcheerden de Britten met de bajonet op het geweer traditiegetrouw in een breed front naar de vijand toe. Die vijand had net de zegeningen van het machinegeweer ontdekt en had zich meteen heel andere spelregels eigen gemaakt. Veel toeristen zoeken er velden en bossen af met metaaldetectoren. Soms vindt er eentje een bom of granaat. “BOEM”. Weer een gemengd bericht in de krant.

Het loopt tegen etenstijd

De XT500 krijgt een schop, en hop: Verdun, daar kom ik weer. Over dezelfde, onverharde binnendoorweg als waarover ik de stad had verlaten. Ik ben er al bijna en dan doet iemand het licht uit. Later doe ik mijn ogen open. Ik heb overal pijn. In en schemerige zaal hangt een vage urinelucht. Naast me klinkt gekreun. Er ligt iemand die drie infusen heeft en ingezwachteld is. Ik voel me vaag terwijl er een beeldschoon Aziatisch meisje naast me komt staan. Ze heet zuster Maria Theresa. Zegt ze. Ze belooft de dokter te roepen.

Allemaal beeldschone verpleegsters

Er staat me iets van bij dat ik op de motor zou moeten zitten in plaats van dat ik, in wat blijkbaar een ziekenhuisbed is, zou moeten liggen. Dan komt er een joviale man in een witte doktersjas naar me toe. Hij kijkt me hoofdschuddend aan en meldt dat het hospitaal niet vaak meer slachtoffers van het slagveld van Verdun ontvangt. Vertelt wat er zoal met me gedaan is nadat een illegaal motorcrossende twaalfjarige me had gevonden.

Gered door de brandweer

Die had de pompiers gecontact omdat hij in verband met zijn leeftijd niet op de motor van zijn grote broer naar de gendarmerie wilde. Door de pijnstillers zag ik steeds meer zuster Theresa’s. Een junk had een moord gedaan voor zulke drugs. Op de derde dag vond ik mezelf genezen. Ik haalde het infuus uit mijn arm. Pakte de strip pijnstillers die er op het nachtkastje lag en meldde me af. Mijn bagage was door de herbergierster afgegeven. Ik kreeg niet alle knopen dicht.

De treinreis naar huis was lang en pijnlijk

Op het thuisfront heerste blinde paniek. Het is niet leuk om huilend omhelsd te worden als je een stel gebroken ribben hebt en bont en blauw bent. De reden van die paniek? Een ANWB repatriëringsfiguur had de gewokkelde XT500 zonder verdere uitleg bij mijn ouders naast de garage gezet.

Een klapband

De oorzaak van de duik in de vergetelheid bleek geen Ricard. In mijn meest recente favoriete bocht had de XT500 blijkbaar een klapband voor gekregen. Dat bleek bij controle van de patiënt.

Maar hoeveel Maria Theresa’s er nu echt waren?

Mijn huisarts trok grauw weg toen hij zag dat de in Frankrijk verzorgde pijnstillers in Nederland zowel onder de Opiumwet als onder de wapenwet vielen. Een serieuze junk had er een een paar heel fijne dagen mee kunnen hebben. Hij nam ze in beslag. Ik herinnerde me alleen een massa Maria Theresa’s. Maar dat zal er dus maar eentje zijn geweest. De XT500 werd weer opgebouwd. Met een Amerikaanse 590cc set. De motor werd er nog leuker door.

 

Nu in de winkel, het julinummer

BMW 318i, Fiat 500 Abarth, Chevrolet Fleetmaster

Auto Motor Klassiek van juli ligt nu in de winkel. Dus snel naar de boekwinkel voor een nieuw nummer. Voor maar 4,99 een garantie voor zeker een paar uur leesplezier.

Lekker zomers prijkt op de omslag de BMW 318i cabriolet van Femko de Jong. Hij bracht de auto tot in perfectie. U leest er alles over in nummer 7.

Erg interessant vinden we zelf de ombouw van een Chevrolet Fleetmaster naar een custom. Dat is niet zomaar klakkeloos gedaan. Het was een echt ingrijpend project. Zelfs de klompen van de eigenaar moesten eraan geloven. Ook de restauratie van de Fiat 500 waarvan in dit nummer een verslag, zou je onder de noemer custom kunnen scharen. De auto was in erbarmelijke toestand, dus een intensieve restauratie volgde. Eigenaar Henrique Linde gaf er meteen een eigen 'Abarth'-draai aan. Wij vonden het resultaat meer dan geslaagd. Hendri Kampherbeek heeft zijn hart gegeven aan Peugeot. Zelfs wanneer deze voor de tweede keer onder handen moet worden genomen. Zijn Peugeot 405 mi16 kocht hij met een kapotte motor en na de restauratie was het weer bijna mis.

Natuurlijk worden alle auto- en motorverhalen weer voorafgegaan aan tientallen pagina's met korte berichten, vanaf praktische tips tot en met historie, klassiekers die we onderweg tegenkwamen en diverse columns waar het hebben van een klassieker, het sleutelen aan een klassieker en zelfs het hobbymatig handelen van klassiekers centraal staat. Bovendien natuurlijk ook rond de veertig pagina’s met klassiekers te koop, die soms online niet eens aangeboden worden. Het perfecte leesvoer. Haal hem daarom snel in huis en neem alvast een abonnement, zodat u de volgende editie niet mist.

En verder ook nog:

  • Aprilia Moto 6.5 restauratie
  • Honda CB 550
  • Mercedes-Benz 600 Pullman
  • Herinnering aan Stirling Moss
  • Beleef de bevrijding deel 2

Meer over wat er in deze editie allemaal staat ziet u op onze pagina deze maand.

 

Dolf Peeters, automotive journalist, tekstschrijver, vertaler, lid van de Heeren van Arnhem

2 Comments

  1. Wouter Koetsier

    10 juni, 2019 at 23:11

    Wat kan die man schrijven zeg. Chapeau!

    • Dolf Peeters

      11 juni, 2019 at 10:26

      Dank je. Het vallen heb ik ook aardig onder de knie hoor. Ik stuur je wel een mailtje 🙂

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *