Historie

Nissan Laurel (C31). De dikke van Datsun

By  | 

De gegoede burgerij, of dat wat ervoor wil doorgaan, heeft het nu steevast over premium. Interessant. Het volk blijft het consequent dik noemen. Lekker kort. Maar feitelijk bestaat de hier en daar wat hysterisch aanbeden klasse van de grotere sedan al veel langer en werd dit segment ook destijds al onterecht door louter germaanse dikbolides bevolkt.

Chinezen

Japanse auto’s hadden in de kleurige eighties überhaupt nog niet de status die ze nu genieten. Ze waren de Chinezen van nu en Japanse merken werden nog vaak beschuldigd van schaamteloos kopieergedrag en bedenkelijke kwaliteitsnormen. Dat onze eigen malle British Leylanders intussen de ene na de andere draak op wielen in elkaar flansten zagen we massaal door de Europese vingers. We hadden zo onze voorkeuren en principes. Klinkt nobel, maar in het geval van deze grote Datsun betekende dat een gemiste kans.

Bruine korsten

Want de lijvige Japanner had werkelijk niet veel nadelen. Alleen dat hij uit Japan kwam. En hij roestte. Zo was het beeld althans, in werkelijkheid viel álles wat van staal was en op wielen stond ten prooi aan deze oeroude auto-immuunziekte. Simpelweg omdat de roestpreventie destijds veel minder geavanceerd was en nog algemeen geaccepteerd werd dat een auto na drie jaar begon te roesten. Het was niet anders, en zelfs de gerenommeerde modellen kregen na verloop van tijd bruine korsten op het dikke lijf. Ook onder de motorkap kwam het verval veel sneller dan tegenwoordig. Waar tegenwoordig de boel bij zo’n kilometerstand net lekker soepel draait en het stof eraf is, was destijds een ton of meer op de teller reden tot zorg en moest vrouwlief zo langzamerhand vast in de week gelegd worden: er moest een nieuwe komen. Het ding was af.

Laidback

De Nissan Laurel van deze vierde generatie nog niet. Zeker de smeuïge zescilinders hadden een flink uithoudingsvermogen, omdat ze nooit het achterste van hun tong hoefden te laten zien.  Zo’n zes-in-lijn had het eeuwige leven en zorgde voor een weldadige rust aan boord. Nu cruisen we door de urban jungle met een onbegrijpelijk ingewikkelde automaat met 237,5 mogelijke verzetten (onder andere afhankelijk van lichaamstemperatuur en het actuele isobarenpatroon), maar destijds waren de testers aangenaam verrast dat de handgeschakelde vijfbak in de stad vaak al in z’n vier stond. Zoveel souplesse bood de 2,4 liter en 113 pk sterke L6 in het vooronder. Bovendien nog zonder elektronische ontsteking en met een simpele, tweetraps carburateur. Maar wel tot leven gewekt met een automatische choke. Een automaat was ook leverbaar en paste eigenlijk beter bij het relaxte karakter van deze laidback Nissan Laurel.

Luxe

In ons land waren alleen zescilinders leverbaar: de genoemde 2,4 liter benzineversie en een 2,8 liter dieselvariant, beide uitsluitend in de luxe GSL uitvoering. En luxe was geen holle frase in dit geval. Dat predikaat stond in sierlijk chroom op veel auto’s destijds en niet altijd terecht, maar de Nissan Laurel was bijna obees van de luxe aan boord: een radio-cassettespeler, elektrisch verstelbare spiegels, variabele interval-ruitenwissers, elektrische ramen met snelsluiting voor de bestuurder, vier hoofdsteunen, een verbruiksindicator, in hoogte verstelbare stoelen en stuur, digitale klok en kaartleeslampjes. Want zo heetten die toen nog. Zo’n papieren monster had een passagier nog wel eens op schoot, al dan niet ondersteboven en in razend ingewikkeld gevouwen delen die nooit meer dat onschuldige en handzame pakketje werden. Daar had je inderdaad best wat licht bij nodig. Ondertussen verdwaalde de bestuurder hopeloos, maar uiterst comfortabel.

Dat gebeurde niet vaak, de Nissan Laurel was in deze klasse zelden de eerste keus. Ondanks zijn vloeiende, maar toch zakelijke lijnenspel, zoals het in de test zo mooi omschreven werd. Onbekend maakte onbemind, het was toen al niet anders. Hier waren de rollen omgedraaid en had de dikke de sullige bijrol. Hij had misschien beter Hardy kunnen heten.

7 Comments

  1. Jelmer

    21 juli, 2018 at 22:16

    Ik heb een C31 en 2 C32’s in het bezit. Heerlijke wagens en vol luxe. De C31 is mijn favoriet!

  2. Hans Oetzmann

    13 juni, 2018 at 09:52

    Ik heb jarenlang met een Laurel diesel gereden. Alhoewel het een 2800cc was, lag het verbruik opmerkelijk laag. Hij bracht me probleemloos 500 000 km verder. Het vierkante model was een beetje gedemonteerd, maar het was een heerlijke wagen.
    Nadien kocht ik een Maxima 3 liter V 6, de échte Maxima nog. Fantastische wagen. Nooit problemen gehad. Maar ik werd zowat de beste vriend met de brandstofleverancier. Je mocht de wagen niet laten draaien terwijl je tankte. De tank zou dan nooit vol geraken.

  3. Fred

    4 juni, 2018 at 14:21

    Half jaren 80 was ik taxichauffeur in de omgeving van Utrecht. De eerste tijd nog met Chevrolet Caprice en langzaamaan werd het park vervangen door de Nissan Laurel C31 en later door de C32. Zelf heb ik met beide gereden op LPG en op Diesel. Zeker met de 2.8 lijn 6 diesel was een zeer betrouwbare auto. Vaak met kilometerstanden ver over de 400.000km werden ze dag en nacht ingezet en heb ik er werkelijk nooit mee stil gestaan. Op het laatst heb ik nog kort met de Maxima gereden. Ook een heerlijke auto om je werk mee te doen maar uiteindelijk ook minder karakter.
    Zou best weer een dagje met zo’s Laurel willen rijden om te voelen of de beleving hetzelfde is.

  4. Daan

    4 juni, 2018 at 08:58

    Prachtige wagens. Ook het model wat daarna kwam. Denk dat ik een jaar of 10 was en Nissan hoofdsponsor van FC Utrecht was. Ik had alle folders van Nissan. Zou nu graag zo’n prachtige wagen willen rijden maar helaas niet te vinden.

    • herman mensink

      6 juni, 2018 at 15:00

      op mobile.de staan er 4,waarvan 2in nederland en2 in duitsland. gr herman mensink.

  5. J.G. Iaccarino

    3 juni, 2018 at 22:14

    Net als Mazda’s fenomenale 929’s nooit het leven en succes gehad wat ze verdienden….😖

  6. Jinny

    3 juni, 2018 at 21:32

    Een oom heeft zo een slagschip gereden..
    Fantastische auto.
    Zelf hebben we nog een jaar of tien de Maxima QX gereden.
    Drie liter automaat.
    Ook fantastische bak…
    Denk er nog wel eens met weemoed aan terug..

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

X
X