Column

Midlifecrisis: Een ontmoeting onderweg

By  | 

Wij, wij zijn een motorclub van een man of drie. Het gaat goed met onze club. Bij de ‘Ride Outs’ zitten we minimaal op een opkomstpercentage van meer dan 65%. We maken onze trips op onregelmatige tijden en ze zijn verregaand ongeplanned. Met een vaag beeld van onze omgeving is de insteek meestal iets van “Laten we vandaag eens die kant op gaan”.

Als je daarbij koerst op gegist bestek en snelwegen mijdt als de pest, dan ben je zomaar een lang weekend aan het rondlummelen. De trip naar  Raalte, waar het AMM, het Amerikaanse Motor Museum’. is duurt zo al gauw een halve dag. Dat is dan een gemiddelde snelheid van zo’n 25 kilometer per uur, maar we reden dan binnendoor via de smalste weggetjes en voor de rest was het ook prima terrassenweer. ’s Avonds waren we na wat navragen op een camping beland waar een soort slaaphutten verhuurd werden. Een handig idee. Het restaurant op de camping serveerde zomaar goed eten en een tamelijk lokaal bier. Niet slecht. In de vallende schemering zaten we voor onze hut, staken nog een glas op en dronken een sigaar… Zo’n avond was het.

Er kwamen twee mensen voorbij. Een moeder met een dochter van naar schatting – hoe moeilijk dat tegenwoordig ook is – van een jaar of 12-14. De dochter keek ons nadenkend aan en vroeg of wij bikers waren of dat wij ook midlifecrisis rijders waren. We zijn aardig op elkaar ingespeeld. De antwoorden waren dus respectievelijk: “Nee, want we zijn bang voor tattoos”, “Nee, want we hebben alleen dingen gedaan waar we wel spijt van hebben” en “Ben je gewoon nieuwsgierig of ga je een boek schrijven?”

De moeder reageerde wat afhouderig, maar dochterlief ging de discussie aan: “Mijn vader kreeg een midlifecrisis. Hij ging toen heel erg glimmende Harley-Davidson rijden en kreeg een veel te jonge vriendin.” Mijn kameraad vroeg  “Erbij of in plaats van?”  Het meisje zette zich op de punt van onze campingtafel en bekeek ons onderzoekend. “In plaats van natuurlijk. Een relatie met zijn drietjes werkt toch niet?” We zijn wat ouder. We hebben gezien dat het geprobeerd werd. Maar we moesten haar gelijk geven.

Omdat wij intussen ook mannen van een zekere leeftijd, maar dan wel van de goede soort zijn, verloor het gesprek al snel zijn scherpe kantjes. Moeder Anouk bleek haar leed wel verwerkt te hebben. Dochter Karin- ze was overigens twaalf-  bleek slim en kon voor haar leeftijd prima relativeren. Moeder en dochter waren in een tentje op een kwaliteitsweekend en Karins gevatte opmerking was eerder gewoon puberaal nieuwsgierig geweest dan dat hij van Onverwerkt Leed getuigde.

De dames waren prettig gezelschap en het overtuigende bewijs van de overeenkomst tussen klassieke motorfietsen en vrouwen: Als je ze maar met aandacht en respect behandelt, dan heb je altijd schik. Het werd gewoon een prettig gesprek daar in de schemering. En met de onbevangenheid van vreemdelingen die weten dat ze elkaar maar één keer zien en daarna nooit meer ging dat gesprek op een rustige manier best de diepte in.

Volgens cynici is communicatie met vrouwen een kwestie van praten en luisteren. De vrouwen praten. De mannen luisteren. Bij ons ging het gesprek die avond over de generaties en de sexen heen. De dames hadden wijn en vruchtensap bij zich. Wij een litertje goedkope whiskas. Met ons ouwe buckknife sneden we plakken droge worst. Anouk en Karin hadden chips bij zich. Prima. Toen het laat genoeg was bedankten we elkaar en gingen we naar onze respectievelijke mandjes.

De volgende ochtend zagen we elkaar weer in het campingrestaurant bij het ontbijt. Een half uurtje daarna werden we uitgezwaaid. In stilte dachten we wat een sukkel iemand moet zijn om zo’n koppel te verlaten voor een nieuwe motorfiets en een jongere vrouw.

Nou ja, dat hij een motor wilde hebben, dat konden we nog wel begrijpen…

 

 

Dolf Peeters, huurwoordenaar, automotive journalist, lid van de Heeren van Arnhem

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

X
X