in

Een Norton met kreukelzone – column

ER Classics Desktop 2022

Motorrijden gevaarlijk? Ach, welnee! Gezond leven, dàt is pas gevaarlijk! Want hoe langer je leeft, hoe meer kans er is dat je iets overkomt. Of dat je zelf iemand schade berokkent. Dat kan elke statisticus u voorliegen. Dus al met al kunnen we er per dag beter het beste van maken, regelmatig lachen en genieten.

P1010124

Als er dan een berichtje komt van de beminde van een kameraad, dat die kameraad door de dames en heren doktoren voor de poorten van de hemel (of de hel, want hij leefde niet altijd even voorbeeldig) is weggesleurd? En dat hij nu – dubbel gevaccineerd en wel – op de intensive care ligt, terwijl zijn mate van herstel voorlopig onder de wetten op de kansspelen valt? Dat hij op afspraak kort te bezichtigen is en beperkt aanspreekbaar is? Oh, ja: Dat zijn Norton Commando is overleden? Dan komt de eindigheid van het leven wel erg dichtbij.


De toestand blijkt het gevolg van het feit dat een oudere dame met haar artrosevriendelijke gebakje bij het verlaten van haar tuin achteruit de weg opstak. En dat deed de grijskuifduif resoluut, met een flink vaartje en zonder erover na te denken dat dat stuk openbare weg bezijden haar huis op dat moment door andere mensen gebruikt werd. Als Emile nog iets sneller had gereden, dan was hij de uitrit al gepasseerd terwijl de onnadenkende senior met haar blauwe kleurspoeling haar autootje in de fraaie, doorlopende bocht, dwars op het wegverkeer zette.

Maar het feit dat Emile, al accelererend naar een veilige reissnelheid, net niet snel genoeg was geweest had hem in volle aanvaring met het vanillevla gele Atozje gebracht. Al met al moeten Emile’s beschermengelen overuren gedraaid hebben en moeten ze met verstuikte vleugels naar de fysio zijn gestrompeld. Emile knapte wonderbaarlijk snel en goed op. Mooier nog: hersteltechnisch liep hij in op de bureaucratische schermutselingen van zijn zaak over het verhaal over Emile’s actuele snelheid op het moment van de aanvaring. Het ontaarde in een rechtzaak, waarbij de alweer redelijk mobiele Emile ook nog mocht verschijnen.

De verschillen van inzicht over de snelheid van Emile’s motor sneeuwden onder in het betoog van de advocate die concludeerde dat de botsing op elke snelheid onvermijdelijk was geweest vanwege de onverwachte insteek van de gepensioneerde en het totale gebrek aan remsporen van Emile’s overleden motor. De tegenpartij zag dat allemaal even anders. Want: “Weerloze Oude Dame vs. Enge Motorrijder”. Feitelijk kreeg het hele verhaal een happy end.

We laten de ook in de strijd wat verkreukelde grijskuifduif even buiten beschouwing. Maar aan de pluskant staan: Eén wonderbaarlijk herrezen motorrijder die alweer de grootse dromen heeft wat voor motor hij zich gaat aanschaffen als hij geld voor een nieuwe motor plus een hoop euro’s als smartengeld en wegens gederfde inkomsten krijgt. En er zijn naar aanleiding van Emile’s bijna doodervaring toch weer vier mensen geweest die zich als bloeddonor aangemeld hebben. Want zonder donorbloed – en het medisch vakmensschap van doktoren en verplegend personeel – was Emile nooit meer aan dagdromerijen toe gekomen.

En mocht de teneur in de omschrijving u tendentieus over komen? Dan is dat zeker en vast ook de bedoeling geweest. Ergens in de media stond een poosje geleden: “De oudere weggebruiker in gevaar”. Vanuit het diepst van mijn hart en diverse eigen bijna-doodervaringen wil ik die kreet wat wijzigen: “De oudere weggebruiker? Een gevaar!”

Dus collega-motorrijders: let op. Senioren rijden vaak in smalle, hoge autootjes met een makkelijke instap. Net zo vaak met een fietsendrager erop. Als er in de auto iemand stuurt die een vilten hoedje op heeft en ernaast hem een dame met een grijs kapsel zit … Wees dan voorbereid op de onverwachtste manoeuvres. Want zo’n man onder zo’n hoedje is er na veertig jaar huwelijk aan gewend om elke opmerking van zijn echtgenote te antwoorden met “Ja schat” om vervolgens direct aan het commando te voldoen. Ook als hij daarmee de voorpagina van de lokale krant haalt.

Lees ook:
– meer columns via deze link
– meer verhalen over klassieke motoren

19 Reacties

Geef een reactie
  1. Ach, ouderen zullen wel eens een ongelukje maken.
    Wat ik wel vaak om me heen zie, is dat ouderen meestal de kleine schades hebben, terwijl de jeugd, voorzien van pretballonnen, echt serieuze klappers maken.

    Wel ben ik voorzichtiger bij de kleine gebakjes, jonge of oude bestuurder,
    Want over het algemeen hebben de bestuurders van kleine gebakjes minder een idee over de afmeting van het voertuig, dan de bestuurders van grote wagens.

    En in mijn beleving zijn Toyotarijders wel de nieuwe bmw-rijders.
    De meest domme acties wat betreft inhalen etc staat meestal een T achterop . . ..

  2. In de 70-er jaren was een gezegde onder motorrijders “als je de derig maar haalt, dan volgt de rest ook wel”. Er was minder verkeer, minder autowegen, er werd gemiddeld harder gereden (denk ik) en er waren meer verkeersdoden. Er waren regelmatig situaties dat je echt geluk had dat het goed afliep. Toch blijft de vraag: waarom zit je niet zo lekker in je vel op de weg als toen?
    Heeft niks met leeftijd te maken. Maar wel met veel meer onvoorspelbaar weggedrag op overvolle wegen waarop bijna iedereen haast heeft en naast het besturen volop afleiding vindt in allerlei andere mogelijkheden.

    • Ik denk dat leeftijd wel voor een deel meespeelt Wouter. Want je beseft later zoveel beter wat er fout kan gaan. Dat is dus ‘gehinderd worden door kennis’ die de onbevangenheid van de jeugd deels verdrijft. En oh ja, er werd door een behoorlijk deel hard gereden, ondergetekende incluis. De oliecrisis van ’73 heeft dat getemperd, en door de meer recente politieke ambities is ‘hard gaan’ eerder een uitzondering dan regel. Met de auto laat ik mij nu gewoon door sommige vrachtwagens inhalen, want ik vind mijn ego inmiddels minder belangrijk dan mijn portemonnaie.
      Dit inzicht sluit een ‘frivoliteit’ op twee wielen overigens niet geheel uit, met name na een avonddienst. Ik leef immers om te leven, niet om te overleven. Dat maakt dan dat ik toch nog lekker in mijn vel kan zitten. Maar ik begrijp wat je zegt.

    • Klopt, in een B-Kadett had je behalve het stuur vasthouden, de keus uit het bedienen van de verlichting, de ruitenwissers en de schuiven van de verwarming/ventilatie. Sommige gelukkigen hadden een radio aan boord.

  3. Het is tegenwoordig wel van een zooitje met verkeersgedrag. Zijn ze niet aan het bellen, dan zorgen andere ‘platforms’ in het voertuig wel voor voldoende afleiding zodat de oplettendheid en dus de veiligheid onbetwistbaar in het gedrang komen.
    Daarbij was richting aangeven vroeger toch echt verplicht. Althans….. Tegenwoordig kijkt het eerder een optie te zijn! Je mag tegenwoordig zowat alles uitvreten op de weg. Telefoneren, iemand de vangrail in snijden, rechts inhalen, bumperkleven, etc etc. Pakkans zo goed als nul.
    Maar rij geen kilometer te snel want je krijgt ‘fanmail’ van het CJIB. Die kromme toestand helpt niet echt mee om de veiligheid te verbeteren. Ook niet de massaal uit de grond gestampte 30km/h zones in de stad. Verbeteren van gedrag helpt wel.
    In deze maatschappij van 24 uurs economie, een daaruit volgend ‘druk, drukker, drukst’ en een
    door ongebreideld opgelegde administratiedruk uitgeperst politieapparaat, is gedragsverbetering waarschijnlijk een utopie en niet eens een optie

  4. In 1996 reden mijn vrouw en ik door het dorpje Sint-Jozef-Olen in België (waar wij toen woonden) voorbij de plaatselijke nonnenschool tegen een rustig tempo aangezien mijn vrouw drie (3) taarten op haar schoot had. Wat wij (en God de vader) niet konden voorzien was dat zuster bestuurder (bijna stekeblind maar wel een geldig rijbewijs) samen met zuster bijrijder (in het proper Vlaams convoyeur -ja Dolf, wij Vlamingen kennen ook onze Frans-), die aan de fles zat, besloten om met een stevige stamp op het gaspedaal met een rotvaart hun parkeerplaats te verlaten, al wuivend naar zuster portier. Wij dat maneuver kompleet niet zien aankomen. Gevolg: frontale botsing tussen hun auto (honda civic) en de onze (grote mercedes). Zij: zwaar gekwetst. Wij: licht gekwetst. Taarten en auto’s: Perte totale. Moraal van het verhaal: Sindsdien als wij een voertuig zien naderen vanuit welke richting ook zijn en blijven wij super alert….

  5. Verhaal dat ik niet heb meegemaakt, maar mijn broertjelief toen wel.
    Onderweg in -mijn- Audi 50 om ergens een auto te kopen vanwege het definitief overlijden van zijn vervoer haalde hij een tractor met aanhanger in.
    Naast de aanhanger rijdende concludeerde de betreffende boer dat -hier- de dam was waar zijn land aan huisde.
    Met die constatering trok hij ook resoluut aan zijn stuur met als gevolg dat hij de aanhanger over de Audi 50 heen trok en deze tevens de sloot in drukte..
    Nadat de boer uit zijn tractor was geklommen wilde hij de schuld aan mijn broertje geven, want die haalde hem in…

    Auto was een total voor de verzekering….

  6. Wattenstaafjes achter het stuur van meestal iets “beige”, heel vaak echt oud Amerikaans, of
    een Camry. Ook oppassen voor de van binnen beslagen ruiten van alle autos waar er een 8
    of zelfs een paar achten in het nummerbord voorkomen. Het is onvoorstelbaar hoeveel weekend rijders er niet in slagen om de ruiten te ontwasemen .
    Bart heeft gelijk, het lijkt er bijna op dat rijden een optie is geworden.
    Ciao

  7. We zijn allemaal alert als een Atos, Agila of ander grijskuifkarretje in ons blikveld opduikt, maar er worden ook genoeg ondoordachte manoeuvres glimlachend weggewuifd door bellende of appende zakenrijders en make-up ende voetbalmoeders in geleasde stationwagende C-segmenters…

    Mensen kijken gewoon niet meer; spiegels en knipperlichten zijn overbodige opties geworden…

    Zucht…en intussen wordt ik ouder en laveer zo goed en kwaad als lukt door het dagelijks verkeer

  8. Ook ik probeer in het verkeer, hetzij met mijn tweewieler danwel met mijn- of andermans vierwieler, altijd alert te zijn en op tijd te reageren op allerhande signalen. Zowel de postduivengeneratie (ondertussen heb ik aan de bovenkant ook die kleur aangenomen) of de (al dan niet opgevoerde) scootergeneratie en alles wat er tussen in valt. inclusief ongemotoriseerde of van electrische hulp voorziene traptweewielers. Waarvan die laatsten er van uitgaan dat, wanneer ze hun hand uitsteken om aan te geven van richting te gaan veranderen, ze ook meteen voorrang hebben op het overige verkeer en zich vervolgens als een kamikazepiloot dwars voor de 2,5 ton wegende bedrijfsbus te storten waarmee ik op dat ogenblik rechtdoor op de zelfde weg beweeg. Vaak ook nog moeders met een kind in de basisschool onderbouwleeftijd er naast op de eigen fiets.
    Recent moest ik, noodgedwongen tijdelijk met een besteller met aanzienlijk geringere omvang, stoppen voor een afslaande bus, die voorrang verleende op tegemoetkomend verkeer. Dat lukte mij goed op tijd, waarna ik een gevoelige tik op mijn achterhoofd kreeg van de hoofdsteun.
    Bleek dat een dame (bouwjaar 1981), met de haar, als vervangend vervoer, ter beschikking gestelde besteller van haar garagehouder zich achterin de bumper en achterdeuren van mijn vervoer had geparkeerd.
    Lang verhaal kort, ze had wat emotionele bezigheden achter de rug die morgen en was dus duidelijk niet alleen met autorijden bezig, wat bleek toen ik (eigenlijk meer verbaasd dan geschrokken) uit de auto klom en haar hevig geschrokken en geemotioneerd in de auto achter mij aantrof.
    Toevallig had ik die dag ook nog een afspraak bij de fysiotherapeut, die mijn nek en rug grondig onder handen heeft genomen. Waarna ik de dag erop klachtenvrij bleek te zijn.
    De dame in kwestie werd de volgende dag wakker met pijn in haar armen, schouders en rug omdat ze zich schrap gezet had op het stuur.

    Met dit (ondertussen toch best omvangrijke) verhaal wil ik maar aantonen dat het gevaar in het verkeer van alle (onverwachte) zijden kan komen. Ook heb ik in het verleden wat uitgebreidere trainingen ondergaan dan de noodzakelijke onderrichten om mijn roze (toen nog) papiertje te halen. Naderhand ook nog e.e.a. aan competitie gedaan op wat afgesloten stukken asfalt in europa, waardoor ik telkens aan het scannen ben of ik niet ergens in het verkeer een uitweg heb zonder ergens tegenaan te kachelen. Zowel met de gemotoriseerde twee- als vierwieler.
    Misschien gaan bij mij daardoor de alarmbellen wat vaker en eerder rammelen dan bij de gemiddelde verkeersdeelnemer. Hoewel ik moet toegeven dat ik ook niet altijd ongeschonden door het verkeer heen ben gekomen. Waarbij het gemiddelde jaarkilometrage van omstreeks de 50.000 km, de afgelopen 10 jaar, waarschijnlijk ook meespeelt.
    Wel is mijn opzet om in het verkeer alleen maar met het rijden en het verkeer bezig te zijn, terwijl ik, wanneer ik om mij heen kijk, een groot deel van de verkeersdeelnemers bezig zie met van alles en nog wat, behalve met rijden en het verkeer.

  9. Voor velen van ons, zo niet allen zal gelden dat wij zintuigeljk achteruit gaan. Maar minder goed kunnen zien (daar zijn brillen voor, of rijverboden) of horen, minder snel kunnen reageren etc. heeft helemaal niets te maken met de bereidheid als verkeersdeelnemer (uit) te kijken naar de medeweggebruiker. Een beetje motorrijder controleert hoe goed of slecht de automobilist vóór hem of haar – en in mindere mate achter – op het verkeer (jij dus) let. De treurige score is dat zo’n 1/3 dat helemaal niet doet. Heeft niks met leeftijd of kapselkleur te maken. Inderdaad, een gleufhoed mag je alerter maken, maar elke soorten hoofden zijn in staat er een gevaarlijke puinhoop van te maken. Er zijn genoeg bejaarden die zonder een probleem (te veroorzaken) hun weg banen, en er zijn genoeg jongeren die gewoon niet achter het stuur horen. Kúnnen kijken is dus belangrijk, maar willen kijken belangrijker.

  10. De hoedjesrijder, wie kent hem niet. Gezeten op mijn tweewielers dan wel gezeten ín mijn vierwieler, scan ik de omgeving voortdurend op gevaren. Bij het ontwaren van een hoedjesrijder gaan de alarmbellen rinkelen en waarschuwingslichten flitsen op. Hoe vaak ik mijn remsystemen reeds aan een herbeproeving heb moeten onderwerpen omdat dergelijke mensen met hun rijgedrag zomaar tegen een ‘artikel 5’ zouden kunnen oplopen, dat is inmiddels niet meer te tellen. Maar als ik eerlijk ben, zou ik ook ooit die leeftijd willen bereiken. Wellicht dat ik met mijn waarnemingen en bijna dood ervaringen feitelijk in een spiegel van de toekomst heb gekeken.
    Zag ik mijzelf wellicht als die oude man die verzuimd had goed uit te kijken toen hij vanuit de kerk pardoes de weg overstak? Ik kon mijn ‘Beierse Boxer’ nog nét met piepend voorrubber tot stilstand brengen. Een halve meter voordat ik de inmiddels hevig geschrokken grijsaard omgekegeld zou hebben. Ik nam mij voor later niet zo te worden als die man. Ware het alleen al om het dreigend hartinfarct dat ik bij mijn vergetele manoeuvre opgelopen zou hebben. Ook ik was geschrokken en vervolgde mijn weg, waarbij het adrenaline nog geruime tijd tegen mijn oogbollen klotste!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

The maximum upload file size: 8 MB. You can upload: image. Links to YouTube, Facebook, Twitter and other services inserted in the comment text will be automatically embedded. Drop files here

Nu in de winkel

Bekijk de 40 pagina's tellende preview via deze link of een klik op de omslag.

Het julinummer, met daarin:

  • Na 27 jaar opnieuw in AMK: Fiat 124 Sport Spider
  • Chevrolet Apache 3200, authentiek werkpaard
  • Redactievervoer: Cadillac Allanté
  • Honda CRX 1.4 GL in detail
  • Moto Guzzi 850 Le Mans, een droommotor
  • Wat kregen de Playmates van Playboy?
  • Jawa 150 cc, origineel in Nederland geleverd
  • Dubbel gebruikte typeaanduidingen- Deel XV
omslag 7 2022 300

Het perfecte leesvoer voor een avondje of meer ongestoord weg te dromen. Hij ligt nu in de winkels. Een abonnement is natuurlijk beter, want dan mist u geen nummer meer en u bent nog eens € 27 goedkoper uit ook. Niet verkeerd in deze dure tijden.

Lancia Fulvia Coupé

Lancia Fulvia en het nieuwe nummer van AMK.

Seat Toledo (1991-1999). De vergeten jubilaris