Column

Honkvast

By  | 

Hoe verliefd ik ook ben op mijn grote Amerikaanse sleeën… er zijn toch wel wat niet-Amerikaanse auto’s waar ik een compleet zwak voor heb. Dat komt dan weer door de herinneringen die eraan vast kleven denk ik.

Door: Maria Pels

Zo reed mijn vader dus Lada. Echt. En ieder jaar een nieuwe. Ik ken alle modellen uit mijn hoofd. Ik weet zelfs nog hoe hij van binnen rook. De 2100, de 2104 (een heuse station) en de 2105. En ook al wilde hij altijd een ‘nachtblauwe’, hij kwam altijd thuis met de meeste maffe kleuren. “Deze is koraal rood” zei hij dan… ‘Uhu pap, volgens mij is ‘ie gewoon knaloranje… ’ De station was geloof ik donkergeel en verder hebben we nog vele varianten gehad op iets wat met beige, crème of voor gebroken wit door moest gaan. We gingen er ook echt overal mee naar toe. Vakanties naar Zuid-Frankrijk, geen probleem voor deze onverwoestbare tank op LPG.

Mijn vader was ook erg honkvast aan zijn garage. Lada-dealer Aantjes was het volgens mij. Ik weet niet meer waar hij zat. Ik weet alleen nog wel dat we voor mijn gevoel altijd een halve dag in de auto zaten… Toen bestonden autoritten nog zonder iPads, smartphones, ingebouwde tv-schermpjes en computerspelletjes en moest je daadwerkelijk jezelf vermaken tijdens een lange autorit. Kwam nog eens bij dat ik echt ongelooflijk wagenziek werd bij ieder tripje. Maakt-niet-uit-wat-voor-auto dus dat eeuwige gestop onderweg maakte de reis nog langer.

Mijn vader was echt lyrisch over het model. Ik kan me de ruitenwissers op de koplampen ook nog levendig herinneren, dat was toch wel top of the bill! Wat me ook nog bijstaat is dat hij enorm zwaar stuurde en een draaicirkel had van een jumbo-jet. Het leukste model vond ik eigenlijk de Lada Niva, maar op een of andere manier zat dat er niet in bij een gezin met 6 kinderen. Volgens mij heeft er ook ooit nog een brochure op onze keukentafel gelegen van de Lada Junior. Ik weet eigenlijk niet eens of dat wel een echte uitvoering was of een concept car. Het was een Lada met spoilers en gekleurde decals. Meer een beetje een race-auto.

Soms hadden we iets eerder een nieuwe auto. Wij woonden aan een dijk en twee keer is er een Lada van mijn vader die dijk afgereden door een automobilist die de bocht verkeerd inschatte. Ik moet je zeggen… dat geeft best een klap! Daar lag hij dan. Een koraal rood blokje ijzer onderaan de dijk. Een heel spektakel om dat weer in orde te krijgen midden in de nacht.

Begin jaren ’90 stapte hij over naar de Lada Samara. Een compleet ander model dan de normaal vierkante modellen die we hadden. Ik vond hem dan ook helemaal niet mooi! Wederom was mijn vader er erg enthousiast over. Deze had ook nog eens een open dakje! Met de Samara’s heeft hij alleen maar problemen gehad. Ik meen me te herinneren dat het iets was met olielekkages. Uiteindelijk heeft hij het opgegeven en kocht hij een Daewoo. Ik geloof dat ik dus wel met stelligheid kan zeggen dat ik de liefde voor Amerikaanse auto’s niet van mijn vader heb, maar dat het iets is wat ik zelf heb ontwikkeld.

Ach het geeft ook niet. Het was zijn ding. En ook al dacht ik er vroeger anders over, als ik nu een Lada tegenkom moet ik altijd lachen. Denkend aan toen, de ritten in die vierkante en gek gekleurde machines, hard meezingend met de muziek van de bij elkaar gespaarde cassettebandjes van de Texaco. De Lada’s uit de jaren ’80 zijn eigenlijk gewoon übercool!

7 Comments

  1. PeterO

    3 november, 2014 at 18:31

    Op een of andere manier kan ik dat ‘ieder jaar een nieuwe’ en onverwoestbaar niet met elkaar rijmen. Wel een leuk verhaal verder.

    Ik weet nog wel dat een vriend ooit een Lada te leen had en dat alles van binnen los zat. Hadden we ineens de binnenspiegel los. We hebben wel gelachen.

    • Maria

      8 november, 2014 at 23:47

      Haha Peter, dat komt omdat die van ons op een of andere reden altijd van de dijk af werden gereden. Dus ja onverwoestbaar… met een maar. En ik denk dat mijn vader het gewoon leuk vond om regelmatig een nieuwe auto te hebben.

      • PeterO

        16 november, 2014 at 19:55

        Zo had een andere vriend een stokoude Suzuki Alto. Hij kocht nooit auto’s die duurder zijn dan 1000 euro en was grôôs op z’n ‘power alto’. Helaas gingen enkele tripels en bochtige Zuid-Bevelandse dijken niet zo goed samen.

  2. Rico

    3 november, 2014 at 10:28

    Ik heb er vorig jaar eentje voor de lol gekocht. Een echte 1200 station, ’t rammelt aan alle kanten en ’t is ouderwets werken in die auto maar heel leuk.

  3. Gerrit Regts

    3 november, 2014 at 10:28

    Ik heb er 3 gehad. Eerst een 1200, daarna een 1600 op LPG. Beide in oranje/rood en daarna een groen Niva op LPG. Veel plezier mee gehad. Reed wel 1 op 5, maar het gas kostte toen nog 50 cent. (in de guldentijd)

  4. Peter

    2 november, 2014 at 16:20

    Leuk stukje Maria.
    Ik denk dat er in elke familie ergens wel een Lada heeft rondgereden,
    mijn oom had een okergele 1200 station.
    Toen ik pas aan het werk was (tig jaar geleden) reden we met een
    witte 2107 (die met de verchroomde grill,jaja 🙂 de bouwplaatsen af.
    Geweldige wagen was dat.
    Groetjes,Peter

  5. Anton Maass

    2 november, 2014 at 14:24

    Ik kan me in het bovenstaande helemaal vinden.Heb namelijk (vroeger) zelf ook een Lada gehad ,een 2105 in leverkleur.Vond het zelf een geweldige bak en stuurde dan ook overal naartoe waar de meisjes en de muziek waren. De wagen was (bijna) niet stuk te krijgen maar helaas lukte het mij wel.Werd toen totallos ingeleverd bij de sloperij.
    Maar de herinnering blijft….
    Gr, Anton.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

X
X