in

Vreemde ontmoetingen op klassieke motoren

Fietsers zijn een soort plaag. Natuurlijk zijn er de weekendse ‘mamils’: de ‘Middle Aged Men In Lycra’. Dat is een soort sneue Bifi look. Ze hebben de neiging zich groepsgewijs en terroristisch te gedragen. Onderweg naar Zeeland kwam er zo’n ploeg wijd uitwaaierend een bocht door. De Grote Leidsman maakte ‘Weg! Weg!’ gebaren naar ons op onze twee brave klassiekers.

Als jij en je reisgezel goed op elkaar zijn ingespeeld, dan hoef je niet te overleggen. We besloten unaniem op onze rechtmatige weghelft te blijven. De wielrenners moesten aardig bijsturen om een botsing te vermijden. Ze passeerden ons scheldend in de ranzige geur van zweet en oud testosteron. De laatste spoog naar ons.

In alle rustige bezinning dachten we: “Dat had hij nu niet moeten doen”. We keerden om en zetten de achtervolging in. Klassieke motoren zijn doorgaans sneller dan iets te dikke mannen op dure fietsen en hebben geen richtingaanwijzers. Ter hoogte van de Grote Leider gaven we correct aan dat we na het inhalen van het peloton weer naar rechts wilden. Hij werd daarbij in zijn gezicht geraakt. We reden nog een paar honderd meter door, zetten de brommers aan de kant en gingen op de weg staan. Het peloton kwam tot stilstand. Twijfelde. Schold vanuit de verte en keerde om.

Wij deden dat ook, want we wilden de trip gewoon vervolgen

Om voorkomen dat er nog meer gespogen zou worden passeerden we de massa overgewicht met ruime afstand en claxonerend in de zekerheid dat de midlifelosers thuis in elk geval wat te vertellen zouden hebben. Dat klinkt als leeftijdsdiscriminatie. Maar is het niet. Want ook jeugdige fietsers kunnen hoogst irritant zijn.

Op de doorgaande weg reed een hele kudde scholieren – oh nee: vanaf de kinderopvang af heten de kids tegenwoordig ‘studenten’. Ze namen de breedste aan de fietsstrook plus de rijbaan in beslag. Ik gaf een waarschuwend claxonsignaal. Dat werd opgemerkt. Een set dubbele FIAMMS is nogal luidkeels. De reactie op mijn vriendelijke waarschuwing bewees hoe soepel de vingers van de hedendaagse jeugd zijn. De hand die me een middelvinger gaf hield een smartphone vast. Als ik in een auto had gezeten, dan was het me niet gelukt. Maar op de motor heb je meer armslag. Tijdens het voorbijrijden gaf ik de puber een opvoedkundige tik tegen zijn hand. Hij liet zijn telefoon vallen en maakte een rare slinger. Hij bleef gelukkig overeind. Maar zijn telefoon schoof onder de wielen van een tegemoetkomende auto. Dat moet een leermomentje zijn geweest. Ik stuurde een ingezonden stukje naar het lokale huis aan huis blad waarin ik de ouders van het jong voor een gesprek uitnodigde. Nooit meer wat van gehoord.

Natuurlijk zijn niet alleen fietsers verrassende verkeersdeelnemers. Vrij recent las ik een artikel ‘oudere automobilisten in gevaar’. Uit eigen ervaring zou ik daar van maken: ‘Oudere automobilisten, een gevaar’. Gelukkig zijn ze vaak van verre te herkennen aan hun auto’s, weggedag of de aanwezigheid van petten of hoeden in de auto plus een dame met blauwspoeling in het grijze haar op de bijrijdersplaats.

Wij motorrijders zouden gevaarlijk zijn en ons liederlijk overgeven aan een dom en gevaarlijk tijdverdrijf

En natuurlijk zijn er ook motorrijders die daas en dom bezig zijn. Zo werd ik op de A2 ingehaald door twee motorrijders. Met mijn gangbare rijsnelheid ben ik daaraan gewend. Maar deze twee kwamen me voorbij terwijl ze op hun respectievelijke achterwielen reden. Wel knap gedaan trouwens.

Dat zijn een paar voorbeelden waar je niet blij van wordt

Gelukkig is het zo dat er ook nog veel mensen zijn die zich in het verkeer wel prettig gedragen. Maar het is net als met alle dingen: Een hinderlijke ervaring blijft langer hangen dan een handvol neutrale idems. En dan zijn er voor ons klassieke motorrijders altijd nog veel medelanders die ons vertederd nakijken of aanspreken. Dat zijn de leuke ontmoetingen. En die vergeet je ook niet. Zo had ik vanochtend een prettig gesprek met een oudere heer. Hij had ook motor gereden. En droomde weg over de ritten uit zijn jeugd. Mooi toch?

Meer columns via deze link.

Meer artikelen over klassieke motoren via deze link.

We publiceren deze artikeltjes gratis, en willen dat natuurlijk ook blijven doen. Maar u begrijpt dat dat voor ons niet gratis is. Ondersteunt u dit initiatief en waardeert u het? Overweeg dan eens een abonnement op Auto Motor Klassiek. U helpt ons dan niet alleen de gratis initiatieven betaalbaar te houden, maar ontvangt als bonus ook nog eens elke keer een AMK in de bus. En u betaalt nog maar € 3,30 per nummer in plaats van € 4,99. Elke maand goed voor uren leesplezier.

6 Reacties

Geef een reactie
  1. Zelf ook een keer aan de hand gehad.
    Doorgaande weg waar veel vrachtwagens, auto’s met aanhanger etc rijden, de aanrijdroute naar de veiling te Aalsmeer, rijd er een mountainbiker op de weg.
    Ik passeer deze man, en toeter om duidelijk te maken dat hij toch beter op het naastgelegen fietspad kan rijden.

    Bij het stoplicht is hij inmiddels naar het fietserslicht gegaan, en gaat me bij rood licht staan uitfoeteren dat het een aard heeft.
    In 2 stapen was ik bij hem, maar zijn clipons hadden langer nodig.
    Even een babbeltje gehad, Hij was sporter . . . . . .
    Zoek een sportpark ofzo op, moet ik ook als ik wil motor-of autosporten.

    Zelden een fietser zo zien schrikken toen ik uitstapte . . ..

  2. Een groep wegversperrende fietsers die ik op de motor van achter nader, heb ik weleens getrakteerd op even de koppeling in en luid piepend slippend achterwiel..
    Niet netjes, ik weet het, en zéker niet veilig danwel pedagogisch, maar het effect als wegschietende kakkerlakken was er niet minder om..
    Hopelijk leert men ervan dat onze planeet “Aarde” heet en niet “Ikke”.

    Leven en laten leven, en af en toe wat meer geven dan nemen…daar wordt je als mens niet slechter van.

  3. Op zichzelf een leuk en onderhoudend artikel. Maar laat het met de ‘opvoedkundige tikjes’ niet uit de hand lopen, Dolf. ‘Oud testosteron’ kan zich gedragen zoals het coronavirus: je kunt het verkrijgen zonder het zelf te weten.

    • Ik had gelukkig mijn handschoenen aan! Maar ik geloof in communiceren op ‘hetzelfde niveau’plus in geval van ernstige hinder de toevoeging van een aanvullend leermoment. Dat werkt trouwens ook erg goed bij honden met gedragsproblemen. Ik heb ooit een terrier gebeten!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *