Joost de Jongh zal nooit meer Rover 800-loos zijn en heeft er vijf

De Rover 800 bestaat 40 jaar en verdient een fuif, alleen laten de feestgangers het een beetje afweten. Gelukkig behoedt Joost de Jongh de Britse gentleman’s express voor uitsterven en onthaalt hij AMK in zijn mancave, waar blijkt dat hij zijn 825 en vier 827’s al vele jaren terug in een partydress heeft gestoken. Er hangen geen slingers, maar wel vlaggen, ter herinnering aan het tijdperk van wat hij de laatste echte Rover noemt.

Het blijkt een feestje voor een strikt gezelschap van genodigden, want op pottenkijkers zit De Jongh niet te wachten in de boerenschuur die hij huurt om zijn kwintet 800’s plus een Vanden Plas Princess 4 Litre R en ’s werelds enige linksgestuurde Austin Allegro Vanden Plas te huisvesten. “In de hoogtijdagen stonden hier twaalf auto’s binnen. Allemaal van Britse makelij, want ik heb bijna nooit iets anders gehad.” Een Jaguar komt er niet in, want die vindt de als een gentleman geklede anglofiel over de top. Hij prefereert Rovers, want: “Die zijn ingetogen chique. Ik zal je vertellen waarom je hier allemaal 800’s ziet staan. Eind jaren negentig reed ik een 827 Sterling en dacht ik na over een opvolger. ‘Dit wordt de zoveelste auto waarvan ik naderhand spijt krijg dat ik hem heb weggedaan,’ zei ik tegen mijn vrouw. Toen sprak zij de historische woorden: ‘Dan ruil je hem toch níet in?’ Sindsdien ben ik nooit meer 800-loos geweest.”

Eindelijk weer een saloon

Wat deze generatie Rovers nou zo interessant maakt? Joost mag het weten. “Voor die eerste 827 had ik een SD1, een 3500 uiteraard. Een plezierige auto, maar ik vond het dashboard niet mooi. Tot mijn vreugde constateerde ik in 1986 dat Rover eindelijk weer een saloon op de markt bracht, die meer het klassieke profiel vertoont. Het verschil tussen de oude V8 en de wezenlijk modernere 24-kleps V6 van Honda blijkt in de praktijk gering en onderweg gedraagt de 800 zich veel meer als een sportsedan. Vanaf de snelweg A1 ligt direct voorbij Amersfoord-Noord de afrit naar de A28. Een lange afrit en als je daar de ideale lijn volgt, haal je er 140, 150 kilometer per uur. Dat vindt de auto heerlijk; je voelt het gewoon.” De Jongh, een man met een mening, heeft nooit warm kunnen lopen voor de 75. “Te gedrongen,” oordeelt hij. “Wat mij betreft is de 800 de laatste echte Rover.”

Geblinddoekt instappen

Alles goed en wel, maar waarom zou iemand vijf (en eerder zeven) Rovers 800 willen bezitten? “Ik houd ervan om elke drie, vier weken in wat anders te rijden. Het lijken vijf dezelfde auto’s, maar onderling is er een wereld van verschil. Elk heeft zijn eigen karakter en als je mij geblinddoekt laat instappen, voel ik in welk exemplaar ik zit. Ze remmen en sturen allemaal anders en de two-tone-blauwe Sterling blijkt sneller dan de drie andere 827’s, ondanks dezelfde motor aan boord.” Niet echt het toonbeeld van consistentie in de productie… De Jongh schiet in de lach. “Als je een armsteun van een portier wilt demonteren, loop je kans dat je twee verschillende schroeven tegenkomt. Een Engelsman verkoopt een auto en zodra de klant deze bezit, wordt ’ie verder verbeterd.” Is het dan niet zo slecht gesteld met 800’s? “Nee, nee! Er gaat heus weleens iets stuk, maar let op wat je tegenwoordig met panne ziet staan: BMW’s. Trouwens, wat te denken van al die Volkswagens met hun defecte koplampen?” Niets kan de feeststemming bederven.

Voor het hele verhaal moet je in het Auto Motor Klassiek septembernummer zijn, nu nog in de kiosk.

Meer over dit onderwerp

Voor wie nog niet uitgelezen is over Rover 800: dit zijn logische vervolgstukken.

• Rover 827 Si. Briljante Japanse techniek, chique Britse jas
• Land Rover start viering 45 jaar Range Rover met unieke stunt
• Rover 800
• De Rover 800 mkI
• Rover 827Si

Hieronder zijn er meer foto’s te vinden.