in

Opel Manta A. Nog altijd zeer geliefd na 50 jaar

Het jaar 1970 bracht een aantal bijzonder fraaie auto’s voort. Eén van de opvallende nieuwelingen van dat jaar was de Opel Manta-A, die in september 1970 in Noord-Duitsland debuteerde. De fraaie en markant gestileerde coupé was een absolute verrijking van het wagenpark, en was een levenlang uit duizenden herkenbaar. Opel bouwde de eerste generatie van de Manta vijf jaar. De Duitsers schoten er mee in de roos.

Naar goed Opel gebruik was de Manta-A gedurende zijn loopbaan in tal van uitvoeringsvarianten en in combinatie met diverse motoren leverbaar. Opel verstond de kunst van maatwerk op het gebied van uitrusting toen al als geen ander. Dat was niet de enige reden dat de Opel Manta zo succesvol werd.

We publiceren deze artikeltjes gratis, en willen dat natuurlijk ook blijven doen. Maar u begrijpt dat dat voor ons niet gratis is. Ondersteunt u dit initiatief en waardeert u het? Overweeg dan eens een abonnement op Auto Motor Klassiek. U helpt ons dan niet alleen de gratis initiatieven betaalbaar te houden, maar ontvangt als bonus ook nog eens elke keer een AMK in de bus. En u betaalt nog maar € 3,30 per nummer in plaats van € 4,99. Elke maand goed voor uren leesplezier.

Fraaie en karakteristieke vormgeving

De fraaie en karakteristieke vormgeving met de grote c-stijl, de frameloze zijruiten, het brede front met dubbele koplampen en het tamelijk slanke en vloeiende achtersteven met twee ronde achterlichten per zijde gaven de Opel Manta een eigen gezicht. Zeker naar 1970 maatstaven was de Manta modern gelijnd. Bovendien was de fraaie koets verstevigd, en Opel sprak van een veiligheidskooi. Om in veiligheidstermen te blijven: de Manta-A had een een veiligheidsstuurkolom.

Ervaren coupébouwer

Opel had dus nu opnieuw een antwoord op de toenemende vraag naar coupés, en de Duitse GM-dochter had bewezen dat het met die carrosserievariant wel raad wist. Ook modellen als de Kadett, de Rekord, de Commodore en de Olympia leenden zich bij uitstek voor een sportieve carrosserievariant, terwijl de Opel GT al een op zich staand model was. Ook de Opel Manta was een eigenstandig model, hoewel hij natuurlijk technisch wél veel deelde met de later gepresenteerde Opel Ascona. Bovendien mocht de Manta A ook als gezinscoupé worden beschouwd, want hij werd als vijfzitter gepresenteerd.

Divers motorenaanbod

Over de techniek gesproken: in de vijf jaar dat de Manta A leverbaar was stond de koper een aardig aantal motoren ter beschikking. De Manta A debuteerde met de 1.6 CIH motoren (68 en 80 DIN-PK). Ook de 1.9 S motor (CIH, 90 DIN-PK)) kwam direct op het leveringsprogramma. In 1972 breidde Opel het motorenaanbod uit met de 1.2 S (OHV, 60 DIN-PK) en de absolute klapper in het Opel Manta-A gamma werd de 1.9E (105 DIN-PK) motor, die exclusief voorbehouden was aan de GT/E. Die motor werd overigens ook een tijd gebruikt in de Kadett GT/E. In de basis werden alle motoren gekoppeld aan een volledig gesynchroniseerde vier versnellingsbak. Voor het centrale motorengamma was ook een automaat beschikbaar.

Milieuaanpassingen

Tegen het einde van de bouwperiode van de Manta-A paste Opel een aantal motoren vanwege wettelijke milieuvoorschriften (Benzinbleigesetz) aan. In de meeste gevallen resulteerde dit in een afname van vermogen, terwijl de 1.9 S door aangepaste carburatie het vermogensverlies als gevolg van milieuaanpassingen weer compenseerde.

Solide onderstel

Het onderstel bestond uit onafhankelijk opgehangen wielen vóór met schroefveren en draagarmen met verschillende lengtes. De achterwielophanging was een combinatie van schroefveren, en een starre achteras, die Opel aan een disselconstructie bevestigde. Een Zentralgelenk-Starrachse noemde Opel dat. Verder monteerde Opel een Panhardstang en langsarmen, om de zaak mooi stabiel te houden.

Meerdere uitvoeringen tijdens looptijd

Qua uitrustingsniveau bediende Opel de klant- zoals gezegd- ook uitgebreid. De koper kon na verloop van tijd kiezen uit een standaard Manta, een Manta L, de Manta SR (een sportieve L variant), de GT/E én de luxe Berlinetta. De beschikbare motoren waren uitrustingsafhankelijk. Bovendien bracht Opel ook actiemodellen van de Manta-A op de markt. De laatste was ook de meest illustere: dat was de op de GT/E geënte Black Magic, die een zwarte kleurstelling kreeg was en opvallende oranje strepen op de flanken had.

Speciale versies

Bijzonder was de bouw van de TE 2800, een Belgische variant van de Opel Manta met 2.8 Commodore motor. De TE 2800 werd echter nooit als Opel verkocht. Het Engelse Dealer Opel Team ontwikkelde in 1974 de Turbo Manta. De 1,9-litermotor werd voorzien van een turbo voor extra koppel. In de prototypefase strandde het project, maar één van de ingenieurs van DOT zag wél heil in de Turbo Manta en liet er nog 28 bouwen bij Broadspeed, een Engelse race- en rallyautobouwer. Die werden allemaal in een zwarte kleurstelling gespoten.

Amerikaanse versies

Ook in Amerika was de Manta- net als de Ascona A- leverbaar. Daar heette de Opel Manta “1900 Sport Coupé. De naam zegt het al: de Amerikaanse variant was alleen met de 1.900 motor (aangepaste technische specificaties, lage compressie) leverbaar. Voor 1975 verving Opel voor Amerika de carburatie door elektronische injectie.

Succesnummer

De Opel Manta-A werd in augustus 1975 opgevolgd door de Manta-B. De eerste Manta generatie werd door Opel van september 1970 tot en met juli 1975 gebouwd. Het was een succesnummer. Hoewel de Manta niet de eerste coupé was die als zelfstandig model werd gepresenteerd was hij wel een belangrijke speler en wegbereider in het segment van de gezinscoupés, die hun technische basis met civiele modellen deelden. En dat zonder veel uiterlijke gelijkenis te tonen.

Bijna 500.000 keer gebouwd

Dat dat concept voor Opel een schot in de roos was blijkt uit het aantal keer dat de Manta-A werd gebouwd. Bijna 500.000 keer liep hij van de band. Dat is geen wonder, want deze combinatie van betrouwbare techniek en bekorende vormgeving was buitengewoon fraai. En die samenstelling is ook één van de redenen dat de Manta-A ook vandaag de dag nog een heel graag geziene gast is in klassiekerland. Mooi!

2 Comments

Leave a Reply
  1. Beste Olav.

    Bedankt voor de aanvulling. Het klopt, de 1.9 was direct leverbaar in de Manta. Volgens ons waren beide 1600 motoren vanaf het begin in de Manta en de Ascona leverbaar, niet de 1900. De 1900 H motor was (zoals je zegt) pas vanaf het voorjaar 1971 beschikbaar voor de Ascona A, die inderdaad ooit als Kadett bedoeld was. Overigens was de 1900 H motor óók te bestellen in combinatie met uitvoeringsvariant “L”. Zowel bij de Manta-A (direct) als de Ascona-A (vanaf voorjaar 1971). Beide modellen staan hoe dan ook hoog bij ons (in ieder geval bij ondergetekende) in aanzien.

  2. De Manta A en de Ascona A, waren identieke auto’s, beiden ontworpen door Chuck Jordan als “project 1450”. Dus de Manta deelde niet veel, maar alle techniek en ook het dashboard met Ascona-A. Dat de Ascona later werd gepresenteerd is waar maar er zaten nog geen twee maanden tussen en de 1900-motoren waren vanaf het begin in beide auto’s leverbaar. Wel debuteerde de 1900H-motor in de Manta S/R en pas later in de Asconas S/R. Inderdaad was veel aandacht besteed aan de veiligheid, maar kreukelzones en veiligheidsstuurkolommen debuteerden al in de Kadett-B van 1965 en de Rekord-C van 1966, dus zo nieuw was dat niet. Wat nieuw was, was het grote aantal proeven met aanrijdingen op hoeken, van opzij en over de kop rollen, waardoor de auto’s uiteindelijk zwaarder zouden worden dan gepland.

    De Ascona-A was trouwens oorspronkelijk bedoeld als Kadett en je kan dat nog een beetje zien aan de familiegelijkenis met de Kadett-B en de achterasconstructie, die is overgenomen van de Kadett van 1968.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *