Meer over N+1

Auto Motor Klassiek » Column » Meer over N+1
Er classics inkoop

Dorpsgenote Titia vertelde me tijdens het uitlaten van de hond dat haar zoon een motorfiets had gekocht. Een Moto Guzzi. Bij een man uit het zuiden van het land. En die man had nog veel meer motorfietsen. Schuren vol. Maar hij leek meer een verzamelaar dan een handelaar. Of ik dat interessant vond om te weten. Want dan zou ze me het adres geven. De motor bleek een V50, een uitstekende keuze voor een beginnende motorrijder. De verzamelaar bleek een uiterst aimabele man te zijn.

Omdat mooie mensen met mooie spullen en mooie verhalen interessant zijn voor de lezers van Auto Motor Klassiek, maakte ik een afspraak. Toen ik een lange blinde muur was gepasseerd, meldde mijn TomTom – die toen een relaxed Antilliaans accent had, wat nu natuurlijk niet meer mag – dat ik moest omkeren. Ik draaide om. En mijn Antilliaan meldde: “Je bent te ver vriend. Draai om. En neem een snoepje.”

Ik draaide, stopte en belde. Uit de deur in de blinde muur kwam een compacte man in een overall met flink wat vlieguren. Hij keek uiterst alert uit zijn ogen. We schudden elkaar de hand. En ik mocht mee naar binnen. Daar trof ik een soort geslaagde kruising tussen Disneyland en de Efteling aan voor liefhebbers van klassieke motorfietsen. Er stonden veel klassieke Italiaanse, veel Japanse klassiekers en wat ‘ongeregeld’ uit landen zoals Engeland. Plus een heleboel wegracers, subtoppers en blije meerijders uit het nationale wedstrijdveld van een tijd geleden. De vrolijke verzamelaar en zijn broers waren ook besmet met het racevirus. En ze bleken van de bewaarderige soort. De motorfietsen in de hallen, de oude varkensstallen, varieerden van ‘topconditie’ tot “Ach, dat is heel zielig zoals hij daar staat”. Ton vertelde dat het de bedoeling was dat toch in elk geval de meeste motorfietsen die nog in de uitdagende projectfase verkeerden, nog in orde gebracht moesten worden en dat hij van plan was de presentatie van zijn collectie op museaal niveau te brengen.

Aan de muren, op de grond en in een indrukwekkend aantal schappen was er een verzameling van onderdelen waar menig liefhebber al bij mijn eerste bezoek een moord voor zou hebben gepleegd. Moto Guzzi-blokken, een set open megafoons inclusief bochten voor Benelli zescilinders, tanks van Hondaatjes uit de jaren zestig. Een hele partij racekuipen bleek binnen het gezin gemaakt en elke kuip had al zijn eigen verhaal. Een paar sneue Honda Dream-donors suggereerden dat in elk geval Ton en ik een zwak voor ‘Ivanhoe’s hobbelpaarden’ deelden. Dat bleek niet zo. Hij vond ze ook niet mooi, maar ze waren bijvangst geweest.

De hele collectie motoren stond, grotendeels in schemerlicht, op een soort van ‘ongesorteerd gesorteerd’ manier verzameld en hoe iemand anders dan de verzamelaar zelf ooit een weg kon vinden in de verzameling onderdelen zal voor altijd een geheim blijven. Een paar bouwlampen gaven gelukkig licht en zicht op de motorfietsen.

Na dat eerste bezoek schreef ik een artikel over Ton’s collectie en dat werd gepubliceerd in Auto Motor Klassiek. Later vertelde hij dat hij door dat artikel toch weer een paar motorfietsen had verkocht. Want het idee was dat hij door de verkoop van machines die hij dubbel had of die hij minder interessant vond zijn uiteindelijke collectie zou perfectioneren.

Een paar van mijn vervolgbezoeken waren emotioneel gedreven. In de verzameling stonden namelijk twee Moto Guzzi V7’s. En wat ik de mooiste van de twee vond, vond de eigenaar de lelijkste. Hij hield stevig vast aan zijn vraagprijs, een aanpak die je eerder van een Groninger zou verwachten. Maar veel geld hoeft nog niet ‘te duur’ te zijn en we schudden elkaar de hand. Hij zou mijn aankoop nog een keer helemaal controleren en zou bellen als hij dat gedaan had.

Toen hij belde, gingen een vriend en ik vanuit het oosten naar het zuiden. Daar stond mijn aankoop al buiten te wachten bij de blinde muur waar mijn Antilliaan zo van in de war was geweest. Het was nog niet in de tijd dat iedereen het over ‘patina’ had, maar mijn Guzzi hing er bijna door zijn assen van. Te vaak wordt schoonheid gekoppeld aan ‘jong’ en ‘nieuw’. Maar hier stond een motorfiets die duidelijk en trots liet zien dat hij dat geen van beide was. Ik betaalde.

Hij vroeg of ik niet eerst een proefrit moest maken. Dat hoefde ik niet omdat je soms met mensen en motoren blind op vertrouwen kunt gaan. En bij de adoptie van mijn Guzzi heb ik daar nooit spijt van gehad. Terwijl de V7 doorging met kilometers maken en complimenten oogsten, werd het contact wat minder. Want te vaak zoveel dingen zien die je ook wilt hebben, maakt onrustig.

Via de tamtam – de motorwereld is immers klein – hoorde ik dat er voortgang was in het presentatiewaardig maken van de collectie, maar dat er gezondheidsproblemen waren. Het is hem, samen met zijn familie, nog gelukt om zijn motorfietscollectie op een respectabele manier in een representatief verbouwde hal ten toon te stellen. Maar toen was het zijn tijd om de hemelse circuits te gaan berijden. En zo moeten wij hier het verder redden zonder een gedreven en uniek mens.

Intussen is de collectie na een aantal vergeefse pogingen om in zijn geheel te verkopen in consignatie naar een klassieke motorhandelaar gegaan. De les: musea en verzamelaars deinzen terug bij het aanschaffen van zo’n grote collectie.

De opvolging in de familie was niet in beeld. En dat was ook niet zo vreemd, want wie wil er in de voetsporen van zo’n bijzonder mens treden?

De collectie wordt nu in delen verkocht. En de gedachte daarbij is dat alle motorfietsen in een of andere vorm van liefdevolle handen terecht komen. En zo is dat goed. Want motorfietsen horen niet in een schuur of museum, maar op de weg. Dus: als je eens wat wilt kopen? Informeer dan eens bij de nieuwe eigenaar. Er zijn nog steeds heel veel klassieke motorfietsen beschikbaar. En misschien zit er voor jou ook wel een bijzonder verhaal aan zo’n motorfiets. Want dat zijn de dingen die tellen.

REGISTREER GRATIS EN WE STUREN U ELKE DAG ONZE NIEUWSBRIEF MET DAARIN DE LAATSTE VERHALEN OVER KLASSIEKE AUTO'S EN MOTOREN

Selecteer eventueel andere nieuwsbrieven

We sturen je geen spam! Lees ons privacybeleid voor meer informatie.

Als het artikel bevalt, deel het dan ook even…

20 reacties

  1. Hallo ik bezit ook een prive verzameling van een 150 klassieke motorfietsen. Ik heb altijd belangstelling om andere verzamelingen te bezichtigen. om te zien wat er allemaal aan motorfietsen gemaakt is in de jaren vijftig.
    M V Gr. adventon. Middelbeers

  2. Mijn droom is ooit nog een Hele Grote Schuur.
    En ik ben bang dat het dan ook zo eindigt. Dus beter van niet.

    Die donkerblauwe CB 400 Four…. Hmmmmm.

  3. Dit is te mooi voor woorden, zie op de foto’s meerdere motorfietsen staan die ik zelf vroeger ook gehad heb, zo bizar mooi.

  4. Ongekend, dat is nogal een stuk geschiedenis, je weet niet eens waar je met fotograferen beginnen moet! Jammer, dat de eigenaar het niet kon meenemen naar zijn ewig verblijf ….als we maar wisten wat ons daar verwacht, konden we hier misschien veel dingen anders doen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Maximale bestandsgrootte van upload: 8 MB. Je kunt uploaden: afbeelding. Links naar YouTube, Facebook, Twitter en andere diensten die in de reactietekst worden ingevoegd, worden automatisch ingesloten. Bestanden hier neerzetten