Sluitingsdatum nummer 12 -> 20 oktober
Triumph Dolomite 1850 Automatic (1978): Britse chique voor Richard
De Triumph Dolomite 1850 Automatic uit 1978 is voor Richard geen stilstaand bezit, maar een opvallende rijdersauto waar nog altijd een glimlach bij hoort. De vorige eigenaar gaf de klassieker een andere uitstraling: van gezinsvervoer naar een sportiever ogende variant.
De Dolomite lijkt de laatste tijd weer wat vaker in beeld te komen, mogelijk doordat liefhebbers hun auto’s vaker laten zien op oldtimerevenementen. Of misschien valt hij juist meer op doordat veel moderne auto’s zo op elkaar zijn gaan lijken. De Dolomite Sprint was de sportieve blikvanger binnen de reeks; deze 1850 Automatic heeft vooral de uitstraling daarvan meegekregen. Toch kan de automaat volgens Richard nog goed meekomen in het dagelijkse verkeer.
Opwindend anders
Richard: “Voor mij is de Triumph Dolomite opwindend anders vanwege mijn jeugdjaren. Als kind zat ik al in zo’n auto in de showroom van de British Leyland-dealer, omdat ik bevriend was met de kinderen van de eigenaar in Den Haag. Toen is waarschijnlijk het zaadje gelegd voor de latere interesse. Natuurlijk heeft ook de voorliefde voor Engelse auto’s van mijn vader een grote rol gespeeld.”
De aankoop
Richard kocht de auto van de eerste Nederlandse eigenaar. De Dolomite kwam oorspronkelijk uit Luxemburg, waar de toenmalige eigenaar zorgde voor de metamorfose van de oorspronkelijke chocoladebruine kleur naar de looks van de Sprint: oranje gespoten, met een zwart dak.
Richard: “De historie bij de auto vertelt verder dat de versnellingsbak naar Engeland is opgestuurd voor een totale revisie. Andere gegevens ontbraken. Wel was de auto al luxe voor die tijd: de bestuurdersstoel is in hoogte verstelbaar en zelfs het stuur heeft die mogelijkheid. Voor die tijd redelijk bijzonder.”
Mijn eigen wensenlijstje
Richard: “Bij deze nieuwe oranje kleur vond ik het interieur niet meer passen. Daarom kocht ik in Nederland een donorauto, om later de gelegenheid te hebben dit nog aan te passen. Natuurlijk zijn ook standaard de filters en de remvloeistof vervangen, de remmen zijn weer gangbaar gemaakt en een algehele controle is altijd aan te raden.”
“Het leuke is dat ik nog steeds contact heb met de eigenaar in Luxemburg, die mij foto’s stuurde uit het vorige autoleven. Het leven kent soms verrassende wendingen, want naast deze Triumph Dolomite heb ik al jarenlang een verlangen naar een nieuwe liefde. Die nieuwe liefde is een Amerikaanse bolide met een V8-krachtbron onder de motorkap.”
“Op oldtimerevenementen probeer ik nu ook de interesse te peilen voor mijn stijlvolle Dolomite. Een luxe en comfortabele sedan met een weelde aan fijnzittende fauteuils.”
Spijt?
Als de beslissing tot verkoop eenmaal is genomen, kan er zomaar iets van spijt meekomen. Dat wordt wat verzacht wanneer er een nieuwe eigenaar komt die de auto ook als klassieker koestert. Voor ons is het in elk geval reden genoeg om aandacht te besteden aan deze Triumph Dolomite 1850 Automatic. De fotogenieke aantrekkingskracht van deze Britse sedan laten we graag zien.
Nog wat leesvoer
Wie na dit verhaal over Triumph Dolomite 1850 Automatic nog even wil doorlezen, kan hier terecht.
- Onderweg met de Triumph Dolomite 1850 van Nan Beers
- Mid-range saloons van Triumph. De Dolomite en zijn voorgangers
- De wedge die Triumphs toekomst was en gevangen zat tussen droom en realiteit
- Triumph TR4 en TR4A. Britse elegantie met Michelotti signatuur
- Triumph TR Trio: All that’s best of Britain for Albert en Dineke
Hieronder volgen nog meer foto’s.
Wat mij betreft staat de Sprint op grlijke hoogte als de BMW 2002 en de Giulia Super. Alleen jammer van dat vlak staande stuur.
De BMW 2002 was technisch toch beter tov. Triumph en Alfa.
Wát een vooroordelen Jan. Want ontzettend onwaar. Bovendien was het plaatwerk vd bmw veel slechter, en was die immens veel saaier, zowel qua uiterlijk, interieur, als karakter! Zelfs nu nog
De eerste twee auto’s waren beide een austin maxi. De derde was een bruine Dolomite 1850. Het “engelse” was voor mij een keuze, anders, En dat ging nog een aantal jaren door. Na 14 dagen Saab99 met dezelfde mitor als de triumpf, bleek deze bijna net zoveel olie als benzine nam, het ding weer ingeruild op een Princess 2200 hls. Later kwam er een tijd van Rover SD1’s. Allemaal 3500 V8. De Triumpf was met zijn 93 pk best een pittig bakkie, met vooral een erg stijlvol interieur. Later via een aantal omzwervingen terecht gekomen bij Volvo, 2(44, 245 740 en Saab, en daar ook gebleven. Daarnaast kwam er een VW, met een golf1 GLI cabrio, nu ruim 25 jaar in mijn bezit, nog steeds in originele staat. Maar de triumf heeft altijd een aparte plek gehouden.