Column

Een man zonder vrouw is als een bos zonder rotondes

By  | 

Herman zal goed veertig zijn geweest. Maar dat wist eigenlijk niemand precies. Een grote, rustige vrijgezel in wiens leven zijn moeder waarschijnlijk de enige vrouw was geweest. Ze had hem in elk geval zo goed opgevoed dat hij goed voor zijn huishouden en zichzelf zorgde.

Een rustige, bescheiden man

Zijn enige in het oog springende kenmerken waren zijn enorme snor en zijn rustige passie voor vooroorlogse tweetaktmotoren tot 250 cc. Hij bezocht motorbeurzen en motormusea. Deed mee aan club avonden, treffens en ritten. Hij was ook nooit te beroerd om mede-liefhebbers op hobbygebied te helpen. Maar verder? Verder was Herman feitelijk onzichtbaar met een bijna virtueel sociaal leven. De eeuwige man op de achtergrond. Op treffens en feestjes luisterde hij van af de tweede rij. Met een keurig half vol glas in de hand. Hij ging nooit als eerste weg. Maar ook niet als laatste. De opmerking “Herman, is die dan al weg dan?” hoorde bij elk feest waar Herman was geweest.

Tot die avond in Woudenberg

Op en informeel geregelde club bijeenkomst. Daar was iemand die Gemmeke heette. Met groeiende ergernis bekeek ze de zoals altijd vanaf de tweede rij meeluisterende Herman. Toen brak er iets in haar. Ze stapte op Herman af, pakte hem bij een elleboog en trok hem zoals een havenslepertje dat met een tanker doet uit zijn luisterende positie. Begon tegen Herman te praten. Na verloop begon Herman terug te praten en de andere feestgangers keken verbaasd naar het fenomeen van een druk pratende en nadrukkelijk gebarende Herman. Zo hadden ze hem nog nooit meegemaakt. De kleine Gemmeke stond als een rotsje in de branding voor hem. Er verzamelde zich een kleine nieuwsgierige menigte rond het stel. Die hoorde Herman zeggen: “Maar je wilt toch niet zeggen dat ik daardoor gehandicapt ben? Kom dan maar mee! Dan zal ik het je laten zien!”

Het onwaarschijnlijke koppel verdween naar binnen

Het publiek bleef beschaafd maar hoogst geïntrigeerd  buiten. Na een half uurtje kwam er een glorieus kijkende Herman naar buiten met in zijn machtige kielzog een stralend Gemmeke. Hermans enorme snor was verdwenen. Met zijn lange bovenlip en zijn weemoedige oogopslag leek hij op Jaques Brel in het groot. Hij zag er twintig jaar jonger uit. Hij kreeg schouderklopjes en complimenten. Toen de emoties weer wat waren gekalmeerd trok hij zich weer terug op zijn vertrouwde tweede rij. Zonder snor, maar met Gemmeke aan zijn zij. En verdomd als het niet waar is. Ze zijn nu alweer drie jaar onafscheidelijk. En Herman is pas geleden in een herenmodezaak gezien. Met zijn Gemmeke stralend op de achtergrond. Een man is maar net wat zijn Lief van hem maakt..

Een heel happy end

Gelukkig vindt Gemmeke, die indertijd bij toeval mee was gekomen naar de clubavond het niet erg dat haar Lief nog steeds gek is op oude motorfietsjes. Zeker zolang die bij Herman nu duidelijk op de tweede plaats komen. En om het bijna helemaal sprookjesachtig te maken: Gemmeke heeft intussen ook haar motor rijbewijs. Een paar vrouwelijke clubleden gniffelen al over wanneer het tijd voor een zijspan wordt.

Dolf Peeters, huurwoordenaar, automotive journalist, lid van de Heeren van Arnhem

3 Comments

  1. Maurice

    3 september, 2018 at 21:34

    Prachtig verwoord!
    Het is maar even dat de heren het weten:
    De man is het hoofd van het gezin en de vrouw is de nek.
    Het hoofd draait echter altijd zoals de nek draait
    en ze kunnen niet zonder elkaar.

  2. Ed

    3 september, 2018 at 11:09

    Zo zie je maar weer ! Op elk potje past een dekseltje ! 😀

  3. domi

    2 september, 2018 at 09:46

    Tof verhaal!!

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

X
X