Genieten voor een prikkie – column

Als je in motorland wel weet hoe de hazen lopen, is het na vijftig jaar motorrijden leuk om nog verrast te worden. Ik ben inmiddels dus misschien wel bijna de trotse eigenaar van een IZH Planeta 5, een Russische eencilinder tweetakt, ongeliefd, ongewenst en heel goedkoop in aanschaf.

Zo heb ik het rondje dus gemaakt. Want vijftig jaar geleden kocht ik voor 75 gulden een Norton 99. Dat er voor dat geld geen achterwiel in zat, was geen probleem, want dat wiel was ontvoerd door de plaatselijke politie omdat er geen profiel op de band zat. Gelukkig had mijn grootmoeder twee agenten in de kost. Dat wiel werd in overleg met de agenten Van der Burg en Mulckhuyse dus geruild tegen een taart. O ja, het kenteken ontbrak ook. Dat lag nog bij een vorige eigenaar die met motorrijden was gestopt in verband met een onverwacht vaderschap. Via mijn oma’s kostgangers kwam ik aan het adres van de verbaasde pappa.

Op het moment dat een paar jaar oudere vriendjes net de financiering van respectievelijk een CB750, een T500 en een Laverda rond hadden, had ik een oude Norton. Daarmee had ik meteen de beste aanschaf gedaan in die vijftig jaar die ik net noemde. Want de lokale motorbladenverkoper, Richard Nieuwehuis (BMW R60 met Earles voorvork en in compleet E-Glass sporttenue en voorzien van luidkeelse Hoske pijpen) viel als een blok voor mijn Brit. Hij was getrouwd met een rijke vrouw en tikte 450 gulden af voor mijn Norton.

Daarna kwamen de oude Japanners. Toen ik 800 gulden betaalde voor drie Black Bombers in onderdelen, werd dat ook als geldverspilling gezien.

Op een paar uitzonderingen na heb ik altijd in de marge van het motorbestaan gezeten. Zo werd ‘oud’ ‘klassiek’, en klassiekers werden geld waard. Om die klassiekers tot in de puntjes naar originaliteit te restaureren is nooit mijn ding geweest. Perfectie maakt kwetsbaar. En de tweewielers zijn voor mij altijd motorrijwielen, geen motorstawielen geweest, met alle respect voor de mensen die ons tweewielig historisch erfgoed in nieuwstaat brachten en koesteren.

De afgelopen 25 jaar zijn Urals en Moto Guzzi’s de rode draad in mijn motorleven geweest. En een van die Guzzi’s is bij 240.000 km bij me weggegaan. De Guzzi’s die ik had (en heb) waren altijd de exemplaren die op dat moment ongeveer hun laagste prijs hadden bereikt. En mijn eerste ex-Sovjet hobbelpaarden kostten zo weinig per kilo dat alleen het rijden op een gestolen fiets goedkoper was.

En nu heb ik dus de ex-Oostbloklanden en China ontdekt als bron voor de meest verrassende en goedkope klassiekers. Met Google Translate kom je tot de meest bizarre vertalingen. Maar de mensen aldaar zijn ook van goede wil, en het kopen gaat net zo makkelijk als het transport hierheen. We verzorgen bijvoorbeeld met een paar mensen hulptransporten naar Oekraïne. En nu kan het busje op de terugweg gewoon twee motorfietsen meenemen. Dat zijn dan bijvoorbeeld Jawa’s uit de hier (nog) niet gezochte 638-640 reeks. Daar zijn er miljoenen van gemaakt en veel daarvan rijden nog steeds in de landen uit de voormalige invloedssfeer van de USSR. Nog mooier: Er zijn daar dertigers die ze uit nostalgische overwegingen restaureren. En dat doen ze heel mooi!

Wegdromen over een Egli Vincent of een 1200 cc Harley zijklepper is natuurlijk een mooi tijdverdrijf. Maar als je het geluk op een wat overzichtelijke manier zoekt, dan is het makkelijker te vinden.

En hoeveel mijn IZH over veertig jaar waard is? Dan ben ik 110 en zie ik wel wat ik ermee doe.