in

Je wordt ouder Papa…

We zaten met een losse interpretatie van de Amsterdamse 1,5 te kletsen. We waren niet met zijn vijfduizenden. En over ons werd niet op ministerieel niveau gemaild. En we prijsden ons gelukkig.

Lekker rustig hier

Als klassiekerrijders uit de grootste provincie van Nederland hadden we weinig last van coronakriebels concludeerden we. En even over de grens wippen voor hoogwaardige alcoholvrije benzine en iets minder hoogwaardige, maar alleszins acceptabele 40% alcohol houdende drank? Dat was ook geen probleem. Maar we verbaasden ons over verhalen uit de niet klassiek rijdende kennissenkring. Op onduidelijke manier voelden die zich beperkt in hun bewegingsvrijheid. We concludeerden dat de coronakriebels zich voornamelijk via de media en tussen de oren verspreidde.

We mijmerden over ons motorverleden en onze gezondheid. Toen we begonnen met rijden was de wereld jong en onschuldig. We reden veel. We feestten veel. En het meest voorkomende gezondheidsprobleem? Dat was een kater. Maar met zo’n huisdier tussen je oren en een wat protesterende maag klauterde je de volgende ochtend op de motor. En na twee uur rijden was je weer fris.

Angst is voor moeders

De angst voor enge dingen heerste toen voornamelijk bij onze moeders. Maar wij waren jonge goden en derhalve onsterfelijk. Daarom kon het ook helemaal geen kwaad dat we dronken en rookten. Tenminste meestal niet. Een vriendje rookte vrij systematisch tapse sigaretten. Daar werd hij doorgaans kalm, maar soms manisch van. Wij accepteerden dat zoals hij het zelf accepteerde. Het werd pas pijnlijk toen hij ter hoogte van Nederhorst den Berg auto’s voor kangoeroes begon aan te zien. Hij bleek een hekel aan kangoeroes te hebben en besloot geërgerd zo’n beest dood te rijden. De VW bus was niet manisch en bleef gewoon denken dat hij VW bus was. Een studentenvriend met een chique dubbele naam deed aan comazuipen 1.0. Toen hij in zijn studentenkamertje bijkwam hadden de ratten aan zijn ene voet gevreten. De andere laars had hij niet uitgekregen.

Burgerlijke braafheid en ongenoegen

Een paar jaar gelden poste ik een verhaaltje over het feit dat motorrijden nu eenmaal enig risico inhoudt en dat ik me daarom niet bezwaard voelde om in jeans en een T-shirt te rijden. Dat berichtje werd opgepikt op een of andere motorsite. En ik werd van alle kanten verdoemd. Ik zou in mijn eentje verantwoordelijk zijn voor de hoge ziektekosten verzekeringen, als ‘influencer’ een slecht voorbeeld geven. Nooit geweten dat ik een ‘influencer’ zou zijn. Ik geef geen raad, ik ben naar ik hoop niemands voorbeeld, ik heb nergens weet van of gelijk in. Ik rommel maar wat aan. En daar schrijf ik soms wat over. Er zaten blijkbaar meer motorrijders achter toetsenborden dan op de motor. Het was dan ook wel tamelijk warm. Dus misschien hadden ze gelijk.

Gelukkig zijn er ook nog vrije geesten. Want ergens in dit jaar gebeurde hetzelfde met een berichtje waarin ik meldde dat het rondblaffen op ongedempte twee, drie of viercilinders intussen knap asociaal vond. Mensen wensten me dood, meldden dapper vanachter de vettige toetsen dat ze me op mijn bek wilden meppen en vonden dat ik een kleinburgerlijke lul was. Klaar voor een rollator en een begrafenis in een ondiep graf was.

Het is allemaal niet zo moeilijk

En dat was dan als motorrijders onder elkaar. Maar in de tussentijd zaten we in een garage te kletsen. Ongecompliceerde muppets met een gedeelde passie. Er stond een motorfiets op de brug. We hadden een pilsje in de hand of bij de hand. Ons grootste probleem? Mijn nieuwe daily driver, een Moto Guzzi V65, had nukken. Carburatieproblemen. Al sleutelend concludeerden we tevreden dat de Italianen bij de bouw van de kleine Guzzi’s volkomen onzinnige dingen hadden bedacht. Maar waarom zou het verwisselen van een luchtfilter geen drie uur mogen duren? De trotse eigenaar van een perfecte Yamaha TX glunderde over zoveel Italiaans onbenul.

Een gouden tip

De gouden tip kwam overigens later van een andere grote denker: de kleine Guzzi’s hebben een deelbaar frame. Als je de zaak losschroeft, dan kun je de bovenste verdieping eraf tillen en staan achterwiel, transmissie en blok keurig op de minibrug. En dan kan je overal prima bij. Het punten stellen bij een Ural is trouwens ook van bijna Italiaanse allure. Het gaat het makkelijkste als je het voorwiel, voorspatbord en de voorvork verwijdert. Er is een hoop leed in motorland. Denken we.

Lees meer over klassieke motoren via deze link en meer columns kun je vinden de andere link.

We publiceren deze artikeltjes gratis, en willen dat natuurlijk ook blijven doen. Maar u begrijpt dat dat voor ons niet gratis is. Ondersteunt u dit initiatief en waardeert u het? Overweeg dan eens een abonnement op Auto Motor Klassiek. U helpt ons dan niet alleen de gratis initiatieven betaalbaar te houden, maar ontvangt als bonus ook nog eens elke keer een AMK in de bus. En u betaalt nog maar € 3,30 per nummer in plaats van € 4,99. Elke maand goed voor uren leesplezier.

3 Reacties

Geef een reactie
  1. Er zijn óntzettend veel toetsenbordridders, die maar wát graag hun mening (lees; gal) spuwen over anderen..
    Want net als neuspeuteren in je vierwieler tijdens het wachten op een verkeerslicht, is vanachter een beeldscherm spugen redelijk anoniem.
    In real-life zijn het de braafste huisvaderts, die hun poep scheiden van toiletpapier, anders vliegen de koolmeesjes in de PFAS-zure regen of zoiets.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *