Het eind van het seizoen?

Daar sta je dan. Op een schitterende herfstdag. De garagedeur staat open. De tuindeur niet, want anders gaat onze ex-zwerfhond op excursie. Lola is ex-Roemeens en in al haar trauma’s net zo behandelingsgevoelig als een klassieke motorfiets. Alleen raken ouwe motorfietsen niet zo snel in blinde paniek.

In de garage staat de ’76-er V7 op de brug. De nieuwe uitlaatdempers die Jan Robers leverde zijn geen NOS, maar in tegenstelling tot veel naslag- of aftermarketspul passen ze perfect. De investering kwam uit nadat mijn Moto Guzzi V65 door Albert Venema uit Drempt was gekocht onder het motto: “Dat ding moet gewoon een keer uit je schuur.” De originele dempers die onder de brave 700 zaten, waren zeker nog bruikbaar, maar hadden mij iets te veel patina. Misschien kan ik er iemand anders nog blij mee maken. Maar voorlopig liggen ze op de krat met Ural-/Dnepr-/Chang-onderdelen. De Guzzi is met meer dan een halve eeuw authentiek patina, de net gespoten tank en de nieuwe dempers nu voor mij een voorbeeld van imperfecte schoonheid.

Het voorwiel van de V7 vraagt nog even aandacht. Het tikkende geluid bij het draaien was duidelijk geen lagerschade; het verdween bij het lossen van de asmoer. Bij het verder aandraaien van de moer werd het tikken harder. Het klinkt alsof er ergens iets te dicht op elkaar zit. Aan de ‘dekselkant’ zal het niet liggen. Dan moet het dus aan de remtrommelkant zijn, waar het geluid vandaan komt. Ik ga het eens proberen met een vulring…

Als dat probleem opgelost is, kan de Guzzi van de brug en mag de Ural/Dnepr/Chang er weer op. Er moet een andere bovenste motorsteun gemaakt worden en dan kan de Grote Uitdaging beginnen. Ooit als 12V IMZ/Ural geboren, is de bedrading omgebouwd naar een (nog meer) vereenvoudigde versie van een 6V/KMZ-versie 1.0. Dat moet dus terug naar een 12V-systeem met extra touwtjes voor de startmotor, waar het allemaal om begonnen is. Dat wordt balanceren op de toppen van mijn kunnen.

De montage van het Chang-blok in combinatie met mijn eigen rugklachten viel, na wat preventief denkwerk, erg mee. Met een dubbel A-frame plus dwarsbak (een ex-kinderschommelframe), mijn E-takeltje en vier kriks (à 1 tot 2 euro bij de lokale kringloopwinkels) werd de platte twin volkomen gewichtsloos in het frame geboetseerd nadat de startmotor van het blok was gehaald.

Net voordat de oude boxer de brug af ging, dacht ik – het oog wil immers ook wat – de uitlaatbochten en dempers te monteren. Bij een eerder bezoek aan Genemuiden had Richard Busweiler me – helemaal voor niks – een set nieuwe Chang-uitlaatbochten meegegeven. Dat deed hij in alle eerlijkheid met de kanttekening: “Ik had een paar sets, maar durf ze eigenlijk niet te verkopen. Maar jij bent nogal van het prutsen en proberen. Dus: geluk ermee.”

Een lang verhaal kort: de bochten waren de bevestiging van alle horrorverhalen over de goedkoopste Chinese zooi. Terwijl de Chinezen intussen bewezen hebben het allemaal wél goed te kunnen maken. De linkerbocht paste niet in twee dimensies, de rechter niet in drie. Na veel wrik-, krik- en buigwerk wezen de uiteinden van de bochten treurig omlaag. Gelukkig had ik de set uit een soort steigerpijp handgebakken ‘originele’ bochten nog. Die pasten minder slecht op de Chang-koppen en liepen beter in lijn met de onderste framebuizen.

Enfin, dat project moest dus eerst even van de brug om ruimte te maken voor de Guzzi. Vanmiddag mag de Guzzi winterklaar weggezet worden en gaat het boxerproject verder.

In de tussentijd vraagt mijn 125 cc Mash – waarvan veel burgers denken dat het machientje óók klassiek is – ook een onderbreking van zijn normale verwaarlozing. Ik kocht de 2017-er voor weinig en het ding heeft me intussen veel schik opgeleverd. De ‘Black Edition’ is met lak van de Action opgekleurd. Er is intussen van alles aan veranderd, maar hij start nog steeds, ook al heeft hij een week in de regen gestaan. Het ding wordt gebruikt om sigaren te halen in het dorp en is nog niet verder dan Doetinchem gekomen. Op jaarbasis maakt hij zo 2000 – 3000 km.

De brave afhaalchinees wordt nooit een klassieker. Misschien wordt hij wel oud. Maar hij oogt prettig gedateerd en is dus blijkbaar nostalgisch vertederend voor onkundig publiek. Dus eigenlijk schiet het me net te binnen dat de Mash eerst even verse olie, een nieuw oliefilter en een verse ketting-tandwielenset krijgt. De meest enthousiaste Mash-dealer in het universum, Bonne van der Schaaf, leverde een 1 tand groter dan normaal voortandwiel. dorpsgenoot Ger Kranenberg van (GeKra) had nog een NOS MZ-ketting liggen en de Viertaktwinkel kon een passend achtertandwiel leveren.

Wat is het bezit van ouwe motorzooi toch een rijk bezit.

En als het weer nog een paar dagen goed blijft…