Siliconenpakking. Is dat wat?

Onlangs hoorden we weer eens een verhaal over een motorblok dat stuk was gelopen door siliconenpakking.

Weer een bewijs hoe verderfelijk dat produkt is. Of toch niet?

Siliconenpakkingmassa is het jongere broertje van de ouderwetse vloeibare pakking. Doorgaans was dat spul met de kleur van roest en de smeerbaarheid van draderige pindakaas.

Er zijn ook ‘vaste’ siliconenpakkingen.

Oh ja; door het gebruik van die goeie ouwe vloeibare pakking zijn er ook nogal wat motorblokken gesneuveld hoor.

Siliconenkit – zelfs de uitmuntende blauwe lockTite – en vloeibare pakking hebben namelijk twee dodelijke eigenschappen:

*Ze houden geen dikte. Als er druk op de delen wordt uitgeoefend, dan wordt de ‘pakking’ zo dun als alu folie. En als die dikte van de originele -vaste- pakking dan bedoeld was om tot een juiste montage afstand tussen onderdelen te komen… Dan gaat het mis.

*Als in Kruijf: “Je moet er niet tefeel van gebruike, maar ook niet te weinig”. Het gaat mis bij het teveel. De overbodige massa wordt dan weggedrukt, en kan oliekanalen etc verstoppen. Slordigheid van de gebruiker dus.

Maar goed gebruikt is siliconenmassa een goed pakkingmateriaal. Oh ja: Wat veel mensen vergeten is dat een siliconenmassa moet uitharden.

De gangbare droogtijd is 5 uur voor 1 mm. Voor die tijd is het erg gevoelig voor contact met olie en zo.

Een gangbare temperatuurrange binnen deze producten is -60  tot 300 graden

Daarom is blijkbaar het repareren – of noem her ‘opketsen’- van een scheur in een carterpan o.i.d.  er mee mogelijk. Daar geldt dan dat de ondergrond heftig ontvet moet zijn (remmenreiniger) en dat die eerder genoemde droogtijd in acht genomen moet worden.

Siliconenkit: prima spul wanneer het goed gebruikt wordt.