Modern times – column

Vrouwen en motorfietsen. Vrouwen op motorfietsen. Het blijft ergens een spanningsveld. Ooit zag ik een hard core biker boos in een exemplaar van Back Street Heroes staren. De dame die vergeten was het topje van haar bikini aan te trekken was zo over een Harley gedrapeerd dat hij de speciale carburateur op dat stuk ‘Real American Steel’ niet kon zien.

Mijn eigen Lief heeft jarenlang op de motor tussen Utrecht en Amsterdam gependeld. Dat scheelde tot zo’n twee uur reistijd per dag. Maar uit de Randstad en in de auto was het motorrijden rap voorbij. Met – voor een vrouw – heel plausibele redenen: A: Een vrouw in een motorpak ziet er niet uit. B): Een helm is een ramp voor een kapsel, en C: Een motor heeft te weinig bagageruimte voor leuke aankopen. Dat is de praktische insteek. Maar de ervaring is dat er als vrouw ook redenen zijn om wel motor te rijden. En degenen die dat doen, dat zijn de parels op de kroon. Tamelijk unieke individuen…

Ghislaine heeft dezelfde verbijsterende, flessengroene ogen als haar moeder Dieudonnée

Tot haar geluk heeft ze niets van het uiterlijk van haar vader; Ambroos, een goedmoedige, gorilla-achtige wetenschapper die een 1935’er Rudge Ulster als daily driver heeft. Ghislaine lobbiet in Brussel voor Europa en verdient daar bakken geld mee. En ze hoeft niets uit te geven, want alles is declarabel. Ze is een charmante, geboren gewetenloze intrigante. Bovendien weet Ghislaine dat ze gezien mag worden. Ze is ijdel op het exhibitionistische af.

Ze rijdt ook motor

Een getunede Ducati MHR van de eerste serie. Omdat rood de kleur van de passie is. Die Duc kocht ze BTW-loos via een aanperkende importeur, want voor export. Het apparaat weegt door de carbonspeeltjes erop niet veel en klinkt door zijn Termignoni’s als een artilleriebeschieting in een middelgrote kathedraal. De vuurrood met duurzaam groene V-twin is een soort geleid projectiel met een te kort lontje. Zijn berijdster is nog net geen Kamikazepiloot.

Op de kuip zitten een stel picto’s van mannetjes met streepjes er achter. De aanpak komt uit de Tweede Wereldoorlog, toen piloten zo kenbaar maakten hoeveel vijanden ze hadden neergehaald.

Op haar Ducati draagt ze een kangoeroelederen raceoverall waarvan iedereen denkt dat het een bodypainting is. Onder haar special painted Premier helm heeft ze haar lokken in twee vlechten. Dat heeft wat Pippi Langkous-achtigs, maar dan wel in de versie voor adults only. Of ze rijden kan? Ze is onoverwinnelijk! Ze omschrijft haar rijstijl zelf tevreden spinnend als ‘casterend’.

Ze gebruikt haar talenten allemaal wanneer ze de strijd aan gaat

Ze gaat op het circuit en in de Ardennen de confrontatie aan met de snelste supersportfietsen. En het feest begint wanneer ze haar slachtoffer heeft ingehaald. Onschuldig stralend zoals alleen Echte Heiligen of de duivel dat kunnen, vertelt ze: “En als ik dan voor hem zit ga ik turnen in de bochten. Net zolang totdat hij alleen maar naar mijnen kont kijkt en de bocht vergeet.”

Dat klinkt gruwelijk. Maar het wordt nog erger

“En wat doe je als je zo iemand dan los hebt gereden?” ”Los? Total loss zult ge bedoelen.” “Wij noemen dat trouwens ‘perte total’. Ghislaine spreekt uit berekening heel correct ABN, maar soms vergist ze zich. Expres. Om onschuldiger te lijken. Een pas geboren kind kan niet onschuldiger kijken. De blik in Ghislaines flessengroene ogen zou de duivel nog vertederen.

“Awel, dan ga ik naar d’n Dieter. Dan vraag ik hem nog een streepke achter het ventske op mijn carénage te airbrushen.” ‘Carénage’ is Hoog Vlaams voor ‘kuip’. Dat komt natuurlijk weer door haar werk in Brussel. Of het wat wordt met Europa? Dat weet ik niet. Maar Ghislaine redt zichzelf voortreffelijk. Motorrijders M/V zijn immers survivors?

Hier lees je meer columns

Hier lees je meer over klassieke motoren