in

Vroeger – column

Vroeger

Tegenwoordig worden wij, motorrijders, nog steeds door sommige mensen als uitschot gezien. En dat terwijl we hooguit wat overmoedig kunnen zijn.

Maar dat dat ooit allemaal anders was, hoorden we tijdens het bezoek van een Echt Oude motorrijder. Hij was Harley rijder in de tijd dat je Harley reed omdat je geen geld had. In de jaren zestig kocht je een goed lopende 750 cc WL zijklepper voor bedragen van rond de honderd gulden. En hoeveel dat ook weer in euro’s is? Laat maar. Een Harley was het enige betaalbare transport voor ambitieuze leerling betonvlechters en studenten.


De harde kern Utrechtse motorscène bestond toen uit een verzameling ongeregeld onder de naam ‘Harley Club Utrecht’. Die lieden hadden een kroeg als trefpunt en een van de aardigste bezigheden was om van je nog rijdende Harley af te stappen, naar binnen te rennen en je eerste pint leeg te hebben voordat je motor stil lag. Als de zijklepper dan midden op de kasseien was blijven liggen en een verontruste automobilist de ingezeten van de kroeg daarop attendeerde, dan gingen de kroeggangers M/V allemaal naar buiten om de automobilist een pak slaag te geven. Vertederend, dat soort lokale gebruiken, toch?

Vriend Alfred droomde weg en genoot na. Inmiddels is hij ex-aannemer in ruste en zijn milde zelf geworden. Maar dat is ook anders geweest. Hij werd indertijd ooit aangehouden, verdacht van alles, maar op dat moment bovenal van het rijden onder invloed. Toen de agenten zagen wat ze nu eigenlijk aan hadden gehouden werden ze dadelijk al een stuk minder heldhaftig dan bij het aanspreken van een elfjarig meisje dat op haar fietsje vergeten was haar hand uit te steken.

Alfred had in zijn jonge jaren de uitstraling van een min of meer geslaagde kruising tussen een massieve prijsstier en een matig geïrriteerde Pitbull terriër. Als hij onder invloed van diverse geestverruimende en/of verdovende middelen was, dan overheerste de Pitbull in hem. Nu is hij milder geworden en is zijn terriëraspect bleek verdwenen.

Maar al die jaren geleden werd het pijnlijk toen de agenten Alfred om zijn papieren vroegen. Alfred bleef de twee uniformen aanstaren zonder een woord te zeggen. Hij schopte de zijstandaard van zijn Lib los en deed bedachtzaam een paar stappen richting wetshandhavers. In de late jaren zestig was het overwicht van de Nederlandse politieambtenaren ook al tamelijk gecorrodeerd. De twee agenten zagen de ontwikkelingen bezorgd tegemoet. Indachtig de toenmalige promokreet ‘De politie is je beste vriend’ hoopten ze het beste.

De nog altijd stilzwijgende Alfred had blijkbaar een andere politiekreet in gedachten. De Nederlandse burger werd indertijd tot oplettendheid en participatie gemaand met de kreet “Die pet past u ook”. Alfred keek een agent strak aan en sprak: “Hij past je wel, maar staat je helemaal niet”.

Vervolgens pakte de stevig onder invloed van drank en drugs zijnde biker de pet van de agent en wierp die in de Singel. Vervolgens keek hij de politieman vermanend aan, riep: “Zoek!” en smeet hem zijn pet achterna, het water in. In praktijk was dat pas het begin van het verhaal over een situatie die daarna stevig uit de hand liep en het is zeker geen aansporing om onder invloed van de meest inspirerende chemicaliën tot niet doordachte acties over te gaan. Later ging het trouwens nog eens mis. Er stond een ambulance bij een huis met een open voordeur. Dat was toen nog een Chevrolet bus met een dikke V8. De vraag rees hoe zo’n ding zou rijden. De sleutels zaten nog in het contactslot. En binnen de kortste keren reden de twee ondernemende jongelui in hun ambulance naar hun stamkroeg. De achtergebleven motoren haalden ze later op. De ambulance werd ergens in zicht achtergelaten. Met de sleutels er nog steeds in.

Maar de hele situatie had indertijd iets comedy-achtigs. Mogelijk was dat voor de twee ambulancebroeders en hun klant wat minder. Maar toch “LACHUH!! met zo’n Chevy!”

Alfred haalde de herinneringen met een milde glimlach op. Hij had alles ook maar achteraf gehoord nadat hij de cel, waar hij zich over zijn blauwe plekken en kneuzingen had verbaasd had, had mogen verlaten.

Alfred rijdt intussen weer motorfiets. En heeft een recente Harley en een heel nette Flathead. (“Dat ding heeft feitelijk geen remmen.”) Plus een Suzuki T 500 uit 1971. Dat was de motor die hij in zijn studententijd graag had willen hebben. Maar toen was zo’n machine te duur voor hem.

Vroeger was niet alles beter

Sommige dingen waren toen zelfs heel onoverzichtelijk. Wel grappig: Veel van de mannen uit die jaren – de tijd heeft er wel een paar geoogst, het zijn intussen allemaal 65+ ers die niet allemaal even voorzichtig met hun body omgegaan zijn – gaan nog steeds met elkaar om. En ze rijden allemaal nog Harley en genieten van hun herinneringen. Mooi toch?

Vroeger

7 Comments

Leave a Reply
  1. Mooi spul! En de nieuwere versies hebben andere frames, motoren etc., soms met dubbele ontsteking; rijdt super, èn, heel zuinig. Met 100 pk.,( getuned v.a. 94 ), zi’n 1 ; 22,5 , met E5 natuurlijk.
    Mooi stuk iig D0lf !

  2. ja. Harley (trap je dood) was altijd ruig om te zien. Maar als mijn vriend en ik naar Engeland/ Frankrijk of in de week-ends naar Luxemburg reden voor enige pintjes was lijden (rijden) n last. De electraglide tufte met ruim 90 over de snelwegen (gaap gaap) en af en toe kon ik het niet weerstaan om mijn BMW de sporen te geven en enkele kilometers verder met een sigaretje te wachten totdat meneer er ook was 🙂 🙂 . Maar ja op de plaats van bestemming was de Harley het onderwerp van gesprek

  3. Toch zeggen ook die oudjes van toen dat het nu anders is. Van de +- 3000 Harley’s die eind jaren 60 in Nederland rond reden kende je bijna de helft van de mensen die er op reden. Nu is het gewoon een motor voor de mesten. En ook al rijden veel van die oude knarren nog steeds op zo’n Amerikaan, er zijn heel veel Harley rijders die ik nog nooit gezien heb. Maar als je bij een VRO cursus met de club, als oudste van de groep te horen krijgt van de instructeur dat je best wel met je Harley kunt rijden, zeg je gewoon: Dat mag ook wel na meer als 50 jaar op zo’n ding.

  4. beste Dolf ik wil hier even met mijn navolgende belevenis op reageren wat Harley betreft,
    tot 1985 had ik het niet zo met Harley, daar kwam tijdens mijn tijd bij Honda opeens verandering in, was toen met mijn vrouw op pad met een nieuwe Honda VT1100C2 in de buurt van Den Bosch, toen we achter een lekke band opliepen, oorzaak was een haaks binnenbandventiel van een vrachtwagen? wat ik uit de buitenband trok, mijn vrouw had zich door het verschrikt af te stappen ook nog met haar rechter kuit (door de Jeans!) aan de uitlaat verbrandt, ja en daar sta je dan, nog geen mobiel etc. en geen auto- of motorrijder stopte, om hulp aan te bieden! Opeens zagen en hoorden we een tegenkomende Harley rijder aankomen, die onmiddelijk stopte en direkt zijn hulp aanbood met: “mag ik uw vrouw meenemen naar het wegrestaurant verder op, waar ik de Wegenwacht zal oproepen om uw te komen helpen?” Dat was het moment, wat alles veranderde en (de goede) Harley rijders bij ons niet meer stuk kunnen! Alles kwam verder goed, we zijn toen doorgereden naar een Hongaarse vriend van ons in Buurmalsen, die een “speciale” spray voor de wond van mijn lief had, waardoor er tot heden niets meer van te zien is!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

The maximum upload file size: 8 MB. You can upload: image. Links to YouTube, Facebook, Twitter and other services inserted in the comment text will be automatically embedded. Drop files here

Nu in de winkel

Bekijk de 40 pagina's tellende preview via deze link of een klik op de omslag.

Het oktobernummer, met daarin:

  • Citroën CX 25 Prestige Turbo 2
  • Framebouw in nederland
  • Friese Firebird liefhebbers
  • Lancia Fulvia
  • Toyota Corona RT40
  • BMW R90S
  • Classic Days Düsseldorf
  • Dubbel gebruikte typeaanduidingen- Deel XVIII
omslag 10 2022 300

Het perfecte leesvoer voor een avondje of meer ongestoord weg te dromen. Hij ligt nu in de winkels. Een abonnement is natuurlijk beter, want dan mist u geen nummer meer en u bent nog eens € 27 goedkoper uit ook. Niet verkeerd in deze dure tijden.

Frogeye

Austin-Healey Frogeye Sprite

Citroën BX GTI uit 1990 van Bram. Een uitzonderlijk exemplaar.

Citroën BX GTI uit 1990 van Bram. Een uitzonderlijk exemplaar.