Artikelen

Droombucket: De Pagode, de Trasfagarasan en het eresaluut.

By  | 

De zender Spike zendt tegenwoordig met de regelmaat van de klok oude Top Gear afleveringen uit. Een tijdje geleden kwam één van de favoriete afleveringen voorbij, met een werkelijk schitterende reportage uit Oost-Europa. Ik wist van het bestaan van de minifilm over de Trasfagarasan, had hem al eens gezien en ging opnieuw op in het adembenemende panorama dat via de Loewe beeldbuis aan mij voorbijtrok. En droomde in twee bedrijven weg. Over één van de mooiste auto’s ooit en één van de mooiste routes.


We publiceren deze artikeltjes gratis, en willen dat natuurlijk ook blijven doen. Maar u begrijpt dat dat voor ons niet gratis is. Ondersteunt u dit initiatief en waardeert u het? Overweeg dan eens een abonnement op Auto Motor Klassiek. U helpt ons dan niet alleen de gratis initiatieven betaalbaar te houden, maar ontvangt als bonus ook nog eens elke keer een AMK in de bus. En u betaalt nog maar € 3,30 per nummer in plaats van € 4,99. Elke maand goed voor uren leesplezier.

Indrukwekkende reportage

De uitzending van Top Gear was een regelrechte herontdekking van de de weg die tussen 1970 en 1974 werd gebouwd in opdracht van dictator Nicolae Ceaucescu. Daar was een doel aan gekoppeld: de mogelijkheid om snel een militaire interventie te kunnen organiseren. De route werd in Transfăgărășan gedoopt. Codenaam Trasfagarasan dus. De aanleg ervan ging niet zonder slag of stoot. 6000 ton dynamiet werd gebruikt om ruimte vrij te maken voor de aanleg van het dwars door Roemenië slingerende asfaltlint. Daarvoor betaalden volgens officiële bronnen 40 militairen de allerhoogste prijs: men moest de werkzaamheden bekopen met het afscheid van het leven.

Adembenemend Fata Morgana

Top Gear spiegelde de kijker een treffend beeld voor van datgene waarvoor 40 Roemenen hun leven gaven. Aan het eind van de prachtige reportage in Roemenië, waarbij de BBC cameratovenaars treffend diverse karakteristieken van het oost-Europese land in beeld werden gebracht, bereikten de Drie Top Gear Musketiers het doel. Als een fata morgana doemde ineens een werkelijk fantastisch wegennet vol haarspeldbochten en rechte stukken op, onderdeel van een juweel van een panorama. Dit was zó goed gefilmd dat ik even in de veronderstelling leefde dat ik het laatste deel van de route over de Trasfagarasan zelf reed.

Voelen en bedwingen

Al jaren is de DN7C in de Transsylvanische Alpen vaste bewoner van de bucketlist. Áf wil ik van dat onbestemde gevoel dat anderen hem al lang ontdekten, terwijl ik er nog nooit reed. Ik wil die opbouw naar de apotheose op 2.042 meter ervaren. De sensatie voelen wanneer het Balea Meer bij dat hoogtepunt opdoemt. Het meer, dat door de gletsjer aan de natuur is geschonken en de wereld er op hoogte nóg mooier maakt. Ik zou de Trasfagarasan willen rijden met mijn favoriete auto: de Mercedes-Benz W113. De Pagode. Silbergrau Metallic. De 280 SL. De Roadster variant. Handgeschakelde vijfbak, gemonteerd in deze SL die met zijn ultradunne lijn tussen kracht en elegantie een zinderende omgeving tot bedaren brengt. En die als geen ander nog even elegant en lichtjes heupwiegend over zijn schouder kijkt. Alsof de Pagode terugblikt op de gevoelige historie.

Stil protest en eresaluut

Want de gedroomde rit van ooit wordt ook een protest met terugwerkende kracht. Met de auto van het machtige merk met de ster als heilige graal. Een symbool waar de beleidsbepalers in de communistische regimes ogenschijnlijk van gruwden. Het wordt een protest omdat het 151 kilometer metende kunstwerk in Centraal Roemenië the Last Road was van de betreurde Roemeense militairen, die onbedoeld aan één van de allermooiste wegen ter wereld werkten. Zij verdienen een eresaluut, dat kracht wordt bijgezet door het licht hese timbre, dat de beschaafde serenade van de 2.778 cc M130 motor biedt. Met verschillen in klankhoogte dankzij het gaspedaal en vijf verzetten. En met het mooiste decorum wat een automens zich kan bedenken: het ultiem fraaie lijnenspel van de Pagode.

 

 

Nu in de winkel, het juninummer

Auto Motor Klassiek van juni ligt nu in de winkel. Dus haast u om een nieuw exemplaar te bemachtigen. Voor maar 4,99 een garantie voor zeker een paar uur leesplezier.

Als hoofdartikel hebben we een uitgebreid aankoopadvies van de Mercedes-Benz S-klasse W116. Alles wat u moet weten, vanaf zwakke punten tot specialisten en lectuur. Een must voor de koper, maar zeker ook voor de liefhebber.

In het juninummer hebben we weer een paar mooie restauratieverslagen. Een daarvan is er een van de restauratie van een Innocenti 90L uit 1981. Maar zeker interessant is ook de restauratie van de Victoria Vicky type 117, van een jonge Belgische bromfietsliefhebber. Hij heeft er nog meer gerestaureerd of in de planning staan. Waaronder een DKW en Express. Ook de Moto Guzzi V7 Special uit 1971 is helemaal gerestaureerd.

Natuurlijk worden alle auto- en motorverhalen weer voorafgegaan aan tientallen pagina's met korte berichten, vanaf praktische tips tot en met historie, klassiekers die we onderweg tegenkwamen en diverse columns waar het hebben van een klassieker, het sleutelen aan een klassieker en zelfs het hobbymatig handelen van klassiekers centraal staat. Bovendien natuurlijk ook meer dan veertig pagina’s met klassiekers te koop, die soms online niet verder aangeboden worden. Het perfecte leesvoer voor deze lastige tijden. Haal hem daarom snel in huis en neem alvast een abonnement, zodat u de volgende editie niet mist.

En verder ook nog:

  • Ford Thunderbird 1966
  • Panhard 24 CT
  • Solex van Tivan
  • Beleef de bevrijding
  • ROZ Classic 2020

Meer over wat er in deze editie allemaal staat ziet u op onze pagina deze maand.

 

Ook leuk om te lezen…


2 Comments

  1. Olav ten Broek

    19 mei, 2020 at 22:41

    De leiders van de Oost-Europese landen gruwden absoluut niet van de Mercedes-ster hoor. Nicolae Ceausescu reed privé met een R107 en liet zich beroepshalve vervoeren met de obligate W100 Mercedes 600 in een landaulet-versie en een volledige cabriolet.

    Ook het feit dat er mensenlevens gemoeid waren bij de aanleg van tunnels is geen socialistisch alleenrecht. Bij de bouw van de Frans-Italiaanse Mont Blanctunnel vielen in drie jaar dertien doden. De kapitalistische Hooverdam gebouwd door de democratisch gekozen president Roosevelt kostte 96 mensenlevens.

    De meeste doden bij de aanleg van tunnels en bergwegen worden eigenlijk niet meegeteld, doordat de mensen pas jaren nadien ziek worden. Die mensen sterven door blootstelling aan silicosestof. En dan praten we over duizenden en duizenden mensenlevens elk jaar in alle landen. Mensen die nergens op een herdenkingsplaquette staan.

    • Rob Busser

      19 mei, 2020 at 22:46

      Ik reed vandaag in een Duits dorpje en er kwam me een pagode tegemoet. In schitterende staat. Nu pas viel me op hoe laag de grill boven de grond zit. Moet in de jaren 60 echt een sensatie geweest zijn!

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *