nostalgie light. En de toekomst

Het was even wennen, maar China is een belangrijk motorland geworden. Net als India trouwens. De Chinezen hebben hun komende wereldmacht gebouwd op bot kopieerwerk en pure nostalgie. Maar ze zijn definitief doorgestoten naar een ‘next level’.

Dat kopieergedrag kennen we van eerdere ‘machtovernames’. De Japanners bouwden hun monopolie – kort door de bocht – op de DKW RT 125, een paar andere Duitse modellen en de Kawasaki W1-W3-twins die wel heel erg meer dan een beetje op BSA’s leken. (Maar vanaf dag één al beter waren.) De kopiegeruchtenstroom hield op bij de Yamaha XT500, waarvan ‘De Kenners’ wisten te melden dat de Japanners de tekeningen van BSA hadden gekocht. Een kop uit een Britse test uit die tijd: The XT500 is the best bike BSA never built.

China was het land, Azië en Afrika waren de continenten van de talloze lichte motorfietsjes die dus hele continenten mobiliseerden. Blij van zin kopieerden de Chinezen Hondaatjes, Suzukietjes en Yamahaatjes uit de jaren zeventig en tachtig. Vaak kocht een bedrijf de productierechten van ‘verouderde’ Japannertjes. En een hele resem andere makers gebruikte die rechten vervolgens zonder vergoeding aan de oorspronkelijke makers.

Maar even zo goed produceerde Engeland HERSTEL: Japan HERSTEL: China dus miljoenen motorfietsjes. Eencilindertjes van zo’n 100-125 cc. De onderdelen daarvan vonden al snel hun weg naar Amerika en Europa. En hele rijen liefhebbers kochten zo’n, in het begin minder dan tweehonderd euro kostend, ‘plug-and-play’-blokje als hart voor allerlei klassieke Hondaatjes en Suzukietjes. Het originele blokje? Dat ging schoon en ingevet in de kast.

In de tussentijd hadden de Japanners ontdekt dat er in China en Afrika heel veel mogelijke klandizie zat. De Japanners (en later ook Amerikanen en Europeanen) gingen dus serieuze verbindingen aan met Chinese bedrijven. De prijzen vanuit China bleven laag, maar de Japanse fabrieken hadden nu officieel voet aan de grond. Om de acceptatie te verhogen gingen de Chinezen op inkoopspad en ze kochten de drempelverlagende namen en rechten van roemruchte schaduwen uit het verleden. AJS? Een Britse naam met Chinese motorfietsen. Benelli? Italiaans, maar Chinees eigendom. Morini? Morbidelli?

Natuurlijk is er een echte waterscheiding tussen de motoren die in oorsprong Europees waren en hun Chinese halfbroers.

Maar intussen kunnen we stellen dat de Chinese motorfabrikanten de markt en de merken van de toekomst zijn. Maar waar de Britten, in de tijd dat Honda de wereld in trok, arrogant plezier hadden over die rare Japanners met hun rare motorfietsjes, daar is de markt nu al tijden verweven met die listige Chinezen. Want merken als KTM, BMW, MV Agusta, Piaggio en SWM zijn intussen verbonden met Chinese merken. Net als Husqvarna. En heel veel Harley-spul? Dat is al lang niet meer gemaakt van Real American Steel. Sterker nog: de nieuwe, zoveelste poging van Harley om te overleven? Dat zijn lichtere motorfietsen ‘Made in India’.

Of al dat spul alleen maar oud of ooit antiek wordt? Wie het weet, mag het zeggen. Maar ik heb ooit voor tweeduizend gulden een Ducati 750 GT gekocht. En zo’n V-twin is onlangs verkocht voor 42.500 dollar… Oké, hij was wat glimmender dan de mijne, maar toch.

En mijn eigen afhaalchineesje uit 2017? Dat kocht ik vier jaar geleden z.g.a.n. voor 1.250 euro.

AJS’en gezocht
Chinese AJS’en dus. AMK-lezer Wouter zoekt de kopers van de drie (of vier) in Nederland verkochte ‘bami-AJS’en’. Heeft u er eentje? Meld dat dan aan ons.