Nieuws

Pech onderweg. En de WegenWachter

By  | 

Dat was wel even schrikken voor de jonge wegenwachter

Een carburateur, de verdelerkap met contactpunten er onder (Tjee! Contactpunten! Wat leuk!) , zomaar zichtbare stangetjes en een storing die hij niet kon uitlezen. Gelukkig vond hij met zijn digitale multimeter wel de draadbreuk die mijn klassieker tot staan had gebracht. En ik bedacht dat ik me bij de Action ook maar zo’n dingetje moest aanschaffen. Want met een multimeter had ik de interne draadbreuk (er was onder de isolatie een soldeerpunt los geraakt door tinkanker) ook zonder WegenWacht wel gevonden.

De nieuwe generatie Wegenwachters bestaat gelukkig nog steeds uit vakmensen M/V. En dat ‘mijn’ WegenWachter helemaal vertederd was over de contactpuntjes van mijn auto?

Alles elektronisch

Blijkbaar is het leeuwendeel van de huidige auto storingen elektrisch/elektronisch van aard. Daarvoor hebben WegenWachters M/V een heleboel elektronische kennis opgedaan en hebben ze in hun auto een keur aan universeel werkende hard en software aan boord. Mijn WegenWachter vond dat eigenlijk niet zo leuk. Zijn werk was er niet minder dankbaar om, maar hij was toch eigenlijk meer iemand van de mechanische kant. Een modern topmodel is tegenwoordig echter uitgerust met alleen al tussen de zestig en honderdtwintig elektromotoren voor allerlei hulpfuncties. Elektrisch systeem en elektronica samen maken nu twintig tot dertig procent van de kostprijs van een auto uit. En als er dus een ding duidelijk is geworden is het dat elektronica net zo kan falen als mechanische componenten dat kunnen doen.

Maar er is dan doorgaans minder kans op improvisatie

En improviseren, dat was de kracht van de vorige generaties WegenWachters. Dat waren doorgaans praktijkmensen die nog niet gehinderd door management en protocollen verregaand in alle vrijheid hun eigen gang gingen. Mensen die de sleutels van garagagebedrijven bij zich hadden zodat ze ook buiten werktijd toegang tot die bedrijven hadden. Ik heb er eentje gekend die voor de nachtelijke waakhonden op een lokale sloop altijd een paar vlezige botten in een plastic zak bij zich had. Toen hij een keer een poosje geen ‘buiten werktijden bezoek’ aan de sloop had gebracht merkte hij trouwens dat hij geen zak vol botten, maar een zak vol maden aan boord had. En dat merkte hij toen die maden op onderzoek in zijn bedrijfsauto waren gegaan.

Een bekende WegenWachter

De intussen ruimschoots gepensioneerde, lokale WegenWachter die ik regelmatig koffie drinkend bij het plaatselijke Shell station trof was ook zo’n vrije geest. Toen ik naar de RDW moest om mijn Buick te laten inburgeren knapte er een V snaar. Ik meldde me bij de dichtst bij zijnde praatpaal, stak een sigaar op en ging wachten op de dingen die komen zouden. Uit de WegenWacht auto kwamen een paar korte benen, een indrukwekkende buik en een grijnzend hoofd vandaan. “Toen ik de melding kreeg hoopte ik al dat jij het zou zijn. Want ik zit zonder sigaren”. WegenWachter Peter hoorde mijn verhaal aan. “Dat klinkt alsof je dat allemaal zelf wel kan doen”. Hij pakte een bundel met een stuk ijzerdaad samengebonden gebruikte V snaren uit zijn voorraad. “Als je mij nu je sigaren geeft, dan ga jij fijn kijken welke snaar er past en daar reken ik dan niks voor”.

In die tijd hadden WegenWachters vaak wat niet officiële voorraad aan gemengd goed aan boord. Dat hadden ze voor eigen rekening aangeschaft. En de verkoop was dus ook voor de eigen kas. Natuurlijk is dat soort bezigheden tegenwoordig volstrekt uit de boze. Maar het waren wel gezellige tijden.

Modern gereedschap heeft beeldschermen

 

Dolf Peeters, automotive journalist, tekstschrijver, vertaler, lid van de Heeren van Arnhem

    Leave a Reply

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

    X
    X