Autobianchi Bianchina. Klein kan heel fijn zijn

Fiat zocht tijdens de jaren vijftig naar mogelijkheden om de productie uit te kunnen breiden, en kwam onder meer uit bij Autobianchi. De fabrikant was ontstaan vanuit de fietsenproducent Bianchi. Fiat had in 1955 al een deelname gefourneerd om de productie in Desio veilig te stellen. Zo ontstond zeventig jaar geleden een luxueuzer merk, dat bovendien een proeftuin werd voor de massaproducent uit Turijn. Voordat het zover was, speelde het in op de behoefte van meer luxe binnen het kleine segment. De twaalf jaar lang gebouwde Bianchina was daar het eerste resultaat van.

Het doek was net van de Fiat 500 getrokken. Slechts een paar maanden na deze gebeurtenis bleek, dat de Italiaanse samenwerking resulteerde in diversificatie op basis van dezelfde techniek. Dat gebeurde binnen een tijdperk dat het vandaag de dag zo geliefde rugzakje wel erg spaarzaam was uitgerust. De Bianchina bleek uit een ander hout te zijn gesneden, en verraste door haar eigen koetswerk en de aanmerkelijk luxueuzere afwerking. Daarmee bediende Autobianchi ook een andere doelgroep.

Over diversificatie gesproken. Men zette de Trasformabile (tweepersoonscoupé met vouwdak) als eerste op het programma. Technisch hield de Bianchina gelijke tred met de Fiat 500. Het platform was identiek aan dat van de 500. Dat betekende: pendelassen met spiraalveren achter, motor achterin én vanzelfsprekend achterwielaandrijving. Aan de voorzijde bestond het onderstel onder meer uit een dwarse bladveer. De versnellingsbak had aanvankelijk (tot het begin van de jaren zestig) vier niet gesynchroniseerde verzetten, net als bij de Fiat ‘Nuova’ 500. Dat vergde de nodige ‘schakelvaardigheid’.

Ook motorisch volgde de Bianchina de 500, die stukje bij beetje iets meer vermogen kreeg. De Trasformabile kreeg dezelfde motor, met 479 cc. Fiat vergrootte de cilinderinhoud van deze krachtbron aan het begin van de jaren zestig (nu: 499,5 cc, 18 pk). De Bianchina kreeg deze motor dus ook en werd daarnaast leverbaar met de 499,5 cc motor (21 pk) uit de 500 Sport. Dan heette de Bianchina debutant Special. Dat gebeurde in 1960, en dat was ook het jaar dat de Cabriolet en de Panoramica (combi) hun gezicht lieten zien. De motor werd bij de combiversie een kwartslag gedraaid om meer ruimte te genereren. Over de hele linie kregen de modellen -in combinatie met de grotere motoren- ook versnellingsbakken met een gesynchroniseerde tweede, derde en vierde verzet.

De Cabriolet en de Panoramica kregen de 499,5 cc motor met respectievelijk 21 pk en 18 pk. Op basis van de combi bracht Autobianchi ook nog de Furgoncino uit, als kleine besteller. Zowel de Panoramica als de Furgoncino waren in meerdere carrosseriehoedanigheden verkrijgbaar. Ze heetten dan Tetto Apribile (open dak) en Tetto Alto (verhoogd laadcompartiment), en kregen als compensatie voor het extra gewicht dan een 499,5 cc motor met 22 pk.

De Berlina was de laatste carrosserievariant, en deze kwam in 1962 op de markt. Deze versie werd vaak Quattroposti genoemd, maar als zodanig stond de deze uitvoering (met vier zitplaatsen, vandaar de bijnaam) nooit in de boekjes. De Trasformabile verdween tegelijkertijd uit het programma. De Berlina werd net als de Bianchina debutant ook leverbaar als Special, en kreeg dan de 21 pk motor die dus ook in de Cabriolet zat. Ook werd deze versie dan in een carrosserie met twee kleuren geleverd.

Er vond nog een restyle plaats, waarbij met name de toepassing van een ander dashboard in het oog viel. Zo paste men bijvoorbeeld lichte houtaccenten toe, om het imago van de kleine Autobianchi binnen de sferen van het luxere echelon te houden. Verder viel de toepassing van nieuwe bekledingsmaterialen én een andere kleurstelling daarvan op. Ook zorgde men voor een grotere bagageruimte door een andere positionering van de brandstoftank voorin. Verdere aanpassingen op detailniveau (verdwijnen vinnetjes van de achterlichten, plastic schakelaars, kunststof klep voor het dashboardkastje (indien standaard) in plaats van plaatstaal, een licht gewijzigde claxon en nog tal van andere kleine zaken) maakten van de Bianchina F een toch wezenlijk ander wagentje. Verder puntte men de krachtbronnen bij, zonder het vermogen aan te passen.

De buitengewoon sympathieke wagentjes uit de stal van de Fiat-dochter haalden qua productiestadium de jaren zeventig net niet. In 1969 was het na iets meer dan driehonderdduizend gebouwde exemplaren gedaan met de Autobianchi Bianchina. Alleen de Panoramica en de Furgoncino kregen een opvolger, en wel in de Giardiniera en Furgoncino versies van de 500. Vanaf 1968 stonden deze als Autobianchi in de boeken, en werden zij ook bij de Fiat-dochter gebouwd. De Bianchina vertelt echter haar eigen verhaal binnen de mooie nalatenschap van de eveneens zo geliefde Fiat 500. En dat zorgt bij iedere klassiekerliefhebber voor een grote glimlach op het gezicht. Klein kan héél fijn zijn.