in

Therapeutisch motorrijden… Tijd genoeg…

Mijn vriend Henk is, in de kwart eeuw dat hij in zijn vakgebied meedraait, opgeklommen tot beheerder van dure dingen. Zijn motorpassie was daardoor gecondenseerd tot woonwerkverkeer. Maar hij reed in elk geval dagelijks. Het bedrijf waar hij werkte floreert. Die geur van succes kwam in de gretige neusgaten van een Amerikaanse investeringsclub. Die kocht de tent. Het directe gevolg daarvan was een ‘shake out’. De Amerikanen vonden dat veel mensen er al zolang werkten dat ze ingeslapen- of gecorrumpeerd moesten zijn. Dat is een andere manier om te zeggen: “Die ouwe dure zakken moeten eruit”. Het was tijd voor ‘verandermanagement’, voor vers bloed.

Nieuwe bezems vegen schoon

De nieuwe directie- en bestuurstypes werden gekozen uit lieden M/V, die hebzucht soepel combineerden met ambitie, echte neo liberalen dus. Henk werd bij de Nieuwe Bovenbaas (/V) geroepen die het vleselijke bewijs bleek dat drie emancipatiegolven ook het slechtste bij vrouwen naar boven kunnen brengen. De boodschap was: “U werkt hier al zolang en op zo’n positie dat er domweg belangenverstrengeling opgetreden moet zijn. Daarom wordt u per direct uit uw functie ontheven. U hoort van onze juridische dienst. Uw interim plaatsvervanger zal contact met u opnemen. U kunt gaan.”

We publiceren deze artikeltjes gratis, en willen dat natuurlijk ook blijven doen. Maar u begrijpt dat dat voor ons niet gratis is. Ondersteunt u dit initiatief en waardeert u het? Overweeg dan eens een abonnement op Auto Motor Klassiek. U helpt ons dan niet alleen de gratis initiatieven betaalbaar te houden, maar ontvangt als bonus ook nog eens elke keer een AMK in de bus. En u betaalt nog maar € 3,30 per nummer in plaats van € 4,99. Elke maand goed voor uren leesplezier.

‘Kaltgestellt’ dus

Er hebben mensen voor minder een infarct gekregen of doodslag begaan. De BMW die Henk net had aangeschaft draaide therapeutische overuren. Het sleutelen aan zijn andere BMW waar hij zich al jaren op had verheugd bleek in de actuele stresskaders minder leuk dan hij had gehoopt. Zijn sleutelproject leek hem met zijn achterlicht meewarig aan te kijken. Henk had de rust niet om te beginnen. En zo gaf het beginnen hem geen rust.

Henk schakelde zijn eigen jurist in en veranderde van een toegewijd personeelslid in een cynicus die er heilig van overtuigd was dat een mens nog beter ongeneeslijke Coronagerelateerde ebola dan management kon hebben. Aan de positieve kant meldde hij in maand drie van de strijd en een hoop therapeutische kilometers: “Motorrijden is niet levensgevaarlijk. Motorrijden heeft mijn leven gered.”

Alles is heel tijdelijk

Omdat het zakenleven sinds het onverhoopt uit de Siberische permafrost ontdooien van de eerste manager alleen maar dynamischer is geworden werd de Eindbaas in het traject weggesaneerd en was de Bovenbaas/V haar rugdekking kwijt. Ze verviel in karikaturaal vrouwengedrag 1.0 en versterkte de aanvallen op basis van emotionaliteiten die ze daadkrachtig inzette als feiten.

Dat was koren op de molen van de advocaat van Henk

Henk’s leidinggevende panikeerde en nam – voor het eerst sinds het ‘Kalt Stellen’ – van Henk contact op met met de geschrapte werknemer. Hij zei dat Henk weer aan het werk mocht omdat er ‘vooralsnog geen misdaden in zijn bewindvoering waren gevonden’.

Intussen had Henks BMW er +15.000 kilometer bij op de teller en was hij, door ervaring assertief geworden, zijn eigen strijd aangegaan. Zijn nieuwe Blauw/Witte bleek niet pekelbestendig en de suggestie van de serviceafdeling dat hij zijn ros natuurlijk wel na elke winterse rit met lauw water moest afspoelen, was hem niet passend in het kader van de verwachtte prijs/kwaliteitverhouding. Intussen is het lente en doet de BMW weer voorbeeldig zijn werk, maar gaat weg in verband met bewezen kwaliteitsgebrek. Henk heeft naast het restauratieproject waar hij al zolang mee bezig was een nette R100R gekocht en meldt blij: “dat is tenminste nog een echte BMW.”
En de Bovenbaas/V zit met een burn out thuis.
Ze is derhalve niet geslaagd voor haar diploma ‘shake out management’.

Vervroegd pensioen

Henks advocaat heeft een dikke claim ingediend en Henk heeft besloten dat wat de afloop ook is, hij nooit meer naar zijn werkgever terugwil. Hij gaat genieten van zijn smartengeld en schadeloosstelling. Hij gaat weer veel motorrijden voor zijn plezier. De Amerikanen willen intussen weer van de winkel af. Ze vinden Nederlanders een dom volk dat niet weet wat goed voor hun werkgevers is. En ze hebben momenteel heel andere problemen.

 

En dat is dan een happy end. Toch?

 

 

2 Comments

Leave a Reply
  1. Dank voor het mooie verhaal weer Dolf.
    Het kan gelukkig ook anders.
    Maar door deze story’s is het corona verdriet weer even op de achtergrond en daar zijn heel veel mensen blij mee.
    De groeten asn Henk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *