De Saab 96 GL V4 Super. Hij komt. Hij komt.

Tot over de oortjes. Zo verliefd kan ik worden op iemand die mij aantrekt. Of op iets wat ik mooi vind. En in beide gevallen gezegend zijn met een mooi karakter. Vrij vertaald: de amoureuze gevoelens kwamen laatst in het kader van iets aan het licht. Want een tijdlang was de auto al een soort potentiële online-date. Wel. Niet. Wel. Niet. De swipe ging naar rechts. Want een bruine Saab 96 GL V4 Super uit 1978 verleidde mij met een heerlijk dans son jus uiterlijk. Natuurlijk reed ik er mee. En er ontstond een ontroerend mooie liefde.

Noem het persoonlijk, noem het bijzonder. Maar sinds ik mij bewust werd van het fenomeen auto, kreeg ik een fascinatie voor oudere modellen, die nog steeds nieuw in de showroom stonden. De Saab 96 was zo’n auto, en ik zag dat in de aanloop naar één van de laatste modeljaren de tint anders werd. Tóch nog vernieuwingen, ik hield daarvan. De Saab 96 GL V4 Super (toen heette de auto al zo) werd bijgewerkt, kreeg matzwarte ruitomlijsting en een zwart paneel aan de achterkant. Trollhättan zorgde ervoor dat de auto- feitelijk in de vormgeving van de oer-Saab afgeleid- nog even aan de laatste modegrillen werd aangepast. Mét behoud van het goede. Eén van die nieuwe varianten rolde in 1978 in het Finse Uusikaupunki van de band, en leefde een rustig leven in Zweden, thuisland van het merk.

En ja, toen kwam deze Saab met een tonnetje op de klok naar Wolvega, naar Gerard Kramer Klassiekers. En dáár was ik in korte tijd meerdere keren. En op zaterdag 3 augustus 2024 wilde ik met de auto rijden. Ik had het al aangekondigd. En het weer was prachtig. De nette en technisch zelfs perfecte Saab, getooid met heerlijke gebruiksspoortjes, had in feite geen geheimen. U kent wellicht de reportage nog die Bart Spijker en ik maakten met de bijzondere Special, een exemplaar uit de beperkte Nederlandse jubileumoplage uit 1979. En dat deze klassieker was een prachtexemplaar, dat destijds door Hofman Leek werd aangeboden. Ik vind deze Saab nog steeds één van de allerfijnste auto’s die ik in tien jaar tijd voor Auto Motor Klassiek onder de loep nam. Een zéér, zéér zeldzaam exemplaar. De bruine Saab 96 GL V4 Super waar ik nu mee reed, deed hetzelfde: ontroeren. En niet zo’n heel klein beetje ook.

De combinatie van dat zó goedmoedige Ford V4 geluid -dat ik tijdens het midden van de jaren zeventig als klein jochie ook wel eens uit het vooronder van de gele Ford Granada 1.7 van opa en oma Van Putten hoorde- het veergedrag, het volstrekt unieke ontwerp, de handigheidjes, de zit, het freewheel-rijden, de stuurschakeling: in alles omarmde deze in Finland gebouwde Zweedse vriend mij. Er trok een warm gevoel door mij heen, gestaag, het duurde minuten en minuten lang. Een klein vochtsluiertje bleef achter mijn zonnebril verborgen. Ja, ik ben soms een aparte. Maar een auto kan mij raken. En dat is wat de Saab met mij deed, en doet. En hoe!

Fietsers zwaaiden onderweg, ik zwaaide terug. Autonomie en je autonoom voelen zijn- zonder anderen daarmee tekort te doen- kernwaarden voor mij, en die voelde ik diep van binnen in deze klassieker. Natuurlijk reed ik met de Saab naar de Spangahoekweg. Vaste lezers van het magazine weten, wat dat plekje voor mij betekent. En het was dáár, dat ik de beslissing nam om serieus over een huwelijk met de 96 na te denken.

Verdere bespiegelingen bespaar ik u, maar zeker sinds de rit met deze import Saab wist ik meer dan genoeg. Tijdens bewaakte en onbewaakte ogenblikken dacht ik aan de Saab, zag ik de ritten al voor me en was er weer dat behaaglijke en warme gevoel dat deze klassieker in mij oproept. Het is als in de liefde. Soms weet je wanneer iemand bij je past, zulke momenten zijn uniek. En soms weet je ook wanneer een klassieker bij je past, alles samen komt. De Volvo V50 krijgt er een klassiek vriendje bij, beiden zijn ze gezegend met Ford-verwantschap. Beide modellen komen van een Zweedse fabrikant. En werden beiden in het buitenland geassembleerd. Deze twee auto’s worden een match made in heaven. En match gjord i himlen.

Liefde brengt soms ook offers. De Jetta ruil ik met pijn in het hart op de Finse Zweed in, en reken maar dat dat moeite kost. Want ik ben best gehecht aan de VW. Maar deze komt straks bij een liefhebber terecht, dat kan niet anders. Uniek, in Nederland nieuw geleverd, fijne techniek, basisuitvoering en met twee portieren. En vooral: in originele staat. Zoals de Saab ook volledig niet-verprutst is, en bij een andere liefhebber terecht komt: bij mij. Na de zomer is het zover. En dat is samen met het vakantievooruitzicht een heerlijk idee. Ik volgde mijn autohart, en kocht een Saab 96, een goedmoedig icoon uit mijn jeugd. Ik kan het nog nauwelijks geloven. Maar het is echt waar.