in ,

Austin Allegro 1500 Special. Pauze op de Markerheide

In 2016 maakte ik een reportage voor Auto Motor Klassiek die mij nog lang zal heugen. De hoofdredactie had een mailbericht gekregen van Willem Keizer uit Stadskanaal. Hij wilde de Austin Allegro 1500 Special in het zonnetje laten zeten. Ik kreeg de vraag om Willem te benaderen en dat vond ik geen enkel probleem. Ik heb een zwak voor enthousiaste mensen en voor auto’s die in de underdogpositie verkeren. Bovendien wist ik dat de familie Keizer in de loop van de jaren prachtig materiaal had verzameld. Dat werd smullen, en de reportage dag was ook een mooie gelegenheid om te bewijzen dat een Allegro probleemloos door het leven kon gaan. Dat laatste liep een tikje anders.


Op een mooie zomerdag in 2016 arriveerde ik op het terrein van de familie Keizer. Direct was het gezellig, en vonden Willem en ik elkaar in ons auto-enthousiasme. Ik kwam er in een wereld van oorlogsvoertuigen, Riley exemplaren en (ik hoor het Willem nog zo zeggen) brand originele auto’s uit onze jeugd. Ik noem bijvoorbeeld een heel vroege Golf Diesel, met de CAV pomp er nog in. Zulke auto’s stonden daar, en als liefhebber kon de dag al niet meer stuk.

“Bellen is niet nodig”

De Austin Allegro 1500 Special was ook van originele statuur. Een puike wagen, nieuw in Nederland geleverd in november 1974. Hij liet zien dat British Leyland de klant behaagde als deze voor een iets luxere versie koos. Ik had echt zin om met deze auto lekker het platteland in te trekken en hem op zijn historische specificaties te beoordelen. “Mocht er iets zijn Erik, dan bel je me maar en dan kom ik naar jou toe. Al denk ik niet dat het nodig is”, zei Willem. Ook die afspraak was gemaakt.

Dansen op het platteland

Ik had het naar mijn zin in de Allegro, die dat licht zagende maar weinig zorgwekkende geluid vanuit de techniek ten gehore bracht. Ik hoorde geen rammelende ketting. De 1.5 E-series krachtbron en de versnellingsbak werkten – toen de olie uit het gezamenlijke carter de bedrijfstemperatuur had bereikt- heel mooi. Ik zat lekker diep in de stoelen, de zithouding was typisch en bood geborgenheid. De Allegro danste er prettig op los. Zó moest de beleving van de Allegro eigenaren zijn geweest. Al met al een leuk klassiek alternatief, dacht ik, en ik vond het best stoer om met een weinig geziene en beruchte gast over de wegen en paden ten westen van Stadskanaal te rijden. In Drenthe dus.

Langere fotopauze, tóch een telefoontje

Het werd tijd voor het maken van foto’s, en ik had op voorhand wat locaties uitgezocht. Waaronder de Markerheide tussen Stadskanaal en Borger, een zandpad met fotoperspectief. Ik hobbelde naar een plekje en daar stopte ik. Zette de motor af, en legde de Austin Allegro vanuit meerdere posities van binnen en buiten vast. ‘Op naar de volgende locatie’, dacht ik. Daar dacht de Austin anders over. Ik draaide de sleutel om, hoorde de startmotor zijn werk doen maar de 1.5 motor in de voorplecht van de Engelsman sloeg niet aan. Daar stond ik dan. Omdat de auto van Willem was, besloot ik om geen enkele aanspraak te doen op mijn tamelijk basale sleutelvaardigheden. Wel schoot er van alles door mij heen. Was de aarding matig? Hadden we hier nu te maken met gecorrodeerde zekeringen? Het kon van alles zijn, en voor de snelle oplossing belde ik Willem. “Ha ha, belt-ie mij toch! Waar sta je? Ik kom eraan hoor!

Chinese condensator

Was het 1975 geweest, of 1992, dan had mij een lange wandeling naar de dichtstbijzijnde boerderij gewacht. Of met rooksignalen de wereld er op moeten wijzen dat de Allegro pech had. Nu was het 2016, en met de Samsung (opgeladen van te voren) bereikte ik Willem razendsnel. En zo snel als ik verbinding met hem had, zo rap was hij ook op de plek des onheils. De pechoorzaak werd spoedig duidelijk. Een condensator van Chinese makelij was niet okselfris meer, de contactpuntjes weigerden daardoor dienst. Die waren inderdaad wat zwart uitgeslagen. Willem herstelde het euvel, en ik kon weer verder naar locatie twee.

Smakelijk lachen

Daar schoot ik -terwijl ik de Allegro motor zekerheidshalve liet draaien- nog een aantal plaatjes. Hierna reed ik weer naar de opstallen van de familie Keizer. Wij lachten smakelijk om het pechverhaal. En trokken opgelucht de conclusie dat de zwakke condensator feitelijk niets met de rest van de technische stand van de Allegro te maken had. Want Chinees, en niet Brits. Al vonden wij het wel heel toevallig, dat juist de reportage met een Austin uit de jaren zeventig nét even anders liep dan gedacht. Wij bagatelliseerden het voorval. Stelden vast dat de Austin een prima klassieker was. Want een Allegro die al 41 jaar meeging kon haast geen slechte auto zijn.


Help ons mee deze website en de aangeboden artikelen gratis te houden. Abonneer uzelf op Auto Motor Klassiek en ontvang daarbij ook het blad 12x per jaar in de bus. Of doneer een gewenst bedrag op onze betaalpagina via deze link. We zijn u er zeker dankbaar voor.


Beste Klassiekerliefhebber

Geniet van dagelijks gratis verhalen over oldtimers in uw email en schrijf gratis in. 


6 Reacties

Geef een reactie
  1. Mijn ouders hadden begin jaren 80 ook een Allegro, die was dus al aan zijn tweede of derde leven bezig. Het was by far de slechtste auto die ze ooit gehad hebben. De week voordat we met vakantie zouden gaan nog even een grote beurt maar de avond van tevoren verrekte het ding om te starten. Toen was de maat vol en kochten ze hun eerste nieuwe auto, een Lada 1200S voor destijds Fl. 9999,- Super auto maar niet echt een pussymagnet.

    By the way, de andere optie dan de Allegro was destijds de Princess, weet niet of ze daar wel blij mee geworden waren.

  2. Mijn ouders kochten destijds een 1300 Allegro Estate. Kris kras door Europa gereden inclusief Otten caravan en nooit problemen mee gehad. Na drie jaar ging hij weg want ze waren de caravan zat en ruilden hem in op een T2 VW campeerbus met Westfalia inbouw.

  3. Vele jaren geleden een Austin Allegro stationwagen gekocht. Had slechts 8.100km gereden en was slechts 1 jaar oud. We hebben hem 8 jaar jaar gehad en vele onbezorgde km’s gereden. Wij vonden het toen een ruime auto mede doordat de wielen op de uiterste hoeken gepositioneerd waren. Alleen het olieverbruik. Elke week een litertje olie bij de Hema gekocht. Voor het huis een stuk dik karton voor de olie. Technisch zat de Austin niet logisch in elkaar. Ach, je wist niet beter. Nu kijken we met een glimlach terug.

  4. ook een allegro gekocht begin van de productie op 30.000km koppeling stuk en daarna niets anders dan miserie op 40.000km weg gedaan.in die tijd een ruime auto rond de 3000 euro(zonder garage kosten

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

SEAT (Ochocientos) 800

SEAT (Ochocientos) 800: Kleine Spaanse furie van Edo 

Doesgek: Een Buell voor een ton