in

De juiste keuze. Op de goede gronden

Ik kwam hem tegen in Arnhem en herkende hem. De zoon van een motorrijdende kennis, inmiddels zo te zien ook alweer een doorleefde dertiger. De zoon dus, niet de vader. Ik wist dat hij ook motorreed en hij droeg een oud leren jack met een opgenaaid Triumph embleem. Het jack was echt oud. Niet fancy vintage. Zoals gezegd zag hij er nogal bezopen uit voor naar wat ik me als zijn leeftijd herinnerde.

“Joh, hoe gaat het met je?”

Het politiek correcte antwoord van een willekeurige vage kennis is: “Goed”. Dan babbel je wat en ga je weer verder je eigen gang. Het antwoord was een diep gemeend “Klote”. Dan kun je natuurlijk zeggen: “Okay! Goed je weer gezien te hebben. En sterkte hè.”

Maar als je toch wat ruimer in je tijd zit kun je zeggen: “We duiken hier de kroeg in en doen een bak koffie.”

Het ging inderdaad klote

De zoon van een kennis was na een paar jaar pionieren met zijn liefde samen gaan wonen. Zij was geen motorvrouw, maar liet hem lekker zijn gang gaan als hij verder maar aan zijn relationele en maatschappelijke verplichtingen voldeed. Dat deed hij. En toen kwam De Kinderwens. Dat was ff schrikken, want kinderwensen zijn doorgaans toch meer een vrouwending. En iets voor kinderen als het op verlanglijstjes aankomt. Maar omdat het in het leven een kwestie van geven en nemen is, leek het ouderschap een optie.

De basis leek in elk geval beter dan bij een stel dat ik kende

Daar zat een leeftijdsverschil van 23 jaar tussen. En hij had al volwassen kinderen toen zij op haar 35ste er ook minimaal eentje van zichzelf wilde hebben. Dat werd keurig uitonderhandeld: Zij werd zwanger, hij kocht een Harley. Zij kreeg een keizersnee. Hij een vette tattoo. Ook een deal. Hij maakte trouwens best kilometers op zijn Harley.

Maar hier in de kroeg bleek het verhaal anders te zijn gelopen

Toen mijn tafelpartner een keer thuis kwam trof hij zijn Lief en haar moeder. De boodschap was helder: Nu er een kind aan zat te komen moest de motorfiets de deur uit. En daarover bleek geen discussie mogelijk. De jonge aanstaande vader was van na de generatie mannen die zich de eerste emancipatie tsunami nog wist te herinneren. Hij was dus van de soort man die gewoon besefte dat hij zijn zachte kant niet alleen had om op te zitten en dat het vriendelijker geboetseerde geslacht ook gehoord diende te worden. Maar de confrontatie verraste hem en hij dreigde boos te worden zoals mannen 1.0 dat deden. Hij herpakte zich, nam wat kleren en een tandenborstel mee en vertrok naar het nabijgelegen motel. Daar ontmoette hij overigens een vriend van hem met een andere dame dan waarmee die vriend getrouwd was. Relaties blijven moeilijke dingen blijkbaar.

Het tweede gesprek

Na een afkoelperiode van een paar dagen waarin er een hoop berichten op zijn smartphone binnen waren gekomen nam hij contact op met zijn vriendin. Ze maakten een afspraak op neutraal terrein. Daar bleek de moeder er ook weer bij te zijn. En de harde eis om de motorfiets weg te doen was gebleven. De insteek was duidelijk: “De motor gaat weg, of het is het einde van onze liefde”. Emotionele chantage kon subtieler zijn geweest. En effectiever.

Het was een minuut of wat stil aan tafel

“Jammer voor jou en je kind. En niet vanwege het kind. Maar ik wil mijn leven niet delen met zo’n schoonmoeder en zo’n dochter. En jij hoeft niet weg. Ik ben weg”. Hij groette rustig. En liep naar buiten. Waar ik hem tegen het lijf liep.

“Weet je, als ze het anders had aangepakt, dan had ik de motor best weg willen doen. Maar nu had ik het gevoel dat ik tegenover een rechtbank zat. En hoeveel ze eigenlijk op haar moeder leek. De schellen vielen me van de ogen.”

Ik ben zelf al man zolang ik het me kan heugen

Uit ervaring weet ik dat man zijn ook niet alles is. Maar ik heb me er niet door laten verleiden me te bekeren tot één van de momenteel 23 andere mogelijke genders. Je moet ervan maken wat ervan te maken is. En ik heb meerdere emancipatiegolven gezien. Emancipatie in de ware zin des woords is fantastisch. Net als democratie of liberalisme.

Maar er heerst nogal een spanningsveld tussen realiteit en theorie

En tussen mannen en vrouwen. Maar toch: emancipatie is prima. Toch  is er een eeuwenoud, wijs gezegde onder mannen: “Vrouwen zijn als zelf geoogste paddenstoelen. Als je de verkeerde treft, dan ga je er kapot aan.”

En een harde beslissing kan een goede beslissing zijn.

Meer columns via deze link

We publiceren deze artikeltjes gratis, en willen dat natuurlijk ook blijven doen. Maar u begrijpt dat dat voor ons niet gratis is. Ondersteunt u dit initiatief en waardeert u het? Overweeg dan eens een abonnement op Auto Motor Klassiek. U helpt ons dan niet alleen de gratis initiatieven betaalbaar te houden, maar ontvangt als bonus ook nog eens elke keer een AMK in de bus. En u betaalt nog maar € 3,30 per nummer in plaats van € 4,99. Elke maand goed voor uren leesplezier.

5 Reacties

Geef een reactie
  1. Ik heb in mijn kennissenkring een aantal ‘herintreders’; na een aantal braaf huisvader te spelen begon het toch te jeuken en kochten ze weer een motor, vaak na 20 jaren niet gereden te hebben.
    Allemaal zijn ze het er intussen roerend over eens, en “was ik maar nooit gestopt..zucht” een veelgehoord excuus..
    Tsja…’bezint voor je begint’ zou eigenlijk ‘bezint voor je motorloosheid overweegt voor een kind’ moeten zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *