Angst en leven

Je droommotor ophalen in Den Helder. Dat is logistiek een heel gedoe. Omdat het de beste oplossing lijkt kies je er dan maar eens voor om daar de trein voor te pakken. Ik ben er een beetje huiverig voor treinen sinds onze zoon een paar jaar tussen Arnhem en Utrecht heeft gependeld. Het lijkt wat op Russische roulette spelen. Het dienstschema valt onder de wet op de kansspelen. Maar als motorrijder sta je open voor avontuur.

Op het eerste traject hoorde ik een stel jeugdigen met zwaar accent uit zonniger landen een felle discussie voeren hoe je onder de paraplu van, tot in detail omschreven, bijstandswetten en subsidies nooit zou hoeven te werken. Het was leerzaam. Ik was wat verdrietig dat ik al die mogelijkheden nu pas hoorde.

Op het stuk naar Den Helder toe deelde ik de coupé met twee koppels uit de diepste diepten van Limburg. Ze bleken op pad te zijn voor een weekend Texel. De Dames waren grijskuifduiven met blauwe spoelingen. Eén van de mannen was fors, roodwanging en voorzien van een indrukwekkende grijze walrussensnor.

Het gesprek ging over wolven in Nederland. De dames werden steeds banger. De Walrussensnor maakte kalmerende opmerkingen waar van de dames nog nerveuzer werden. Vlak voor station Den Helder was de conclusie duidelijk: de Mannen dienden voor het slapen gaan de omgeving te inspecteren, het buitenlicht aan te laten en alle deuren en ramen nadrukkelijk te sluiten. Vanwege de wolven. Vlak voor de eindbestemmig bleken de senioren het hele uitstapje te cancellen. Texel werd te gevaarlijk geacht. Vanwege de wolven. Ze zouden terug gaan naar het veilige bronsgroen van hun thuisland.

Op het adres waar ik mijn motor ging afhalen gaf de vrouw des huizes me meer informatie over de feitelijke reden waardoor haar – steeds sipper kijkende echtgenoot – zijn motor weg moest doen. Het koppel was onlangs Oma & Opa geworden. En Moeders vond motorrijden altijd al gevaarlijk. Maar als Paps zich nu dood zou rijden, dan zou hun kleinkind opa-loos opgroeien. En dat ik mijn aanwinst in jeans en zonder fluo hesje naar huis zou rijden? Of ik wel wist hoe gevaarlijk dat was? Ik meldde me er geen zorgen over te maken omdat onze zoon nog geen aanstalten lijkt te maken ons met de schat van het grootouderschap te verblijden. Opa keek somber. Oma zwaaide me uit. Op de terugweg binnendoor genoot ik van mijn nieuwe motor en dacht na over ‘nooit te hoeven werken’. Dat lijkt me leuker te klinken dan dat het is. Ach: de plannen makende kids waren nog jong. Maar die angst van de grijskuifduiven, de angst van de kakelverse grootmoeder.

Als je om je heen kijkt valt het op hoeveel mensen bang zijn. En hoe dat mechanisme door de media structureel wordt gevoed. Daar moet bijna wel een meesterplan achter zitten toch? Maar waarom? Om ons steeds beter te kunnen manipuleren? Maar hoever moet je gaan in je geloof in complot theorieën? Intussen bleek dat de Oma uit Den Helder ergens wel gelijk had met haar jeans verhaal. Ondanks het feit dat ik er een thermo onderbroek onder droeg, kreeg ik knap kouwe knieën. Of zo ze nog groter gevaren hebben bedoeld?

Ik stopte voor veel koffie en een driedubbele uitsmijter. Veel koffie is slecht. En in een driedubbele uitsmijter zit veel cholesterol. Dat is ook al gevaarlijk. Thuis aan gekomen rende onze hond kwispelend en blaffend op met af. Wammes heeft enorme witte snijtanden. Ik klopte hem op zijn kop en vroeg hem of hij ook bang voor wolven was.

Hij grijnsde en kwispelde en hief zijn poot om duidelijk te maken dat mijn nieuwe motorfiets vanaf dat moment ook bij zijn roedel hoorde. Je moet niet bang zijn. Je moet gewoon leven. Net als Wammes.