Sluitingsdatum meinummer -> 17 maart
Fiat 600. Zeventig jaar. Deel 1: ontwikkeling en introductie
In 2025 viert de iconische Fiat 600 haar zeventigste verjaardag. Deze compacte auto, die ooit het beeld van het naoorlogse Italië veranderde, staat symbool voor betaalbare mobiliteit, ingenieus ontwerp en slimme techniek. Het verhaal van de Fiat 600 vertellen we in twee bedrijven: de historische context en ontwikkeling van het model, gevolgd door de evolutie van de verschillende series en modelgeneraties. Vandaag leest u deel 1.
Na de Tweede Wereldoorlog stond Italië voor de grote uitdaging om het land te moderniseren en de mobiliteit van de bevolking te verbeteren. Fiat, onder leiding van Vittorio Valletta, kreeg de taak om het nieuwe republikeinse Italië op wielen te zetten. Tijdens de jaren dertig had de Topolino al gedeeltelijk aan deze behoefte voldaan, maar tegen de jaren vijftig was dit compacte autootje duidelijk verouderd. Valletta gaf ingenieur Dante Giacosa de opdracht een volledig nieuwe, kleine en betaalbare auto te ontwerpen, met behoud van betrouwbaarheid en rijplezier, maar binnen de beperkte middelen van het bedrijf.
Het project dat uiteindelijk leidde tot de Fiat 600 was niet zomaar een snelle reactie op de verouderde Topolino. De 600 (Progetto 100) was het resultaat van jarenlange studies en experimenten die teruggingen tot 1945. In die periode had Giacosa onderzoek gedaan naar vooroorlogse en internationale ontwerpen, zoals projecten met aluminium frames en voorwielaandrijving, evenals zijn ervaring met de kleine racewagens van Cisitalia. Giacosa wendde zijn ervaringen aan tijdens de ontwikkelingsfase van de nieuwe Fiat. Giacosa had ook ervaring met voorwielaandrijving, en overwoog om deze toe te passen. Maar de daarvoor benodigde aandrijfassen (met homokinetische koppelingen) zouden de auto te duur maken. Men besloot om voor achterwielaandrijving te kiezen. Qua carrosserieontwerp was men er snel uit, en de contouren van een elegante naoorlogse kleine Fiat werden zichtbaar.
Met het oog op de kosten werd besloten om de motor achterin te plaatsen. De vraag was echter, welke motor de Fiat zou moeten voortstuwen. De uiteindelijke keuze viel op een conventionele, watergekoelde viercilindermotor achterin de auto. Deze werd gekoppeld aan een vier versnellingsbak in plaats van de eerder bedachte transmissie met drie verzetten. Doordat de zwaardere versnellingsbak voor een gewichtstoename zou zorgen, besloot men om de nieuwe krachtbron zo licht mogelijk te ontwikkelen.
Dat betekende dat men geen apart inlaatspruitstuk monteerde, maar dat de inlaatkanalen in de cilinderkop werden meegenomen. Ook plaatste men de carburateur op de cilinderkop, en de koelventilator werd gemonteerd op de as van de waterpomp. Deze was met het motorblok verbonden via een arm die tegelijkertijd dienst deed als waterkanaal. De Fiat 600 was het eerste model dat deze ‘Tipo 100’ motor kreeg, en deze krachtbron vond later ook nog lang (en in aangepaste en vergrote vorm) zijn weg in de FIAT-modellen zoals de 850, 127, Panda, Uno, Cinquecento en Seicento. Pas in 2001 was het gedaan met deze illustere, draaigrage motor, die ook in de Fiat 600 al evolueerde. Verder monteerde men bladvering aan de voorzijde, een toepassing die bijvoorbeeld ook bij latere Fiat modellen werd gebruikt.
De Fiat 600 werd op 9 maart 1955 gepresenteerd in Genève. De compacte tweedelige carrosserie bood plaats aan vier personen en beschikte over achterwaarts scharnierende deuren. Het eerste model had een 633 cc motor met 21,5 pk en een topsnelheid van 95 km/u. De auto onderscheidde zich door zijn scherpe prijs, lage eigendomskosten, efficiënt brandstofverbruik en verrassend goede rijeigenschappen. Binnen enkele maanden ontstond een wachttijd van meer dan een jaar voor levering, wat het succes van het model onderstreepte. Tegelijkertijd was de auto prijstechnisch nog lang niet voor iedereen bereikbaar, en dat noopte Fiat om na te denken over een model onder de 600. We weten allemaal welke auto dat werd: de 500.
Het is aardig om te vermelden dat Fiat tijdens de Mille Miglia van dit jaar aandacht besteedde aan het zeventig jarig bestaan van de 600. Op de startlijst van de race stond een zeldzame lichtblauwe Fiat 600 uit het eerste bouwjaar 1955. Centro Storico Fiat in Turijn stelde de fraaie en zeventigjarige auto beschikbaar. De equipe in de Fiat 600 uit 1955 bestond uit Laura Confalonieri, assistent-directeur van Ruoteclassiche en Valentina Menassi, journaliste en medewerker van Il Giornale. Zij voltooiden de illustere rally in Italië. En om het jubileum van de 600 luister bij te zetten, hebben wij een aantal persfoto’s geplaatst, die het zeventigjarige wagentje opnieuw in de spotlights zetten.
Aanstaande vrijdag: deel twee. Generaties en buitenlandse productie.
Wat ik mij afvraag is had de 600 ook al de mogelijkheid om te schakelen zonder te koppelen net als bij de latere 850 als optie?
Fiat 600 , GG-13-64 Bouwjaar 1961. Mijn tweede auto, daarvoor had ik een 1960 2CV Superluxe, met aluminium bumpers. Ik werkte toen als automonteur/plaatwerker in een Citroën garage, het was er een met voorschade en als werknemer kregen wij de gelegenheid om een bod te doen en zodoende had ik hem goedkoop. Kon hem met verzamelde gebruikte onderdelen repareren en gelijk moderniseren met een moderne motorkap zoals toen vaak gedaan werd. De Fiat werd een imitatie van de Fiat Abarth van de coureur Ed Swart, alleen de kleur, want een echte Abarth zat er financieel niet in. Hij was wit met een oranje dak en de motorkap open met steunen.. DIt was in 1964, ik werd door de politie in Rotterdam, waar ik destijds woonde elke week wel een paar keer staande gehouden en moest dan de motorkap dicht doen. dat duurde natuurlijk maar een kwartiertje en da ging hij weer open. Met veel plezier in gereden als 18/19 jarige.
Met de waterpomp as als waterkanaal zullen er wel velen stomend en dampend langs de kant van de weg gestaan hebben.
De Fiat 600 heeft toen al een grote indruk op mij gemaakt, mede door het racen met de Abarth uitvoeringen. Daarom was mijn eerste auto daar op gebaseerd, een Fiat 850 uit 1967 die ik in 1970 kocht voor 2500 gulden. Hoop plezier aan gehad. Heb er zelfs nog een originele Abarth uitlaat onder gemonteerd. Het rijden naar Seedorf tussen Bremen en Hamburg, waar ik de dienstplicht vervulde van 1971 tot ’72 en ruim 300 km moest rijden vanuit de Achterhoek was altijd een groot feest. Dat kon toen nog in net iets meer dan 3 uur. Maar eind ’72 hield het op, de schokbrekers voor kwamen bij een remproef bijna dwars door de kofferdeksel (vóór). Toch stonden deze Fiats toen al bekend als handzame en betrouwbare autootjes voor mensen die van auto rijden hielden. Er waren toen weinig alternatieven. Fiat bood ik elke klasse fijne auto’s voor een betaalbare prijs. Nog steeds mag ik genieten van enkele Italiaanse klassiekers.
De 600 blijft een schatje, en ook veel mooier dan de populairdere 500
De eerste auto van mijn ouders, in 1961(?)
De ZK-27-17. Eind jaren 70 reed ik er zelf ook nog één. Toen al uit nostalgische gevoelens….
Idioot dat je je die kentekens nog kunt herinneren. Daarna: Renault Dauphine, 1963: MD-97-09.
Daarna: Ford Cortina, 1965: FU-11-60.
Kent iemand ze nog? Zou leuk zijn.
In de twee jaar tussen Dauphine en Cortina waren de dorpels der Dauphine al doorgeroest ( en het was een nieuwe in 1963)
Bedankt, Erik, erg leuk en informatief artikel!
Mijn eerste auto in 1965. Model 1958 met suicide deuren. Identiek aan de hier getoonde.
Mijn eerste auto was ook een Renault Dauphine.
Leuke auto, maar uiteindelijk roeste de achterkant door, als ik over een hobbel reed dan ging die uit zijn versnelling. Toen dat gerepareerd was ging na een jaar de voor kant er aan, doorgeroeste het rechter voorwiel stond helemaal scheef en dat was het einde.
Heerlijk in gereden en mooie auto.