Sluitingsdatum meinummer -> 17 maart
De winters van vroeger… – column
Deze winter is een soort herfst. En nog maar een paar weken geleden zaten we nog op een terras in Dinant. En dan zit je je nu te verbazen hoe het nog maar een paar jaar geleden was…
Het was koud, nat donker. Het stormde en er kwamen natte klodders sneeuw omlaag. Mijn verstralers prikten verwijtend in de witte smurrie. Het was kwart voor elf als in ’22.45 uur’. Ik was moe en op nog twintig minuten van huis. En ik moest enorm plassen. Het water stond me tot de lippen, maar voordat ik in deze ellende achter vijf lagen textiel mijn kouwelijke onderduiker had gevonden? Ik moest er niet aan denken en gaf wat meer gas.
Er stond iemand met een lantaarn te zwaaien. Om de onzinnigheid van het systeem te bewijzen was er om 22.45 in een natte sneeuwstorm een compleet uitgerust alcohol- en papierencontrole team. De agente meldde me op beschuldigende toon dat ik in elk geval te hard reed.
Mijn papieren, daar kon ik wel makkelijk bij. Ik gaf haar mijn portefeuille en riep over mijn schouder: ”Natuurlijk ging ik te hard. Ik moet enorm piesen! Zo terug!”
Voordat alles weer prettig opgeborgen was duurde even. De wetsdienaars zaten allemaal in hun busje met dubbel beslagen ramen. De zijdeur stond open. Door mijn unieke, ’supersize me’ formaat vanwege een door mijn Difi thermo-overall afgetopte vijflaags verschijning was er geen kans dat ik er bij kon.
Ik bleef dus wat gebogen naast het busje staan. De agente merkte nog steeds bozig op dat mijn plaspauze erg lang duurde. ”Vijf lagen kleding doorploeteren en dan met koude vingers een achteruitkruipende vluchteling te pakken zien te krijgen is moeilijk hoor! Als u dat sneller had gekund had u even mee moeten lopen. Volgens mij heeft u ook minder koude vingers.”
De agente werd assertief. Een wat oudere manlijke collega gaf me mijn portefeuille terug en vroeg vriendelijk “Maar waarom ben je met dit rotweer onderweg op een motor? Een weddenschap of zo?”
Ik wees naar buiten. ”Nee hoor. Niks aan de hand. Het werd wat later dan ik dacht. Dat ding daarbuiten is gewoon mijn auto. Handig met files en zo.” De agent trok een borstelige wenkbrauw op en zei: “Met dit weer sta ik dan liever in de file.”
De agente meldde dat de in het scenario voorgeschreven blaastest nog niet had plaatsgevonden. De oudere agent vroeg vriendelijk: “Heeft u gedronken?” “Nog niet, maar als u nu een borrel voor me heeft graag.” “Dat moesten we maar niet doen, gaat u maar. Doe voorzichtig en een goede reis.”
De agente corrigeerde hem: “Maar deze meneer reed te hard en hij heeft nog niet geblazen.” De opperwachtmeester keek zijn pup vaderlijk aan. “Een motorrijder die met dit weer onderweg is of heel dom of erg ervaren. En als deze heel dom was geweest had hij zich al veel eerder doodgereden. Hij heeft dus niet gedronken en reed alleen te hard omdat hij een plas moest doen.”
Ik zette mijn helm op en deed mijn handschoenen aan. Als afscheid drukte ik nog even op mijn claxonknop. De dubbele FIAMM’s gaven hun hoogst illegale loei van 142 dB(A). Mooi. Naar huis.
De volgende ochtend was ik weer lekker warm.
Maar de Guus was intussen lekker afgekoeld
Het was het jaar 1969, de domeinen in Soesterberg verkochten o.a. motorfietsen, ze waren in rijen buiten geparkeerd en bij binnenkomst kreeg je een kavellijst met opmerkingen over de motoren,deze keer allemaal Matchlessen,het liefst wilde je lezen “behoudens manco’s goed”,en je moest schriftelijk een bod uitbrengen. Na een wandeling langs alle motoren vond ik er een waar nog olie in zat en de tank rook nog naar benzine, een trap op de kickstarter leerde dat de motor niet vast zat en verder was hij compleet en “goed”bevonden. Ik bood fl.27 en was de hoogste bieder! Bij de volgende verkoop bood ik honderd gulden meer en weer had ik er een, de beste (uit 1949) hield ik zelf en de andere verkocht ik aan een vriendje. In dat jaar(of het volgende jaar) ben ik er mee naar het Elefantentreffen op de Nürburgring gegaan in de sneeuw met een tankoverall als wapen tegen de koude, en op het terrein waar je je tentje op kon zetten lag ook sneeuw. Het was ’s nachts zo koud dat ik met alle kleren plus tankoverall in de slaapzak ben gekropen,de ronde over de ring heb ik helaas niet meegereden maar het was een geweldige happening. De Matchless heb ik nog steeds en hij ziet er nog net zo uit als toen, inmiddels al 2 keer de Picos rally in Spanje mee gereden,wel met een nieuwe zuiger!
Goed bezig!
mooi verhaal en zeer herkenbaar 😊
Wat een prachtig verhaal alweer Dolf! Ik zie het zo weer voor mijn ogen gebeuren. Maar welke doorrijder kent de koude niet? Als gewezen doorrijder moest ik in de periode 1994 – 2000 ook met 12 graden beneden het stollingspunt van gewoon water 37km naar de Duitse baas heen en weer, en wel met Blauwtje. Geen kuip en aanvankelijk nog geen handvatverwarming bovendien. Dikke handschoenen aan waardoor richting aangeven door gewoon de hand maar uit te steken stukken gemakkelijker was dan de zoektocht naar het pietluttige knipperlicht knopje van Blauwtje. Eenmaal op het werk gearriveerd kon ik slechts nog met moeite de zijstandaard vinden om hem uit te klappen. Lopen ging zo goed als niet meer omdat mijn benen een soort van diepgevroren voelden en mijn kaken en lippen kon ik nauwelijks nog bewegen waardoor enig spreken klonk alsof ik wel érg diep in het glaasje gekeken had. Daarna begon het pijnlijk ontwaken van tenen en vingers uit de ijzige koude. Nee, het eerste half uur konden ze mij maar beter niets vragen. Naar de WC gaan om te wateren, was ondoenlijk voordat ik ontdooid was. Eenmaal omgekleed haalde ik Blauwtje snel de fabriekshal in. Of ik parkeerde hem naast mijn kantoor in de TD, en vaker zette ik hem een uur voordat ik naar huis ging snel achter een van de monstrueuze polyester persen waarop persmatrijzen van zo’n 12Ton staal op bijna 150graden Blauwtje heerlijk warm straalden alvorens ik hem weer moest starten om hem naar huis te sturen. De collega’s daar in Duitsland waren echt van de goede soort. Ze stonden steevast klaar om de poort voor mij open te doen zodat ik met reeds gestarte motorfiets in één ruk naar buiten en naar huis kon. Dat waren nog eens winters!!
Zou je het over doen? 😉
Of ik het nog eens over zou doen?…. Uitstekende vraag. Bij gelijke omstandigheden, zeker wel. Het was de combinatie van alles die daarvoor de doorslag gaf. De collega’s waren echt geweldig. Wij waren echt een goed team en gingen bijna letterlijk voor elkaar door het vuur. Ja, daarom zou ik het zo weer over willen doen om in weer en wind door te rijden. Helaas is dat lichamelijk niet meer mogelijk al rij ik wel nog steeds. Jawel, zelfs met Blauwtje waarmee ik vergroeid ben geraakt. Hij heeft mij heel trouw overal heen gebracht.
😃😃 Er was maar één keer die mij echt nu nog doet huiveren. Een gedeelte van de weg liep als B-weg langs weides en boomgaarden. Die ene keer ontwikkelde zich een zwaar onweer. Opeens voelde ik over mijn hele huid enorm getintel waarna zo’n 30m verder schuin voor mij de bliksem in een boom sloeg. Dat had ik kunnen zijn. Mensen in het 100m verderop gelegen dorp hadden het gezien en haalden mij van de straat naar binnen om te schuilen.
Dapper! Maar je weet ; een motor(fiets)= net als een vrouw; op een oude moet je het leren
en, op tijd inruilen 😉
Leve de goeie Duitsers!
Wisky in de tank; opsnuiven, helpt ook. Idem tegen onweerlegbare verkoudheid!
Vriend E ging vanuit T naar Friesland. In de winter. In een borstzak van zijn tankoverall had hij een literfles jenever. Van uit de fles liep een slangetje naar zijn mondhoek. Als het echt koud werd nam hij een slok… Hij heeft er Friesland mee gehaald