Labrat op twee wielen: 11 bizarre innovaties waarmee de Honda Gold Wing geschiedenis schreef

Wie aan de Honda Gold Wing denkt, ziet waarschijnlijk al snel een rijdend slagschip voor zich, compleet met lederen fauteuils, ingebouwde navigatie en genoeg bagageruimte voor een complete kampeervakantie. Maar vergis je niet: onder al dat comfort schuilt het meest gewaagde, rollende laboratorium uit de motorhistorie.

Tekst: Oscar Wilbers, foto: Hans Smid

Waar de concurrentie in de jaren zeventig en tachtig nog worstelde met rammelende distributiekettingen en lekkende carburateurs, propte Honda zijn vlaggenschip decennialang vol met primeurs die rechtstreeks uit de sciencefictionwereld leken te komen.

In het kader van de grote historische special over de oer-Goldwing in Auto Motor Klassiek (AMK) 08/2026, duiken we hier online alvast in elf innovatieve, bizarre en ronduit geniale vondsten die de Gold Wing-dynastie groot hebben gemaakt.

1. De tegengestelde dynamo (1975)

Toerrijders die in 1975 op een dikke BMW- of Moto Guzzi-twin stapten, wisten dat zo’n machine bij het openen van het gas wild naar rechts kantelde door de reactiekrachten van de krukas. Honda loste dit bij de allereerste GL1000 op met een staaltje hogere wiskunde; ze lieten de dynamo in exact tegengestelde richting van de krukas draaien. De natuurkundige krachten hieven elkaar op en de Wing bleef kaarsrecht en trillingsvrij sturen.

2. De dummy-tank (1975)

Wat het oog destijds zag als een traditionele brandstoftank, was bij de eerste generatie pure optische misleiding. De echte benzinetank zat onder het zadel voor een superlaag zwaartepunt. De dummy-tank bleek een schatkist aan comfort. Het bood onderdak aan het koelvloeistofreservoir en de centrale elektronica; de tank klapte bovendien uit tot een luxe dashboardkastje waarin plek was voor handschoenen, boordgereedschap én een losse nood-kickstarter.

3. De ingebouwde luchtcompressor (1982)

Met de introductie van de ultra-luxe GL1100 Aspencade hoefde je niet meer met een handpomp in de weer om je vering op te pompen. De motor kreeg een ingebouwde boordcompressor. Met een bedieningspaneel op de dummy-tank kon je tijdens het rijden de luchtdruk van de voor- en achtervering elektronisch aanpassen aan de hoeveelheid bagage, of het gewicht van je passagier.

4. Automatische hydraulische klepstoters (1984)

Klepstellen is een van de meest hardnekkige en dure onderhoudsklusjes bij een motorfiets. Bij de komst van de GL1200 loste Honda dit in één klap op door hydraulische klepstoters te monteren. De klepbraden pasten zichzelf continu aan via de oliedruk; de Gold Wing werd hierdoor op dit vlak nagenoeg onderhoudsvrij.

5. Computergestuurde brandstofinjectie (1985)

Terwijl de rest van de motorwereld in de jaren tachtig nog vrolijk met vlotters en sproeiers in carburateurs rommelde, lanceerde Honda op de GL1200 Limited Edition een geavanceerd elektronisch brandstofinjectiesysteem (EFI). De motor liep daardoor onder alle weersomstandigheden en op elke hoogte in de bergen perfect efficiënt.

6. Achteruitrijden via ‘starter-magie’ (1988)

Toen de Gold Wing in 1988 transformeerde naar de loodzware GL1500 zescilinder, werd achteruit inparkeren op een helling een fysieke onmogelijkheid. Een echte achteruitversnelling was mechanisch te zwaar en te complex, dus bedacht Honda een list; via een handbediende hendel werd de startmotor gekoppeld aan de transmissie. Drukte je daarna op de startknop, dan reed de mastodont dankzij de elektromotor heel gecontroleerd achteruit.

7. Het ‘Shot Air’-systeem tegen bruut afremmen (1988)

Een dikke zescilinderboxer heeft een enorme motorrem; als je bij hoge snelheid plotseling het gas dichtdraaide, sloeg de motor zo hard in de ankers dat de passagier zowat gelanceerd werd. Honda ontwikkelde het shot air-systeem, een klep die bij gas loslaten tijdelijk extra buitenlucht direct in het inlaattraject zoog. Dit hief het vacuüm in de cilinders op en zorgde voor een boterzachte, vloeiende vertraging.

8. Een volledig aluminium brugframe (2001)

Toerbuffels stonden altijd bekend als zware, stalen bakbeesten die in snelle bochten flexten als een tuinslang. Bij de GL1800 gooide Honda het roer om; ze bouwden een handgemaakt, stijf aluminium kokerbalkenframe dat rechtstreeks was geïnspireerd op hun scherp sturende superbikes. Ineens stuurde het ‘rijdende bankstel’ als een rasechte sportmotor.

9. De allereerste motorfietsairbag (2006)

Veiligheid is op een motor altijd een kritiek punt, maar Honda schreef wereldgeschiedenis door op de GL1800 de allereerste fabrieksairbag voor motorfietsen te monteren. Sensoren in de voorvork meten of de motor ergens frontaal bovenop klapt, waarna een enorme airbag tussen de rijder en het stuur explodeert om de klap op te vangen.

10. De dubbele wielophanging vóór (2018)

Bij de grondige vernieuwing in 2018 nam Honda definitief afscheid van de traditionele telescoopvoorvork. De Wing kreeg een geavanceerde double-wishbone voorwielophanging, vergelijkbaar met de ophanging van een racewagen. Hierdoor duikt de motor niet meer in de vering bij hard remmen en blijft het stuurgedrag onder alle hoeken vederlicht.

11. De 7-versnellings DCT-automaat (2018)

Schakelen met je linkervoet behoort op de moderne Gold Wing tot het verleden. Honda leverde hun paradepaardje af met een Dual-Clutch Transmission (DCT) met maar liefst zeven versnellingen. De automaat schakelt sneller en soepeler dan een mens ooit zou kunnen, inclusief een speciale ‘Walking Mode’ waarmee je de motor stapvoets voor- of achteruit kunt laten kruipen tijdens het manoeuvreren.

Meer lezen over de oer-Goldwing?

Ben je benieuwd hoe dit technologische sprookje vijftig jaar geleden allemaal begon met Soichiro Honda’s allerlaatste persoonlijke project? En hoe de vloeistofgekoelde viercilinderboxer destijds de gevestigde orde destijds liet sidderen?

In Auto Motor Klassiek (AMK) editie 08/2026 vind je een uitgebreid, diepgaand achtergrondverhaal over de legendarische Honda GL1000 Goldwing, inclusief schitterend historisch fotomateriaal uit de archieven. Mis hem niet en haal het magazine nu in de winkel!