De prijzen van klassiekers

De prijzen van klassiekers. Die rijzen de pan uit. Voor topstukken worden miljoenen betaald. Schande! Zo komt de gewone man nooit aan een Ferrari of Rolls! Natuurlijk niet. De automobiele topstukken zijn ook nooit voor de gewone man bedoeld geweest.

Nooit bedoeld geweest voor de gewone man

De topstukken zijn altijd de speeltjes geweest van de rijken der aarde, of op zijn minst het beter gestoffeerde deel van de mensheid. Gewoon ‘echt dure’ auto’s (en motorfietsen) met hoge prijzen hebben echter wel altijd een punt (gehad) dat ze bereikbaar voor iedereen maakte. Dat waren de auto’s die met een recent bouwjaar bewezen dat hun berijder het best voor elkaar had. De eerste eigenaar deed zijn statussymbool na een jaar of wat weg. Daarmee liet hij ook zien dat hij niet bang voor afschrijven was.

De tweede en de derde eigenaar lieten het volk nog steeds zien dat ze zich een grote, dure auto’s met een hoge prijzen konden permitteren. Maar critici keken dan al wel bedenkelijk naar het bouwjaar. Vanaf de vierde eigenaar begon dan toch wel zwaar te wegen dat het vlaggenschip van toen nu gewoon een grote oudere auto was waarmee je hoogstens indruk kon maken op ongeschoolde vrienden. Dat was doorgaans ook het moment dat zo’n voormalig topstuk tekenen van achterstallig onderhoud begon te vertonen.

Ook het onderhoud is duur

Topklasse auto’s zijn er niet voor gemaakt om op mini budgetten gereden en onderhouden te worden. De onderdelen er van en er voor zijn ook echte winstpakkers voor de fabrikant. En dan komt het moment dat – wat inmiddels gewoon ‘zo’n bak’ is – stil komt te staan met een lijst aan reparaties of onderhoud waarvoor de trotse laatste eigenaar, een ambitieuze aspirant betonvlechter, geen geld meer voor heeft. De restwaarde van wat ooit de trots uit een riante showroom was ligt dan op honderden euro’s. De auto gaat dan – als hij geluk heeft – naar een gespecialiseerde opkoper en beleeft meervoudige reïncarnaties als donor voor overlevende soortgenoten die oip een gegeven moment toch weer geld waard worden.

Topstukken en heel dure auto’s zijn er niet veel. En ze zijn duur. Daar hebben ze voor geleerd.

Maar leuke, mooie en goede klassiekers? Die zijn er plenty. En hoewel ze soms nog best veel geld kosten in vergelijking met een half gesneden wit, een all-in vakantie naar Benidorm of een kastje van Ikea zijn ze niet duur. Zeker niet in vergelijking met een gewone, gezichtsloze occassion.

Kijk maar eens wat een nette recente occassion kost.

Voor een nette Volkswagen Passat Variant 1,4 TSI ACT uit 2014 met 80D km op de klok wordt  toch al snel 30.000 euro gevraagd. En laat het dan een comfortline uitvoering zijn

Voor dat geld heb je doorgaans een mooie, goede klassieker. Die hangt niet door zijn assen van de ongrijpbare elektronica, de onderlenvoorziening is er prima van. De gespecialiseerde garagist heeft een veel lager uurtarief dan een moderne collega omdat hij niet elk jaar voor 20000 euro software hoeft aan te schaffen. Bij de geldende maximum snelheden en de huidige verkeersintensiteit is elke klassieker van na 1975 volkomen verkeerscompatibel. U rijdt dan in een auto van waar uit u prettig afstand kan nemen van de gekte om u heen. U wordt vriendelijk toe geknikt door mede weg gebruikers. U hoeft zich geen zorgen te maken over de waarde vermindering van uw auto. En u kunt uw auto op een parkeerterrein in elk geval makkelijk terugvinden tussen alle in de windtunnel geknede bolletjes.

Oh ja

Dit verhaal gaat ook op voor motorfietsen