Column

Vakantie herinnering: De XT500, Verdun, het slagveld

By  | 

Op vakantie gaan doe je zo: je staat op, pakt je papieren en een tandenborstel, stapt op en gaat op weg. Er was geen GSM. Er was geen GPS. Ergens in de middag is er dan – nadat er in de buitenwijken van Verdun zelf overnachtingsplek is geregeld – een stop op een dorpsterras.

Het slagveld van Verdun

De Fransen noemen WOI nog steeds ‘La Grande Guerre’. In die jaren botsten de oude militaire tactieken met de nieuwste krijgsstrategieën. Zo marcheerden de Britten met de bajonet op het geweer traditiegetrouw in een breed front naar de vijand toe. Die vijand had net de zegeningen van het machinegeweer ontdekt en had zich meteen heel andere spelregels eigen gemaakt. Veel toeristen zoeken er velden en bossen af met metaaldetectoren. Soms vindt er eentje een bom of granaat. “BOEM”. Weer een gemengd bericht in de krant.

Het loopt tegen etenstijd

De XT500 krijgt een schop, en hop: Verdun, daar kom ik weer. Over dezelfde, onverharde binnendoorweg als waarover ik de stad had verlaten. Ik ben er al bijna en dan doet iemand het licht uit. Later doe ik mijn ogen open. Ik heb overal pijn. In en schemerige zaal hangt een vage urinelucht. Naast me klinkt gekreun. Er ligt iemand die drie infusen heeft en ingezwachteld is. Ik voel me vaag terwijl er een beeldschoon Aziatisch meisje naast me komt staan. Ze heet zuster Maria Theresa. Zegt ze. Ze belooft de dokter te roepen.

Allemaal beeldschone verpleegsters

Er staat me iets van bij dat ik op de motor zou moeten zitten in plaats van dat ik, in wat blijkbaar een ziekenhuisbed is, zou moeten liggen. Dan komt er een joviale man in een witte doktersjas naar me toe. Hij kijkt me hoofdschuddend aan en meldt dat het hospitaal niet vaak meer slachtoffers van het slagveld van Verdun ontvangt. Vertelt wat er zoal met me gedaan is nadat een illegaal motorcrossende twaalfjarige me had gevonden.

Gered door de brandweer

Die had de pompiers gecontact omdat hij in verband met zijn leeftijd niet op de motor van zijn grote broer naar de gendarmerie wilde. Door de pijnstillers zag ik steeds meer zuster Theresa’s. Een junk had een moord gedaan voor zulke drugs. Op de derde dag vond ik mezelf genezen. Ik haalde het infuus uit mijn arm. Pakte de strip pijnstillers die er op het nachtkastje lag en meldde me af. Mijn bagage was door de herbergierster afgegeven. Ik kreeg niet alle knopen dicht.

De treinreis naar huis was lang en pijnlijk

Op het thuisfront heerste blinde paniek. Het is niet leuk om huilend omhelsd te worden als je een stel gebroken ribben hebt en bont en blauw bent. De reden van die paniek? Een ANWB repatriëringsfiguur had de gewokkelde XT500 zonder verdere uitleg bij mijn ouders naast de garage gezet.

Een klapband

De oorzaak van de duik in de vergetelheid bleek geen Ricard. In mijn meest recente favoriete bocht had de XT500 blijkbaar een klapband voor gekregen. Dat bleek bij controle van de patiënt.

Maar hoeveel Maria Theresa’s er nu echt waren?

Mijn huisarts trok grauw weg toen hij zag dat de in Frankrijk verzorgde pijnstillers in Nederland zowel onder de Opiumwet als onder de wapenwet vielen. Een serieuze junk had er een een paar heel fijne dagen mee kunnen hebben. Hij nam ze in beslag. Ik herinnerde me alleen een massa Maria Theresa’s. Maar dat zal er dus maar eentje zijn geweest. De XT500 werd weer opgebouwd. Met een Amerikaanse 590cc set. De motor werd er nog leuker door.



Ook leuk om te lezen…

contentbanner

Nu in de winkel

Het novembernummer van Auto Motor Klassiek, met deze maand onder andere restauratieverslagen van de NSU Prinz, b en een Rabeneick prototype. Heel bijzonder is de Honda City, sowieso bijna niet gezien in Europa en deze is ook nog eens nieuw.

En verder:

  • Rover P5B Coupé
  • Laverda RGS
  • Shelter en andere dwergauto’s
  • 40 jaar Lancia Delta
  • Oldtimer en Classic Cars Leek

En meer dan 25 pagina's nieuws, technische tips, evenementenverslagen, previews en ruim 40 pagina's oldtimers te koop. Abonneer nu en bespaar bijna 40% per maand.

Dolf Peeters

Dolf Peeters, automotive journalist, tekstschrijver, vertaler, lid van de Heeren van Arnhem

    2 Comments

    1. Wouter Koetsier

      10 juni, 2019 at 23:11

      Wat kan die man schrijven zeg. Chapeau!

      • Dolf Peeters

        11 juni, 2019 at 10:26

        Dank je. Het vallen heb ik ook aardig onder de knie hoor. Ik stuur je wel een mailtje 🙂

    Leave a Reply

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *