Sluitingsdatum meinummer -> 17 maart
FIAT 127 (1986): Het rij- en ruimtewonder voor Paul en Simone
Bij de introductie van de FIAT 127 ontstond een ware publiciteitsstorm. Internationale autojournalisten schreven lovend over het model. Na zijn entree als “Auto van het Jaar” stegen de productiecijfers fors.
Bij Paul zal je niet snel een onvertogen woord horen over de FIAT 127 – en dat is niet zo verwonderlijk. Hij rijdt immers in de verfijnde Brasil-versie met een kilometerstand van slechts 33.000!
FIAT 147 DO BRASIL
De FIAT 127 deelt zijn koetswerk met het Braziliaanse model dat daar bekendstaat onder het typenummer 147. Binnen de FIAT-reeks was dit het vierde en laatste type. Met de aflopende motorkap en grotere achterlichten kreeg de auto een moderner uiterlijk.
De FIAT 127 heeft zich jarenlang bewezen als een van de meest geslaagde auto’s in zijn klasse. Paul kocht het exemplaar in 2011 – aanvankelijk als tweede gezinsauto. Zij (Italiaanse auto’s zijn immers vrouwelijk?) bleek betrouwbaar, zuinig en goedkoop in onderhoud.
Kleine voorgeschiedenis van de Fiat 127
Paul: “Ik had vroeger al interesse in de kleine dwergauto’s uit de jaren 50, zoals de BMW Isetta, Goggo en Messerschmitt. In die tijd droomde de jonge Europeaan van een eigen vervoermiddel. Sommigen konden zich een glimmende automobiel veroorloven, anderen moesten het doen met een brommer, scooter of motor. Ik denk dat daar mijn belangstelling voor de aparte modellen van FIAT is ontstaan.
Ik kocht een FIAT 500 uit 1974 die ik heb aangepast met wat bredere banden en een licht opgevoerde motor. Daarnaast kocht ik een FIAT 126 die ik origineel heb gehouden. Dat was in de jaren 80 en 90 – de toptijd voor de tweecilindermotoren. Na enkele auto’s met driecilindermotoren kwam uiteindelijk de eerste viercilinder in beeld: de FIAT 127.”
Fiat 127 Uit het straatbeeld verdwenen
Paul: “Bij aankoop was mijn FIAT 127 al 25 jaar oud, en vrijwel uit het straatbeeld verdwenen. De massa-auto’s van toen waren natuurlijk de VW Kever en de 2CV – de Lelijke Eend. Na een technische beurt bleek de 127 probleemloos te rijden en goed mee te komen in het verkeer.
Het enige echte probleem ontstond jaren later: een kapotte voorruit. Nieuwe ruiten waren niet meer te koop, en er was geen 127-club meer. Maar toeval of geluk – ik vond een ruit bij twee broers die allebei een 127 bezaten, inclusief reserveonderdelen. Over geluk gesproken!”
De Fiat 127 is een Fijne vierzitter
Paul: “Het is een kleine, maar uiterst fijne vierzitter. Compact van buiten, uitzonderlijk ruim van binnen. Het interieur is elegant en het afwerkingsniveau hoog. Onze 38 jaar oude hobbyauto wordt alleen ingezet op zomerse dagen, en slaapt normaal gesproken in de garage onder een dekentje.
We bezoeken evenementen waar we veel reacties krijgen. Als ik samen met mijn vrouw Simone op pad ben, voelt het interieur nog steeds weldadig en behaaglijk aan. De fraai beklede stoelen geven veel steun en zitten nog heerlijk na een urenlange rit. En ondanks zijn middelbare leeftijd is hij nog altijd temperamentvol en snel.
Duimpjes omhoog, seinen met de lichten en het vrolijke getoeter van medeweggebruikers – het klinkt ons als muziek in de oren.”
Mateloos populair
Neemt u even met ons een duik in het verleden? Achter op de hoedenplank staan een paar zaken die inmiddels allang vergeten zijn: het gehaakte wc-rolhoedje – handig voor het snuiten van de neus, het schoonmaken van ramen of het afvegen van kindersnoetjes. Het EHBO-blik voor kleine ongemakjes. En natuurlijk het hondje met het knikkende kopje.
Een accessoire dat ook in het vergeetboek is geraakt: het fotolijstje op het dashboard, met het opschrift: “Denk aan mij!” Het hula-hoopmeisje op het dashboard ontbreekt nog – dat zou tegenwoordig te veel afleiden in het drukke verkeer.
Evenementen
Paul: “Op evenementen wordt onze FIAT 127 regelmatig op mobieltjes vastgelegd. Het Italiaanse koetswerk wordt nog altijd gewaardeerd en levert nu, op dit soort dagen, een bijdrage aan het levend houden van het mobiele verleden.
Ik geef toe dat ik graag de geschiedenis doorgeef. Presenteren is ook het verhaal vertellen achter de auto. Het trotse gevoel van bezit – misschien zelfs een eerbetoon aan de creativiteit van de ontwerpers.”
Hobby levend houden
Iedereen geeft zijn eigen invulling aan de autohobby. Paul en Simone willen het verleden levend houden met hun fraaie FIAT 127, die ze al 14 jaar in bezit hebben. Het verrijkt hun hobbyleven, met als extra bonus de verbondenheid met andere liefhebbers. Kan het mooier?
Misschien ook wel interessant om te lezen?
(Hieronder gaat het verder met de foto’s.)
De 127 is de succesvolle Italiaanse variant van een samenwerking met Citroen om te komen tot een kleine middenklasser. De samenwerking ging technisch al heel lastig maar zeker ook op directieniveau ging het mis. Iets met Ego’s in Parijs en Turijn. Een scheiding bleek onvermijdelijk, zowel technisch als in de levenscyclus ging men zijn eigen weg.
Cliffhanger: de Fiat 127 was een instant succes, de Citroen (?) werd (veel) later een molensteen.
Geweldig leuke auto,,s ..heb r diverse gehad waarvan de 127 sport uiteraard de favoriet was .Vele avonturen mee beleefd waaronder met een vouwcaravan erachter naar Italië in ’87 .Ook deze Braziliaanse versie als laatste in exact dezelfde kleur..’86 als ik t mij goed herinner
Wat een drama die auto, het enig leuke er aan was het tasje aan de linker deur. Mijn vrouw had met veel plezier een gebruikte, Italiaanse, 127 gereden en in 1986 was het tijd voor een nieuwe. De ellende begon met, onder garantie, een nieuwe koppeling en portierslot, daarna roest op de scherpe delen zoals de bovenkant van de deuren. De ANWB gevraagd de lakdikte te meten, conclusie op de vlakken net aan, dus op de randen te dun maar dat kan ik niet meten dus niet bewijzen dus geen rapportje. Daarna, net een jaar oud, kwam de lekkage, na iedere bui lag de mat te soppen. In september ’87 het ding snel in geruild op een Matra Murena 2.2, niet direct een auto die we zochten maar we moesten wat en de inruil was gunstig. Maar beter kon niet gebeuren, geen lekkage meer, geen roest en buiten de slijtdelen alleen een keer de uitlaat vervangen, ik heb hem nog steeds.
Zelf een 127 gehad met de 1100 motor wat liep dat motortje mooi beetje sportief aan gekleed berdere wilen etc, verkocht omdat we voor een paar centen een Ford Escort XR3 konden kopen.
De 127 was zeker niet de eerste Fiat met 4 cilindermotor. De 600 en de 850 hadden ook een watergekoelde 4 cilinder. In de 850 haalde ik m’n rijbewijs en mijn eerste auto was n 127 special. Nieuw uit de doos. In het begin alleen te verkrijgen in de kleuren brons metallic en zilver metallic. Heerlijke auto’s. Alleen je linkerbeen kwam in de knel omdat de wielkast nogal in de weg zat.
Hier in Brazilie rijden er nog genoeg een mooi autootje vind ik
Maar ook hier weten van prijzen je betaald hier zo 5000 real voor een slecht onderhouden exemplaar
wel zo een beetje de lelijkste 127 , en de slechste.
ik kocht alleen de 903 versies , daar was tenminste de motor nog van te gebruiken.
Ik heb in 1983 nog bij een dealer proefgereden met een Seat Fura (identiek aan de 127)
Uiteindelijk heb ik deze niet gekocht omdat de dealer zo een beetje zat te zeuren dat de oubollige Fura uit productie ging en ik mij beter kon richten op de nieuwe Ibiza die binnenkort geïntroduceerd zou worden.
De 127/Fura was wel een leuk model.