in

Citroën GS Pallas. Een mooie dag vol jeugdherinneringen

Prettig nerveus. Dat ben ik vandaag op de dag die sinds 2001 nooit meer hetzelfde is. Vandaag gaan fotograaf Bart en ik de reportage met de broers André en Chris én hun Citroën GS Pallas maken. Op fietsafstand, een klein kilometertje van mijn huis, staat de Citroën klaar. Ik heb om meerdere redenen veel zin in de dag. Want jeugdherinneringen worden vandaag gedeeld. En in meerdere opzichten heel tastbaar.

Wie mijn schrijfsels de afgelopen jaren heeft gelezen weet, dat de Citroën GS een grote rol speelde in mijn jeugd. Twee keer zetten mijn ouders de handtekening onder het koopcontract van een GS. Vooral de tweede, een GSX (of GS X) zo u wilt, was iets speciaals. Ontelbare keren zat ik in die auto, en hij leerde mijn zus en mij bijvoorbeeld dat de Pyreneeën bestonden. In november 1982 eindigde L’Aventure GS. De mooie herinneringen bleven. Ook voor mijn vader, ondanks alle noodgedwongen sleutelervaring.

We publiceren deze artikeltjes gratis, en willen dat natuurlijk ook blijven doen. Maar u begrijpt dat dat voor ons niet gratis is. Ondersteunt u dit initiatief en waardeert u het? Overweeg dan eens een abonnement op Auto Motor Klassiek. U helpt ons dan niet alleen de gratis initiatieven betaalbaar te houden, maar ontvangt als bonus ook nog eens elke keer een AMK in de bus. En u betaalt nog maar € 3,30 per nummer in plaats van € 4,99. Elke maand goed voor uren leesplezier.

André en Chris vertellen honderduit over de inspanningen die hún vader tien jaar deed om de GS in stand te houden. Daar zitten hilarische en ook heel herkenbare verhalen tussen. Er waren dus méér vaders die de GS techniek vervloekten en tegelijkertijd omarmden. De broers delen natuurlijk ook hún ervaringen met de Citroën. En hun onvoorwaardelijke trouw aan de GS. Het is een Pallas. In 1979 nieuw gekocht bij De Vrij in Leeuwarden, nog in de Tramstraat. De kopers waren de ouders van de gebroeders de Vries. Het is precies die auto die vandaag centraal staat. Veertig jaar nadat de ouders de sleutels overhandigd kregen is de GS nog in de familie. Die geschiedenis is mooi, en ontstond dertig jaar terug geleden. Méér verklap ik nu niet.

De Citroën GS Pallas van André en Chris verklapt wél iets. Hij verhult in niets zijn veertig jarige jubileum. Want de tand des tijds maakte van deze Citroën GS Pallas een zichtbare overlever, ook als het stof van de auto is gehaald. De historische Pallas chic is vermengd met fantastisch patina. Zó, en niet anders, hoort een nieuw in Nederland geleverde GS te zijn. Een GS, waaraan vroeger al niets gewoon was. En vandaag, vandaag is dat nog zo. André en Chris vinden dat zelf ook. “Moet je nagaan. Vroeger was het na vijf, zes jaar klaar met zo’n auto. Kon je hem naar de sloperij brengen, en was het afgelopen. Maar je had wel vijf jaar lief, leed en plezier met een GS gedeeld.”

Niet gewoon. Dat geldt zeker voor déze Citroën GS Pallas. Meer dan veertig jaar oud worden is bijzonder voor een GS. Zeker tijdens de eerste tien jaar werd de Citroën vaak gebruikt. De broers waren nog jong, het gezin kwam overal met de Pallas. Met z’n vijven heel Europa door, broers en zus op de blauw stoffen achterbank, nóg zie je het historische familieplezier terug wanneer de verhalenmachine op gang komt. Vandaag doet de GS sporadisch zijn comfortabele werk. Drie, vierhonderd kilometer per jaar rijden de broers ermee. Een blokje om in de buurt.

Er zijn raakvlakken tussen de ervaringen van de broers en die van mij. Herkenning. Maar waar mijn ouders in 1982 afscheid namen van de GS, daar piekeren André en Chris er niet over om de GS Pallas van de hand te doen. Om begrijpelijke redenen. De levenservaring druipt ervan af. De familiegeschiedenis ook, en die stemt nog steeds vrolijk. Ook anderen worden er blij van. “Steeds vaker zie je mensen die omkijken en de Citroën nastaren. Zeker die uit onze generatie stammen, ze weten het allemaal nog wel”, zegt André. Chris kan het alleen maar beamen.

Het is logisch, vandaag zie de je GS nauwelijks meer. Hij is zeldzaam geworden, in een volstrekt klassieke eigenheid, die zich nog altijd bijzonder comfortabel door het verkeersbeeld beweegt. Bart Spijker legt even later de charmes van de GS vast voor de bladreportage. En terwijl hij dat doet glimlach ik, het is de lach die onmogelijk van mijn gezicht is te krijgen. André ziet het. Zijn vrouw Jellie ziet het ook. “Je geniet er echt van hè?” Nou en of.

We genieten allemaal van de Citroën GS Pallas die zijn haren verloor, en daardoor nóg innemender werd. De RVS Pallas wieldoppen liggen mogelijk nog ergens op zolder. Moeten we ma maar eens vragen. En er zit een onderdeeltje los, een stripje hier, een stukje stof op het achterportier daar. Het is levenservaring tot en met. En vergis je niet: de broers zorgen voor goed technisch onderhoud. Toch zou dit geen GS zijn als er geen dingetjes aankwamen. De uitlaat, een oliekeerring en mogelijk een vapour lock staan op de to do list van de broers, die hun Citroën trouw aan specialist Otter in de Friese hoofdstad toevertrouwen. “Misschien moeten we eens wat centen bij elkaar leggen, en de GS opnieuw laten spuiten.” Hoeft niet, hij is goed zo.

Het is 11 september 2020, een mooie dag waarop méér hetzelfde bleef. De charme van de GS is voor eeuwig. En jeugdherinneringen worden letterlijk en figuurlijk tastbaar. Het geluid van een dichtvallend portier, de knopjes, de zit, het geluid, talloze details. Vandaag raak ik mijn eigen herinneringen aan. Dankzij de sympathieke broers André en Chris en hun eega’s, die voor een sfeervolle reportage dag zorgen. En de GS Pallas van hun ouders nog tot in lengte van jaren in leven zullen houden.

Met veel dank aan André en Chris de Vries

17 Reacties

Geef een reactie
  1. Heb in ´82 een GSA gekocht, was één van mijn beste auto´s, dat ik er nu weer één heb gekocht, is wel nog niet rijdend maar dat komt nog, rij nu met een BX 16 TRS automaat van ´84, gewoon het comfort van deze vering is zalig, grtjes Mario.

  2. Alle auto’s uit die periode waren gevoelig voor corrosie, van A-Z (Alfa-ZAZ). Pisbakkenstaal, een constructie die niet gericht was op corrosie bestrijding of een combinatie van beide. Maar het waren wel super leuke auto’s met een fris ruikende tectyl 😉

  3. Toen ik mijn Alfasud in 1984 het talud van een viaduct af stuurde en ging trouwen een maand later moest er een goedkope auto komen. Dat werd een GS mijn eerste Citroën ervaring. Comfortabel, een te zwakke motor, slecht starten moest soms even geholpen worden om op hoogte te komen en een kapotte olie koeler deed het hele interieur vol walm staan. Op gas met best veel kilometers toch is het een positieve herinnering gebleven die mij er niet van weerhouden heeft om later diverse malen een XM te kopen. Zou graag nog weer eens in een willen rijden.

  4. De ellendigste wagen die ik ook heb gehad. Op een morgen stond het ding als een gestrande walvis naast de stoeprand en een straaltje groene vloeistof dat in het putje verdween. Roesten, niet starten,
    te zwakke motor, you name it! Nooit geen franse wagen meer!

  5. Ooo wat een feest der herkenning. !! En ja ze wilden heel erg roesten. En gevoelig voor vocht. Maar de haardroger over de verdeelkap . En starten lopen. Ik heb er 5 gehad.Een soort mini DS

  6. Wat een mooi exemplaar deze grijze Citroen GS pallas. Ik heb in dit model mijn rijlessen en examen gedaan in TILBURG. Ik heb er mooie herinneringen aan wanneer ik deze klassieker in het Nederlandse verkeer straatbeeld tegen kom.

  7. Heel herkenbaar de radio tussen de voorstoelen alleen stond daar bij ons geen Volvo op.
    Wat wel weet ik niet want hij werd uit de auto gestolen tijdens een bezoek aan Utrecht begin jaren 80
    Mijn vader Begon in 1973 met een nieuwe gs berline had daarna de nieuwe breaks in 1975 en in 1978
    En in de jaren 80 een gsa berline X3 en schakelde toen over via een ax over in 2002 op een gebruikte
    Berlingo multispace die nu nog op de oprit staat

    De gs -en waren net zo comfortabel als pech – en roestgevoelig en berucht om hun gevoeligheid
    Voor vocht bij koude start

    Dat is de reden dat ik geen citroenrijder ben geworden
    Mijn Nederlandse. Dafs en Volvo s hadden daar geen last van

  8. Wat opvallend was in eind jaren tachtig, was het feit dat ik destijds (zonder echt geld) op zoek was naar een GS(a), en dat alles wat er aangeboden werd 150k km’s (+) erop had zitten. De prijzen waren alsnog boven budget 😜

  9. Au début de l année 1973 . J ai appris mon métier comme apprenti mécanicien dans un garage Citroën .
    Sur des 2 CV , Dyane , Ami 8 , de superbe GS ET DS …
    Que de bon souvenir ….

  10. Als student heb ik een DS21 injection Pallas halfautomaat geruild tegen een GS halfautomaat, omdat de DS kosten te hoog waren. Ik was nog niet zo sleutelvaardig in die tijd. Dus toen de voorste remblokken vervangen moesten worden was ik ruim twee uur bezig om die k….edingen erin te frommelen en met de Citroen veren vast te zetten. Bij het test-remmen viel de hele santenkraam op het parkeerterrein, gevolgd door een vliegende schroevendraaier en een stuiterende steeksleutel…

    Later nog eens de motor vervangen. Volgens mij zat alleen al de voorbumper vast met zo’n veertien gesorteerde boutjes. Ik weet niet meer hoe ik van die GS ben afgekomen. Door brand wellicht?

  11. Geweldig! Dit is een echte survivor, een heel late Pallas ook, juni 1979 – paar maanden voordat de GSA op de markt kwam. Mijn pa reed een beige Club tussen april 1978 en oktober 1981…. zelf geen hobby-sleutelaar dus die reparaties door Autocenter Borghstijn in Rotterdam werden een aardige kostenpost. Maar ondanks dat heeft hij het nog steeds over dat rijdende tapijt… latere Visa’s, AX-en, Saxo’s en C3’s waren en zijn comfortabel maar zeker geen veerbollencomfort.

      • Waarbij opgemerkt kan worden dat de GS/A heel wat strakker stuurde dan de semi McPherson voorpoten. Ik ben nog in het bezit van mijn GSA uit 1982 en het valt steeds weer op wat een rustig rijgedrag zo’n auto heeft. “Reisen statt rasen” noemen de dat bij onze oosterburen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *