in

… and the Art of Motorcycle Maintanance

Een slecht bereikbare accu

Online berichten maken is actueel werk. In de productie van het maandblad Auto Motor Klassiek zit veel meer rust en planning. En dat wordt nog gerelaxter zijn als online lezers zich zouden abonneren. Want het maandblad is nog steeds de kurk waar we op drijven. Het dagelijkse online nieuws kost niets. En zo’n abonnement op AMK? Dat kost bijna niets.

Al met al: na het halen van een vers stokbrood startte mijn trouwe zijspancombinatie niet meer. Ik was de accu verloren. Dat zorgde deze ochtend voor enige vertraging in de online planning.

Een stap terugdoen is goed

In dat verliezen van spullen zit voor de mild groeiende groep mensen die een stap overwegen om gewoon weer een echte motorfiets te rijden een spanningsveld. Moderne motoren zijn heel goed, vereisen nauwelijks onderhoud en er is bijna niets meer dat je er aan kunt doen zonder diagnosesoftware. En als er dan een motorfabrikant is die zegt dat zijn motor het ideale platform voor je smartphone is, dan haak ik af.

Aardig wat mensen die het motorrijden weer oppakken lopen aan tegen het feit dat moderne motorfietsen niet geven wat ze in hun nostalgie hoopten: Vrijheid. Een soort van avontuur. Dat wat je maximaal kunt betalen geen maximale pret garandeert. Klassiekers hebben een veel hogere emotionele impact. Voor jezelf als berijder. Voor glimlachende passanten. Maar het rijden op een klassieker vraagt aanzienlijk meer betrokkenheid dan het rijden op een moderne motorfiets. De mensen die dat snappen worden gelukkig. De anderen haken af en blijven hersendood.

Bij mijn klassiekers loop ik voor elke rit een keer om het ding heen

Zit alles er nog aan? Zie ik geen losse of verdwenen moeren en/of bouten? Ik kijk even bij de bedieningkabeluiteinden of ik geen rafels zie. Controleer de speling van de koppeling. De bandenspanning. Kijk ik of in elk geval het remlicht werkt. Check de verschillende vloeistofniveaus. Daarbij hebben mijn oude brommers hun servicebeurten om de 2500-3000 km. Het resultaat is dat ik bijna nooit problemen heb. Op die net verloren accu na dan. Die accu had ik recentelijk naar buiten verhuisd. In het frame van de Uralcombinatie zit zo’n batterijtje wat service-onprettig gemonteerd. Met een aan de zijspan gemonteerde accubak (balkdrager van de Praxis doormidden jassen en op breedte brengen met een stuk pvc van een vergeten broodplank) was dat probleem op een in het kader van het Russische Vrije Denken opgelost.

Alles was geconstrueerd met dingen die er nog waren. Inclusief de gebruikte rubber spanband die ooit eens op een andere motor de accu op zijn plek had gehouden. Dat ‘ooit’ had blijkbaar een uiterste datum van houdbaarheid. De rubber strip was stuk gegaan. De accu had nog even aan zijn draden gebungeld. En was ontsnapt. Ik woon in een niet zo groot dorp. Liep terug naar de vorige stop. En bij de Aldi had iemand de moeite genomen om de accu keurig op een muurtje te zetten. Prima. En dan kom je bij iets wat ook weer typisch is voor klassiekers: Het gereedschap. Met het boordgereedschap plus een stel tie wraps werd de batterij weer op zijn plek geïmproviseerd. Probleem opgelost. Voor eventjes. De afwerking komt vanmiddag wel.

Roadside repairs

Vanuit die zelfwerkzaamheidshoek is er onderweg ooit ook eens een nieuwe – of in elk geval een andere – cilinder gemonteerd. Een Bepaald soort Mercury buitenboordmotorlager bleek in het voorwiel van een oude Kawa te passen. De bougies van een Ford Taunus 12 M passen in een Liberator. Dolgedraaide cardansplines werden innig met elkaar verbonden door de zaak  met een 8 mm boor te piercen en er een bout door te steken. Maar dat zijn reparaties. Maar het zijn reparaties die gewoon onderweg zijn gedaan. Er kwam geen WW of repatriëringsdienst aan te pas. Behalve die ene keer toen de cardan aandrijving van een klassieke Guzzi deed “wat ze anders nooit doen”. Een stalen onderdeel dat gewoon stuk ging. Vertederend. Een mailtje naar TLM loste de zaak op: ze hadden zo’n stuk ijzer compleet, maar gebruikt op voorraad. Kostte zeven tientjes. Kun je niets van zeggen. De pechhulp van toen was mijn Lief. Ze trok de Guzzi en zijn schipper achter haar BX naar huis. Daar zei zei ze: “Je had je richtingaanwijzer aan!” Ik antwoordde: “je reed zo langzaam dat ik wilde inhalen”.

Maar nogmaals: Bij klassiekers is het raadzaam om voor elke rit even te kijken of alles in orde is. Nog vast zit. Nog aanwezig is.

En dat boek ‘Zen and the art of etcetera?’ Dat is onder motorrijders het meest bekende, minst gelezen boek.

En terecht.

Een slecht bereikbare accu.

Een strak plan!
Dat zie je niet aankomen. Maar is en route gewoon te repareren. Als je even een andere cilinder regelt.
Zo wil je niet onderweg zijn

Maar sommige dingen zijn echt onverwacht en terminaal.

We publiceren deze artikeltjes gratis, en willen dat natuurlijk ook blijven doen. Maar u begrijpt dat dat voor ons niet gratis is. Ondersteunt u dit initiatief en waardeert u het? Overweeg dan eens een abonnement op Auto Motor Klassiek. U helpt ons dan niet alleen de gratis initiatieven betaalbaar te houden, maar ontvangt als bonus ook nog eens elke keer een AMK in de bus. En u betaalt nog maar € 3,30 per nummer in plaats van € 4,99. Elke maand goed voor uren leesplezier.

2 Reacties

Geef een reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *