in

Een CB400F. En Mientje… – column

Er wordt tegenwoordig – en vanaf ongeveer 1900 – een hoop gemopperd dat leden van het sympathieker geboetseerde geslacht hun plek niet meer weten, al ‘onze’ banen inpikken en mannenhaters zijn geworden.

Vriendin Wilhelmina is Randstedelijk en rijdt niet alleen daarom motor. Ze vindt motorrijden zo leuk dat ze alweer een jaar of vier, puur voor de pret, een klassieker heeft. “Nou ja. Als ik er duizend kilometer per jaar op rijdt, dan is het veel,” zegt ze afhouderig, omdat kilometers bluffen niet in haar programmering zit.

We publiceren deze artikeltjes gratis, en willen dat natuurlijk ook blijven doen. Maar u begrijpt dat dat voor ons niet gratis is. Ondersteunt u dit initiatief en waardeert u het? Overweeg dan eens een abonnement op Auto Motor Klassiek. U helpt ons dan niet alleen de gratis initiatieven betaalbaar te houden, maar ontvangt als bonus ook nog eens elke keer een AMK in de bus. En u betaalt nog maar € 3,30 per nummer in plaats van € 4,99. Elke maand goed voor uren leesplezier.

Maar als een prettig ogende dame haar klassieker voor een terras neerzet, afstapt en haar haren losschudt, dan maakt dat in sommige gevallen al genoeg indruk. Een van een koppeltje manlijke terrasbewoners riep complimenteus: “Zo zeg! Op jou zou ik ook wel een ritje willen maken”.

Geen goeie move

Misschien zijn er in sommige Europese achterlanden dan nog vrouwen die blozend wegvluchten na zo’n opmerking. Wilhelmina niet. Maar dat kan ook komen omdat er in haar familie aardig wat KNIL gevechtsgenen zitten. Vrienden en intimi weten het: “Nobody fucks with Mientje”.

Wilhelmina is klein, rank en meisjesachtig. Ze stapte op de testosterontijger af en maakte met een keurig gelakte wijsvingennagel een ‘Kom omhoog” beweging. Met haar hoofd een tikkeltje schuin keek ze de held aan en zei: “Rits open. Want dan wil ik eerst wel zien waar je me mee wilt temmen”. De drie mannen aan het terrastafeltje werden wat ongemakkelijk van de vriendelijke vraag. Mientje draaide zich naar de terraszitters en met een vage link naar die man met dat kapsel riep ze in keurig Haarlems ABN: “Willen we meer lullen zien of minder?!” Het keurige Haarlemse publiek reageerde gemengd.

Mild corrigerend optreden

“Kijk, het is heel simpel. Veel kerels rijden motor en hebben tattoos omdat ze eigenlijk zieligjes zijn. En mannen met knotjes zijn gewoon het padje kwijt. Dat kan. Maar als je als een bronstige stier over een terras gaat lopen loeien als je een vrouw ziet, dan ben je niet zielig, maar sneu.” Tegen de serveerdame die erbij stond en er met open mond naar keek zei ze: “Hij durft zijn lul niet eens te laten zien. Geef die drie kwajongens elk een Fanta op mijn rekening.”

Ze ging zitten en bestelde een watertje en een kleine salade. De volledige aandacht van het publiek deerde haar niet. De drie jonge mannen rekenden af en verdwenen zonder op hun Fantaatjes te wachten. Er stond nog een man op. Die liep naar haar tafeltje toe en vroeg vriendelijk met een duimgebaar naar de Honda CB400: “Die ziet er keurig uit. Mijn vader heeft nog een origineel uitlaatsysteem voor zo’n ding. Is dat wat voor je?” Wilhelmina is nogal perfectionistisch. Dus de spreker had haar aandacht. Er ontstond een gesprek en de jongeman werd aan tafel genodigd.

Een onbevangen insteek

“Volgens mij ben je Moluks of zo. Wat vond je grootvader ervan dat je op een Japanse motor ging rijden?” Mientje keek de spreker verbaasd aan, gaf hem een speelse tik op zijn wang en zei: “Je bent of de sluwste of de meest onschuldige versierder die ik ook ooit ben tegengekomen.” Haar gesprekspartner keek opgetogen. “En ‘of zo’ is Madurees. Wij Madurezen zijn nog feller dan Molukkers.”

Het werd blijkbaar gezellig. We hadden het hele tafereel vanuit een terrashoekje meegehoord. Wilhelmina had ons niet eens gezien. We bedachten dat ze het prima naar haar zin had zonder onze aanwezigheid. Tijdens het weggaan tikten we Wilhelmina op een schouder. “Goed gedaan Mientje…”

3 Reacties

Geef een reactie
  1. Prachtig verhaal! Mijn eerste motor was een CB400F. In 1984 gekocht samen met twee collega’s. Dat was nog in de tijd van de oefenvergunningen die je bij de gemeente kon aanvragen en dan in de aanloop naar een examen voor het motorrijbewijs kon rijden. Heerlijk. We hebben er alledrie het motorrijbewijs mee gehaald. Inmiddels ben ik al heel wat motoren verder maar de eerste zal ik nooit vergeten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *